Novel & Cerita ทวงแค้นจวนโหว

น้ำเสียงของเขาแตกพร่า ดวงตาเต็มไปด้วยความเจ็บแค้นที่แทบกลั่นออกมาเป็นเลือด “ตำแหน่งฮูหยินแม่ทัพนี้ นางไม่สมควรได้รับ!” เสียงตะโกนของจางกั่วดังสะท้อนในป่ามืด ราวเสียงปีศาจที่ร่ำร้องในความมืดมน

เสิ่นจิ้นวิ่งกระฉับกระเฉงโชคดีที่เขาวิ่งมาด้านหน้าต่างเห็นหน้าต่างถูกเปิดเอาไว้ เขาจึงกระโดดเข้าไปทางหน้าต่าง เวลาเดียวกันสวี่หยางยังคงครุ่นคิดเรื่องของเจี่ยฟางที่ได้รู้มาจากบ่าวรับใช้ นางเริ่มสั่นคลอนในจิตใจหรือจะเป็นฝีมือของเจี่ยฟางจริง ๆ นางคิดจะทำเช่นไรถึงจะไปก ลับไปทวงแค้นในเร็ววันหากจะรอแต่สาวใช้คงต้องใช้เวลาความไร้ยุติธรรมนี้ก็ยังคงอยู่กับนางไปอีกนาน ตุ๊บ !!

อวี้หมัวมัวอดไม่ได้ที่กล่าวขึ้นว่า “อันที่จริงคุณหนูเคยคิดบ้างหรือไม่ว่า แต่ไหนแต่ไรมาท่านโหวก็ไม่แยแสสิ่งใดและยังเลอะเลือนอย่างยิ่ง ตีนางถานให้ตาย ทำให้คนอื่นในจวนโหวเสียผู้เสียคน” “แล้วคุณหนูค่อยคิดหาวิธียื้อชีวิตซื่อจื่อ กำเนิดลูกชายจากภรรยาเอก รอคุณหนูได้เป็นฮู หยินโหว เมื่อซื่อจื่อตายไป จวนโหวแห่งนี้ก็จะตกเป็นของคุณหนูแล้ว อาจจะดีกว่าหย่าขึ้นมาหน่อยก็เป็นได้”

ทัณฑ์แค้นบ่วงพิศวาส ลมหายใจของเขาคือการแก้แค้น...และเธอต้องรับโทษทัณฑ์แทนพี่ชาย เฮเดน เจคอป

เจ้าขันทีสุนัขกล้าส่งคนมาฆ่าคนในขึ้นวันปีใหม่อย่างเปิดเผยแบบนี้ เช่นนั้นไม่มีทางทิ้งหลักฐานแน่นอน คนพวกนี้ไม่มีทางเกี่ยวข้องโยงใยถึงเจ้าขันทีสุนัขนั่นได้แน่ เกิดเรื่องใหญ่ขนาดนี้ จวนโหวไม่มีทางไม่แจ้งทางการ เจ้าขันทีสุนัขจะมีอำนาจ จวนโหวก็มีเหมือนกัน ยิ่งไม่ต้องพูดถ ึงตอนนี้จวนโหวยังสนิทกับพระราชนัดดาองค์โตอีกด้วย

หน้าเขียวเขี้ยวโง้ง ช่างดูน่าสยดสยองยิ่งนัก ความแค้นที่ห่างหายไปนานแผ่ซ่านขึ้นในใจ ในตอนนั้นเองที่เสียงหนึ่งดังชัดเจนขึ้นในห้วงความคิดของข้า สังหารเขาเสีย… แก้แค้น… แก้แค้นให้ทุกคน! ดังนั้น ข้าจึงชักมีดสั้นที่พกซ่อนไว้ในแขนเสื้อมาตลอดหลายปี ออกมาแทงเข้าที่หัวใจข องเขาทันทีโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย

“เจ้าจำจวนอันติ้งโหวที่อยู่กลางเมืองหลวงได้หรือไม่?” “จวนอันติ้งโหว...” หวังซื่อหลันทวนคำ “มิใช่จวนร้างที่ถูกปิดตาย เพราะโจรบุกเข้าไปขโมย แล้วพอถูกจับได้จึงฆ่าล้างทั้งตระกูลโหว อีกทั้งยังเผาจนมอดไหม้ไปทั้งจวนรึ?” สหายเจ้าของเรื่องพยักหน้าถี่ ๆ “ก็ใช่น่ะสิ!”

“สุราจอกนี้... ข้าขอใช้ตัดวาสนาที่เคยติดค้าง นามสกุลมู่หรงที่พวกเจ้าภาคภูมิใจนักหนา ข้าสลัดทิ้งไว้ที่พื้นดินแห่งนี้ นับจากนี้ไป... เรามิใช่พ่อลูก มิใช่ญาติมิตร หากพบกันอีกครา... ย่อมมีเพียงบุญคุณความแค้นที่ต้องชำระ” พูดจบ นางก็สะบัดม่านปิดลงอย่างไม่ไยดี ขบวนเกี้ยวเคลื่อน พ้นประตูจวนมู่หรงไปอย่างเกรียงไกร ท่ามกลางเสียงประทัดที่ยังคงดังต่อเนื่องกลบเสียงหวีดร้องอย่างเสียสติของอวี้หลานฮูหยินที่เสียดายสมบัติที่นางควรได้ บัดนี้เหลือเพียงกลุ่มควันและซากกระดาษสีแดงที่ปลิวว่อน ปกคลุมความพ่ายแพ้อย่างราบคาบของนาง

เถาจวินกวาดสายตามองไปรอบ ๆ จวนด้วยความโกรธแค้น เขามาสายเกินไป พวกมันฆ่าทุกคนในจวนเพื่อปิดปาก ไม่ให้มีใครรู้เห็นเรื่องที่พวกมันทำ “มันเป็นใครกัน” เจ้าตัวคำรามลั่นเนื่องจากเบาะแสที่จะสามารถเชื่อมตัวไปหาผู้กระทำผิดได้มอดลงกับเปลวเพลิงเหล่านี้ไปเสียสิ้น

อกลวงมันคือการทำร้ายครอบครัวของพี่สาวเธอแล้วเธออาจจะหนีหายไปจากชีวิตนายก็ได้ ถ้านายยอมรับตรงนี้ได้นายก็เดินหน้าแก้แค้นต่อไป” “คงไม่เลวร้ายขนาดนั้นหรอกมั้ยภู” “พี่ว่านายฟังหมอภูไว้หน่อยก็ดีนะ พี่ขอถามนายตรงๆ นะชนท์ตอนนี้นายยังรู้สึกอะไรกับคุณโอปออยู่ไหม ยังรักเ ธอหรือเปล่า”