พระเจ้า Novels & Stories

คนที่นำพวกเขาอยู่คือชายที่ดูเหมือนเป็นพระเจ้าที่มาจากบนฟ้า เขาสวมชุดเกราะสีทองและถือกระบี่สองคมสามแฉกไว้ในมือ ข้าง ๆ เขามีสุนัขสีดำสูงห้าสิบฟุต เขาคือยอดปรมาจารย์เอ้อหลางหรือที่รู้จักในนามหยางเจียน และเป็นจักรพรรดิแห่งทวีปโมอาน่าเหนือองค์ปัจจุบัน!

หวังว่าพรของเธอจะสมหวัง เพียงไม่นานกระเช้าก็พาทั้งหมดมาถึงยังวัดพระใหญ่ เบื้องหน้าคือองค์พระขนาดใหญ่ที่ตั้งอยู่บนยอดเขา องค์พระใหญ่นองปิง ฮ่องกง คือองค์พระยูไร ถือว่าเป็นพระพุทธเจ้าอีกหนึ่งพระองค์ในมหายานและวัชรยาน แปลว่าแสงสว่างพระอาทิตย์ การหลุดพ้น ซึ่งปา งพระใหญ่นี้เป็นปางประทานพร (มือหนึ่งประทานพร มือหนึ่งยกขึ้นห้ามสิ่งไม่ดีทั้งหลาย) เป็นปางที่หมายถึงการขับเคลื่อนชีวิตที่ราบรื่นให้ไปถึงนิพพาน

ข้อมูลประกอบเพื่อเพิ่มอรรถรสการอ่าน หยูฮว่างต้าตี้ (จักรพรรดิ์หยก หรือจอมจักรพรรดิ์แห่งสวรรค์) เป็นเทพสูงสุดของเต๋า ปกครองทั้งสวรรค์ โลก และนรก มีอำนาจเหนือเทพทั้งหมด เป็นผู้ตัดสินชะตาชีวิตและความยุติธรรมของสรรพสิ่ง มักปรากฎในชุดจักรพรรดิ์สีทองและมงกุฎหยก

หญิงสาวตอบกลับไปตามตรง “เจ้าช่างเป็นหญิงที่แปลกประหลาดยิ่งนัก มิเคยพานพบเช่นนี้มาก่อน ถ้าเช่นนั้นจงล่วงรู้เอาไว้เถิดว่ากษัตริย์องค์ปัจจุบันในเวลานี้ทรงมีพระนามว่าพระเจ้าโจวโยวหรืออีกพระนามคือพระเจ้าโจวอิวอ๋อง” รับสั่งตอบกลับไปอย่างชัดถ้อยชัดคำ

รอยยิ้มเหยียดประดับอยู่บนริมฝีปากหยักได้รูป หากดวงหน้าเคร่งขรึมแววตาหยันเยาะ อิซาเบลสั่นไปทั้งร่างด้วยความโกรธ ผู้ชายคนนี้เป็นปีศาจชัด ๆ “อ้อ อีกเรื่องที่ผมอยากจะให้คุณจำให้ดีคือเจ้าบ่าวของคุณชื่ออะไร ถ้าคุณสับสน ผมก็อาจจะสับสนบ้างก็ได้” จบประโยคนั้นร่างสูงก็เ ดินจากไปไม่สนใจเสียงกรี๊ดลั่นของหญิงสาว

มีใครคนหนึ่งเคยบอกข้าพเจ้าเอาไว้เมื่อนานมาแล้ว พระเจ้าผู้ทรงมหิทธานุภาพอาจมิได้อยู่บนฟ้า ไม่ได้ประทับในทิพย์พิมานสถานอันตระการ แวดล้อมด้วยเหล่าเทพยดาที่คอยเปล่งเสียงสรรเสริญสดุดี…แต่พระเป็นเจ้าอาจสถิตอยู่ในกายของมนุษย์คู่หนึ่ง มนุษย์ที่มีชื่อเรียกขานว่า “พ่อ” และ “ แม่” นั้นแล คือพระเจ้าของลูก ภรรยาข้าหลวง : “ข้าชักสนใจเสียแล้วสิ กวนกงและพระแม่หูเยว่…เมื่อได้เป็นบิดามารดาของกวนเป๋งแล้ว พวกเขาจะทำหน้าที่ของ ‘พระเจ้า’ ได้อย่างไรกันนะ?”

พยัคฆราชยังเน้นคำเดิม นอกจากอัจฉราภรณ์แม่เลี้ยงก็มีสิงหราชพ่อของเธอนี่แหละที่อักษรสุดากลัวมากที่สุด

เมฆหรี่ตา “ภูผา?” ซันพยักหน้า “ใช่ นายภูผา กิจถาวร...เจ้าของร้านกาแฟใหญ่ใจกลางเมือง เจ้าของบริษัทส่งออกเมล็ดกาแฟยี่ห้อภูผา และ—”

ความจริงที่โหดร้ายก็ยิ่งตอกย้ำนางมากเท่านั้น เขาคือ อ๋องจวิ้นเจี๋ย... เชื้อพระวงศ์ผู้สูงศักดิ์ที่อยู่เหนือคนนับหมื่น เปรียบประดุจดวงจันทราที่ลอยเด่นเป็นสง่าอยู่บนฟากฟ้าไกล เกินกว่าที่คนธรรมดาจะไขว่คว้า

อาปัถย์เดินเข้าไปช่วยแม่ฉันถือกระเป๋า ส่วนของฉันคือเป้ที่ฉันสะพายติดตัวไว้ จากนั้นก็พาฉันกับแม่ไปที่รถ แม้สรรพนามที่แม่กับอาปัถย์ใช้เรียกกันมันจะต่างไปจากญาติคนอื่นๆ แต่ฉันก็ไม่ได้สนใจ นั่นเพราะแม่พูดเสมอๆ ว่าอาปัถย์คืออาของฉัน และฉันก็เชื่อแบบนั้น จึงไม่ถามเซ้าซี ้