พ่ายรักภรรยาแต่ง Novels & Stories

คำที่พรั่งพรูออกมาจากริมฝีปากสวย ยิ่งทำให้รณฤทธิ์เจ็บปวดเหลือเกิน ที่ผ่านมาหญิงสาวผู้เป็นที่รักของเขา ไม่เคยมีความสุขกับการแต่งงานเลยหรือ “โธ่ น้องผิง ไม่ร้องนะครับ น้องผิงเป็นภรรยาของเขา ทำไมเขาจะไม่รักไม่สนใจน้องผิงล่ะ” รณฤทธิ์พยายามปลอบ

ไม่นึกเลยว่าวันนี้จะต้องทำแบบนี้กับลูก ที่ผ่านมาเฝ้าทะนุถนอมตั้งแต่เล็กจนโต แล้วนี่หรือคือสิ่งที่ลูกสาวเพียงคนเดียวของเขาจะต้องเจอ การทรมานชั่วชีวิต แต่งกับคนที่ไม่ได้รักมันช่างทุกข์ทรมาน ขนาดตนเองแต่งกับศจีหลังจากที่สูญเสียภรรยาที่รักไป วันนี้ชายวัยกลางคนยังรู้สึกทรมา นแทบขาดใจ ทั้ง ๆ ที่เลือกมาเองแท้ ๆ ตอนนั้นก็เลือกด้วยความรู้สึกที่รักอยู่เหมือนกัน นี่คนที่ไม่ได้รักกันเลยจะแต่งกันได้อย่างไรนะ เขาคิดจนหัวแทบแตกและรู้สึกปวดหัวมากขึ้น กิตติภพนั่งดื่มอยู่ที่บาร์ภายในบ้านจนกระทั่งลูกสาวเดินเข้ามานั่งลงเคียงข้าง

ความรัก จนก่อนที่จะแต่งงานกัน เธอถามเขาครั้งแล้วครั้งเล่าว่าอยากแต่งกับเธอจริงๆ หรือเปล่า ด้วยรู้ว่าเรื่องหมั้นหมายเป็นความต้องงการของผู้ใหญ่ ถึงเธอจะรักเขาแต่ก็ไม่อยากให้เขาฝิ่นใจ แต่เขาก็บอกว่าที่แต่งเพราะรักเธอ วันแต่งงานเป็นงันที่เธอเต็มตื่นที่สุดในชีวิตก็ว่า ได้ ได้แน่งงานกับผู้ชายที่รักและเขาก็รักเธอ แล้วทำไมตอนนี้ทุกอย่างกลายเป็นแบบนี้ ทำไมเขาถึงได้เหยียบขยี้หัวใจเธอไม่มีชิ้นดี ‘ไม่เคยรัก’ เป็นไปได้ยังไง ไกรฤกษ์รีบขับรถกลับคอนโดรังรักของเขากับเมธาวี

มา “ข้ากับสามีรักกันมากแต่ทว่าแต่งงานกันมาหลายปีข้ายังไม่สามารถมีบุตรให้เขาได้สักคน จนกระทั่งแม่สามีอดรนทนไม่ได้จึงจัดการหาสตรีงดงามมาให้ช่วยแบ่งเบาภาระโดยการแต่งงานเข้ามาให้สามีของข้า สามีของข้าเขารักข้ามากแต่กระนั้นก็ไม่อาจขัดใจมารดา เขาจึงจำใจต้องแต่งงานรับอนุเข้ามา และ ในพิธีแต่งงานนั้น สามีของข้ามีสีหน้ารู้สึกผิดเป็นอย่างมากและยังมีท่าทางเฉยเมยทำหน้าเย็นชาตลอดพิธีการแต่งงาน จนกระทั่งยามเข้าหอ...”

