พ่ายรักภรรยาแต่ง の小説・ストーリー

อัยวานั่งกอดเข่าบนเตียง ผ้าห่มหนาโอบกายเธอไว้เพียงบางเบา ขณะที่สายตาจ้องมองกรอบรูปแต่งงานที่ถูกจัดวางไว้ปลายเตียง ใบหน้าของเธอในภาพนั้นยิ้มบาง ๆ แต่ในดวงตากลับไม่มีความสุขแม้แต่นิด เธอไม่รู้ว่ากรณ์จะกลับเข้าห้องเมื่อไร หรืออาจจะไม่กลับเลยก็ได้ ไม่ใช่เรื่องแปลกหากเขาจะ ปล่อยให้ภรรยาที่เขาไม่ได้รักนอนอยู่ลำพังในคืนแต่งงาน

ทำไมเขาจะจำไม่ได้ วันที่อัยยภัทรเรียนจบ เขาเข้ามาขอเจ้าสัวกิตติแต่งงานกับอัยยภัทรทันที ถึงปู่ของเขาจะคัดค้าน เขาก็ยกแม่น้ำทั้งห้า หาเหตุผลร้อยแปดมาเพื่อให้ปู่ยอมใจอ่อน สุดท้ายปู่ของเขาก็ยอมตอบตกลงเพียงเพราะเขายอมสารภาพว่าเขารักอัยยภัทรมาตั้งนานแล้วและจะไม่ยอมสูญเสีย หญิงสาวให้กับผู้ชายคนไหนทั้งนั้น “แกบอกว่าแกจะรักและดูแลน้องเป็นอย่างดีแล้ววันนี้อะไร ตาศึกแกเห็นสีหน้าไออุ่นไหม น้องดูไม่มีความสุขเลยหลังจากแต่งงานกับแก” ชายชราทวงคำสัญญาจากหลานชาย

นายท่านซูตกใจวาจาเถรตรงของซูหนี่ย์ แม้เขาจะรู้ว่าซูหนี่ย์ชอบหลินเฮงฉวนแต่ก็ดูเหมือนเป็นเพียงความชอบ หากฮูหยินซูตัดสินใจให้นางแต่งกับคนอื่นไปไม่นานนางก็คงลืมหลินเฮงฉวนได้ “แต่ข้าเป็นเมียคุณชายหลินแล้ว เรื่องนี้ท่านแม่ก็รู้ บ่าวไพร่ในเรือนก็รู้ พี่น้องเป็นอนุร่วมจวน ข้ารับได้ ตระกูลอื่นล้วนมีตัวอย่างมากมาย พี่ตายน้องแต่ง พี่แต่งฮูหยิน น้องแต่งอนุก็มีให้เห็นทั่วไปและเมื่อข้าเป็นสตรีของคุณชายหลินแล้วข้าก็จะแต่งกับคุณชายหลินเท่านั้น” “บัดซบ!!! นังลูกอกตัญญู!!! ไร้ยางอาย!!!”

พัฒน์พงษ์ยอมเล่าบอกทุอย่างกับภรรยาออกไป “หย่า...” นิษฐาตาลุกวาวขึ้นมาทันที “หนูหริ่งขอเพียงแค่ฟอร์ยู ดวงใจของเธอดวงนี้ไปเพียงอย่างเดียว จะไม่ขอรับอะไรจากพวกเราทั้งสิ้น...แม้แต่การส่งเสียเลี้ยงดูที่ผมเคยให้ตลอดที่ผ่านมา หนูหริ่งยินยอมที่จะใช้คืนทุกบาททุกสตางค์ในภาย หลัง” พัฒน์พงษ์เลยต้องเล่าออกมาให้ภรรยาฟังทั้งหมด เพราะไม่คิดที่จะปิดบังอยู่แล้ว เพียงแต่ยังไม่ถึงเวลา แต่เมื่อถูกคาดโทษแบบนี้ ก็ต้องยอมเล่า

