มนุษย์สัตว์

[หวานละมุน + พระเอกตามใจนางเอก + ยุคดึกดำบรรพ์ + โลกแห่งสัตว์อสูร + จบแบบมีความสุข] ไป๋อันอันใช้ตอร์ปิโดลูกเดียว ระเบิดตัวเองทะลุมิติเข้ามาในโลกแห่งสัตว์อสูร... เมื่อต้องเผชิญหน้ากับบรรดาชายหนุ่มสุดหล่อที่จ้องมองเธอด้วยสายตาร้อนแรง... ไป๋อันอันขอบอกเลยว่า: มีแค่เด็กเท่านั้นที่ต้องเลือก ในเมื่อฉันเป็นผู้ใหญ่แล้ว แน่นอนว่าต้องเหมาหมดทุกคน! ... หมาป่าขาวตัวใหญ่: แม่นางน้อย ข้าจะดูแลเจ้าเป็นอย่างดี เสือตัวโต: ฮึ ถึงอย่างไรข้าก็จะตามเจ้าไป งูเหลือมยักษ์: แม่นางน้อยจะหนีไปไหน? มาออกไข่งูให้ข้าซะดีๆ วิหคเพลิง: ในเมื่อเป็นของข้าแล้ว แน่นอนว่าภรรยาว่าอย่างไร สามีก็ว่าตามนั้น มังกรดำตัวน้อย: พี่สาว ท่านปกป้องข้าได้หรือไม่? ข้ากลัวเหลือเกิน... เมื่อสัตว์อสูรสี่ตัวได้ยินคำพูดนี้ ก็หันมาจ้องมังกรดำตัวน้อยเป็นตาเดียว: เหอะ อายุตั้งเท่าไรแล้วยังจะมาทำตัวแอ๊บแบ๊วอีก? ลากมันไปเลาะเอ็นมังกรมาทำหนังยางให้แม่นางน้อยกระโดดเล่นดีหรือไม่? มังกรดำตัวน้อยถอยร่นอย่างมีชั้นเชิง: พวกท่านอย่าเข้ามานะ... ฮือๆ ๆ ... คำเตือน 1. นิยายเรื่องนี้ไม่ใช่นิยายแบบรักเดียวใจเดียว เพื่อนๆ คนไหนที่ชอบพระเอกคนเดียว ข้ามไปได้เลยนะ~ 2. นางเอกเรื่องนี้บอบบางน่าทะนุถนอม ไม่ใช่สายสตรอง ใครที่ชอบนางเอกเก่งๆ ก็ข้ามได้เช่นกันจ้า~

[โลกสัตว์อสูรยุคดึกดำบรรพ์ + สนามอารมณ์เหล่าบุรุษอสูร + 1vN + บุรุษทุกคนยังบริสุทธิ์ + นางเอกสายพัฒนา] หลังจากทำงานหนักจนตายคาที่แล้วทะลุมิติมาอยู่ในนิยายโลกอสูร หลีเยว่ก็ถึงกับอึ้งไปเลย! สามีอสูรทั้งห้าคนที่ถูกท่านพ่อที่เป็นสัตว์อสูรพเนจรลักพาตัวมาทำพันธสัญญาอย่างฝืนใจ ต่างถูกเจ้าของร่างเดิมทรมานจนปางตาย อีกไม่นานพวกเขาจะพากันเข้าสู่ด้านมืด และนางก็จะต้องพบกับจุดจบที่อนาถสุดๆ! นางจึงรีบวางแผนข้ามคืน ตั้งใจจะไปพึ่งพาท่านพ่อที่มีพลังรบระดับเพดานสูงสุด และรีบถอนพันธสัญญาด้วยหยดเลือดเพื่อตัดขาดกับพวกตัวร้ายให้สิ้นเรื่องสิ้นราว! ทว่าในขณะที่นางใช้มิติส่วนตัว มุ่งมั่นกับการสะสมผลึกอสูร ปลูกผัก และเอาชีวิตรอดอยู่นั้น สายตาที่พวกสามีอสูรตัวร้ายมองนางก็เริ่มแปลกขึ้นเรื่อย ๆ งูขาวผู้หยิ่งยโสและมีพิษร้ายใช้หางพันรอบตัวนาง แล้วกระซิบด้วยสายตาคลั่งรัก : “เยว่เยว่ ตราบใดที่ข้ายังมีชีวิตอยู่ อย่าหวังว่าจะได้ถอนพันธสัญญาจากข้า” เงือกหนุ่มรูปงามโอบเอวนางไว้ พลางใช้เสียงนุ่มนวลล่อลวง : “ข้าจะร้องเพลงให้เจ้าฟัง... ได้โปรดอย่าทิ้งข้าไปเลย” สิงโตหนุ่มแผงคอดำก้มหัวลงคลอเคลียที่ใบหน้านาง : “หลีเยว่ ขอเพียงเจ้าไม่จากไป ข้ายอมสละให้ได้แม้กระทั่งชีวิต” จิ้งจอกแดงผู้เสน่ห์แรงเข้ามาพัวพัน พร้อมลมหายใจหอมหวานดั่งกล้วยไม้ : “สิ่งที่เจ้าเคยทำกับข้าไว้ ข้าจะทวงคืนจากตัวเจ้าเป็นเท่าตัว” นักบวชกระเรียนขาวผู้สูงส่งก้มลงมองนางด้วยสายตาเย็นชาทว่าลึกซึ้ง : “ข้าไม่สนว่าเจ้าเป็นใครมาจากไหน แต่เจ้าคือนายหญิงเพียงคนเดียวของข้า” หลีเยว่ : “เอ๊ะ? พวกเจ้าไม่ได้เกลียดข้าเพราะถูกบังคับให้ทำพันธสัญญาหรอกเหรอ? นี่ข้าจะยอมถอนพันธสัญญาให้แล้วนะ ทำไมถึงไม่ยอมกันล่ะเนี่ย?”