ใบหน้าเจื่อนลง เพราะเขายังไม่มีใคร ส่วนที่เป็นคู่หมายเก่าอย่างเพิร์ล ท่านก็ทราบ ว่าภามิญาเป็นฝ่ายที่สลัดรักเขาไปแต่งงานกับคนอื่น “แม่ไม่ได้พูดถึงหนูภามิญานะ เรื่องนั้นมันแล้วไป แล้วคนอื่นคนใหม่ล่ะ แกไม่นึกชายตาเลยบ้างหรือไง นี่อย่าบอกนะว่าแกริหันมาชอบผู้ชายประเภทเดียว กันตาป้าง โอ๊ย ตาป้าง ไม่งั้นฉันไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนแน่”

่ได้มาทาบทามเธออีกครั้ง พูดคุยเรื่องแต่งงานที่ตัวเองเคยปฎิเสธมันอย่างน่าไม่อาย หวังให้เธอกับลูกชายเขาเกี่ยวดองกัน โดยที่ไม่เคยรู้เลยว่าเธอนั้น ไม่ได้ถูกปฎิเสธแค่จากผู้ใหญ่เพียงฝ่ายเดียว เธอถูกมู่เฟยหลงปฎิเสธความรัก จนเสียหลักต้องหนีไปรักษาแผลใจที่ต่างประเท ศ ‘ผู้หญิงอย่างเธอเนี่ยนะจะมาเป็นภรรยาของฉัน เจียมตัวหน่อยสิ ใครจะไปแต่งกับคนอย่างเธอ’ ‘ฉันมีคนรักแล้ว แน่นอนว่ามันไม่ใช่เธอ’

"หนูไม่ดู หนูไม่แต่งค่ะ หนูจะไม่แต่งกับคนที่หนูไม่รู้จัก หนูจะไม่แต่งกับผู้ชายที่หนูไม่ได้รัก หนูไม่ได้อยากแต่งงานกับเขา" "หึ! รอให้เจอผู้ชายที่แกรัก พ่ออย่างฉันก็คงจะอกแตกตายก่อน แกไม่ต้องถือดีหรอกนะ ว่าแกไม่อยากแต่งงานกับเขา เพราะเขาก็ไม่อยากแต่งกับแกเหมือนกัน" "แล้วพ่อจะให้ห นูแต่งทำไม? ในเมื่อเราทั้งสองคนไม่ได้รักกัน"

ใต้เท้าจิวใบหน้าผลันเปลี่ยนสีรอยยิ้มเริ่มปรากฎบนใบหน้า "ไม่ได้!! ไม่ได้นะข้าไม่ยอม "ท่านป้าได้เดินเข้ามาก็ได้ห้ามไม่ให้จิวหลินหลานรักของตนเองต้องแต่งงานแทนผู้ใด

เธอหัวเราะออกมาทั้งน้ำตาก่อนรีบยกมือขึ้นเช็ดน้ำตาแล้วยื่นมือไปตรงหน้าแฟนหนุ่ม "แต่งสิคะ" สิ้นเสียงแฟนสาวเดย์ก็บรรจงสวมแหวนเพชรเม็ดโตลงบนนิ้วนางของเธอทันที ก่อนประทับจูบอย่างอ่อนโยน ขณะเดียวกันพุสีสันสวยงามจำนวนมากที่เขาเตรียมเอาไว้ก็ปะทุขึ้นเหนือศีรษะของพว กเขา

หญิงสาวไม่มีคำตอบแต่กลับเอาใบหน้าสวยหลบตาเขา แนบอกกว้างลงไปเหมือนเดิม หัวใจของเธอมันยอมเขาตั้งนานแล้ว แต่เธอไม่อยากมีอะไรกับเขาเพียงเพราะเขาเห็นเธอเป็นภรรยา แต่เป็นภรรยาที่เขาไม่ได้รัก ยิ่งเขาทำดีกับเธอมากเท่าไหร่ หัวใจเธอยิ่งหวั่นไหว ในหนึ่งอยากปล่อยทุก อย่างไปตามอารมณ์ อีกใจอยากพาตัวเองออกจากอ้อมกอดเขาแล้วไปแต่งตัวให้เรียบร้อย “นอนหลับฝันดี ภรรยาคนสวย” ร่างหนาค่อยขยับสะโพกกลมและขาเรียวทั้งสองข้าง ของพิมพกานต์ให้ลงมานอนหนุนแขนอยู่ในอ้อมอกของเขา เพราะถ้าขืนนอนท่าเมื่อกี้ทั้งคืน เขาคงตะคริวกินทั้งตัว