เขาถามออกไปอย่างหงุดหงิด ทั้งๆ ที่ก็ไม่รู้ว่าทำไมจะต้องหงุดหงิดเมื่อต้องพูดถึงแฟนเก่าของเธอ “ค่ะ นางให้ธาดาไปแล้ว และเขาก็ทำลายมันไปแล้วด้วย นางถึงยอมแต่งงานกับคุณภู เพราะนางไม่คิดที่จะมีความรักให้กับใครได้อีก” เพราะความรักของเธอมันได้ตายไปตั้งแต่วันที่ธาดานอกใ จเธอแล้ว

็ดปี คราวนี้คงจนมุมแล้วจริง ๆ หากผู้เป็นพ่อไม่ใช้คนรักเข้ามาต่อรองก็อย่าหวังว่าตนจะยอม “…” ……. วันแต่งงาน (ประเทศญี่ปุ่น) “อึก~ฮื้ออ~ “หญิงสาวในชุดแต่งงานชิโรมุคุสีขาว สวมกอดผู้เป็นแม่ร้องไห้สะอึกสะอื้นอย่างหนัก อยู่ในห้องรับรองบ้านของฝ่ายเจ้าบ่าว “นา..ไม่อยากแต่ง งาน..อึก~~ “

พูดแล้วก็รู้สึกร้อนผ่าวไปทั่วใบหน้า สองมือค่อยลดจากลำคอของเขาลงมาจับสาบเสื้อของเขาแก้เขิน “แล้วเจ้าเล่า แต่งข้าเป็นสามีคงลำบากใจไม่น้อย” น้ำเสียงปนน้อยใจทำให้ฟู่เซียงเซียงส่ายหน้าไปมา “ข้าแค่ไม่คิดว่าท่านจะแต่งข้าเป็นภรรยา”

และที่แม่บ้านเปิดใช้ห้องนี้ให้เธอ ก็เพราะในสายตาของทุกคนนับหนึ่งยังถือว่าเป็นสะใภ้ของบ้าน และเป็นภรรยาแต่งของรันเวย์ แม้ว่าเขาจะเสียไปเกือบ ๆ ครึ่งปีแล้วก็ตาม สำหรับนับหนึ่งแล้ว ภาพที่เขาคุกเข่าขอเธอแต่งงานมันยังจำจดได้ไม่ชัดเจนเท่าภาพที่เขานอกใจเลยด้วยซ้ำ ร ่างบางมองไปยังเตียงกว้างใหญ่ที่ตั้งอยู่กลางห้องนอน ซึ่งมันคือหัวเตียงเดียวกับในคลิปวิดีโอของพิต้า

“หม่อมฉันเองก็จะรักและอยู่เคียงข้างพระองค์เช่นนี้ตลอดไปเช่นกันเพคะ” “ขุนศึกผู้กล้าที่ไม่เคยหวั่นไหวให้กับสตรีเช่นข้า สุดท้ายก็ต้องมา “พ่ายรักพระชายาที่รัก” ของตัวเองจนถอนตัวไม่ขึ้น ข้ารักเจ้ายิ่งนักอันลี่ซิน” “หม่อมฉันก็รักพระองค์เพคะ”

ร้ายพ่ายรัก 62 เสียงหวานที่อาบด้วยยาพิษของอิเดือน ภรรยาน้อยที่ตอนนี้เลื่อนขั้นขึ้นเป็นภรรยาในทะเบียนสมรสเอ่ยขึ้นทักทายฉันจากทางด้านหลัง พ่อค่อย ๆ ปล่อยมือที่จับฉันออกอย่างช้า ๆ (ตอแหลเข้าไว้แพท..เธอทำได้ เธอทำได้) ฉันพูดกับตัวเองซ้ำ ๆ ก่อนจะหันหน้ากลับไปเผชิญหน ้าของคนที่ฉันเกลียดมากที่สุดในโลกนี้ อิเดือนแต่งกายในชุดทำงานแบรนด์หรูหรา และจงใจเลียนแบบแม่ของฉันในสมัยที่ยังมีชีวิตอยู่ทุกอย่าง