Novel & Cerita มีสติและเป็นอิสระ

ทุกคืนวันคริสต์มาสอีฟ ทายาทตระกูลมาเฟียมาร์โก—เอเดรียน มาร์โก ต้องปฏิบัติตามธรรมเนียมของตระกูล จับสลากหนึ่งใบ เพื่อตัดสินว่าเขาจะได้รับอนุญาตให้แต่งงานกับฉันหรือไม่ เพราะฉัน—ไอรีน แคสต์ ไม่ได้เกิดในตระกูลมาเฟีย หากเขาไม่ได้จับได้กระดาษที่มีชื่อฉัน เขาจะไม่มีวันรับฉันเป็นภรรยา ตลอดสี่ปี เอเดรียนจับสลากมาแล้วสี่ครั้ง และไม่เคยมีสักครั้งที่เขาได้ชื่อของฉัน ฉันเคยคิดเสมอว่าเขาต่อสู้กับตระกูลเพราะฉัน— ว่าเขายอมเสี่ยงเสียตำแหน่งหัวหน้ามาเฟีย เพียงเพื่อเลือกฉัน ทุกครั้งที่เขาล้มเหลว เขาจะกอดฉันแน่นและกระซิบว่า “ไม่เป็นไรนะ ปีหน้ายังมีโอกาส” และฉันก็รักเขาจนมันเจ็บปวด เจ็บมากพอจะยอมรอเขา ปีแล้วปีเล่า ปีนี้ ฉันบอกกับตัวเองว่า ถ้าเขายังไม่ได้ชื่อฉันอีก… ฉันจะแอบสลับผลสลาก ฉันย่องไปที่หน้าประตูห้องทำงานของเอเดรียน และได้ยินน้องชายของเขาถามว่า “บอส… ทุกปีคุณก็จับได้ชื่อไอรีน ทำไมถึงแกล้งทำเป็นไม่ได้ล่ะ หรือเพราะคุณยังปล่อยเซร่าไปไม่ได้?” แต่เขากลับตอบเพียงด้วยน้ำเสียงราบเรียบว่า “เซร่าต้องการความช่วยเหลือด่วนจากฉัน ทำเหมือนเดิมนะ สลับชื่อไอรีนเป็นกระดาษเปล่า” เขาเดินออกไปโดยไม่หันกลับมา แทนที่จะสลับ เขากลับโยนกระดาษเปล่าลงถังขยะ ทิ้งใบที่มีชื่อฉันไว้บนโต๊ะ แล้วรีบเดินตามเอเดรียนไป ฉันเข้าไป หยิบกระดาษเปล่าจากถังขยะ แล้วสลับกับใบที่มีชื่อฉัน มองชื่อของตัวเองร่วงลงสู่กองขยะ เอเดรียน… ฉันไม่อยากรอเพื่อแต่งงานกับคุณอีกแล้ว ฉันจะให้สิทธิ์ในการเลือกให้คุณเอง

“คุณแน่ใจหรือไม่ว่าจะลบข้อมูลส่วนตัวทั้งหมด? เมื่อดำเนินการสำเร็จ คุณจะหายไปจากโลกนี้โดยสิ้นเชิง ราวกับไม่เคยมีตัวตน และจะไม่มีใครตามหาคุณพบอีก!”

หลังจากทำสงครามประสาทใส่กันด้วยความเงียบงันมาสามวัน คู่หมั้นของฉัน ผู้ดำรงตำแหน่งคาโปแห่งตระกูลมอเรตติ ก็พาเบลล่าที่เป็นผู้ช่วยของเขาไปพักร้อนบนเกาะ เขาคาดหวังจะเห็นฉันคลุ้มคลั่งด้วยความหึงหวงเหมือนที่เคยเป็นมาตลอด แต่เมื่อเขากลับมาที่วาลมองต์ในอีกหนึ่งเดือนให้หลัง เขากลับได้พบกับผู้หญิงที่เปลี่ยนไปเป็นคนละคน เขาบังคับให้ฉันสละห้องทำงานหัวมุมของฉันไป ฉันไม่ได้ขัดขืนเขาเลย ฉันแค่เก็บข้าวของแล้วส่งมอบมันให้แต่โดยดี เพื่อที่จะดันหลังเบลล่าขึ้นมา เขาทำลายความน่าเชื่อถือของฉันต่อหน้าหุ้นส่วนคนสำคัญในงานประชุมประจำปีของตระกูล เพียงเพื่อให้เธอได้โดดเด่น ฉันไม่ได้พยายามพิสูจน์ความบริสุทธิ์ของตัวเอง ฉันแค่ยอมรับคำตำหนิจากคนในตระกูลและรับบทลงโทษไป เมื่อลูคัสต้องการให้เบลล่าเข้ามาดูแลธุรกิจที่ทำกำไรได้มากที่สุดของตระกูล ฉันไม่ได้รู้สึกโกรธเลยด้วยซ้ำ ฉันส่งมอบเอกสารที่จำเป็นทั้งหมดให้โดยไม่มีการโต้แย้ง ปล่อยให้เขาจัดสรรอำนาจใหม่ตามที่เขาเห็นชอบ เบลล่าแสดงท่าทางเหิมเกริม "เห็นไหมคะ? ฉันบอกคุณว่ายังไง?" "ผู้หญิงแบบเธอน่ะต้องเจอไม้แข็ง แค่ไปเที่ยวเกาะทริปเดียวก็กลัวจนตัวสั่นว่าจะเสียคุณไป ดูสิคะว่าตอนนี้เธอว่านอนสอนง่ายขนาดไหน" ลูคัสเชื่อสนิทใจ เขาพูดชมเบลล่าในความช่างสังเกตของเธอ ในการตัดสินใจที่เขาไม่เคยทำมาก่อน เขาให้สัญญาว่าจะมอบงานแต่งงานที่ยิ่งใหญ่เสียจนกลายเป็นตำนานในโลกใต้ดินของวาลมองต์ให้กับฉัน แต่เขาคงจะลืมสัญญาการยกเลิกข้อตกลงที่เขาเซ็นไปแล้ว ใบที่ฉันสอดใส่มือเขาไปทันทีที่เขากำลังจะก้าวขึ้นรถเพื่อไปพักร้อนด้วยกัน ฉันได้ตัดขาดความสัมพันธ์ทุกอย่างกับเขาไปเรียบร้อยแล้ว ฉันกำลังจะจากไป โดยที่เขาไม่รู้ตัวเลยสักนิด

ในคืนครบรอบแต่งงานปีที่หก ฉันหน้าแดงก่ำ เบี่ยงหลบจูบร้อนแรงของสามี กู้จิ้งชวน แล้วผลักเขาเบา ๆ ให้ไปหยิบถุงยางจากลิ้นชักข้างเตียง ข้างในนั้นซ่อนเซอร์ไพรส์ที่ฉันเตรียมไว้ — แท่งตรวจครรภ์ที่ขึ้นผลว่ากำลังตั้งครรภ์ ฉันจินตนาการถึงวินาทีที่เขาเปิดเจอ ว่าเขาจะยิ้มออกมาแบบไหน แต่ทันทีที่มือของเขาเอื้อมไปที่ลิ้นชัก โทรศัพท์ก็ดังขึ้น เสียงของ เหล่าม่า เพื่อนสนิทของเขาดังมาจากปลายสาย พูดเป็นภาษาเยอรมันว่า: “คุณกู้ เมื่อคืนเป็นยังไงบ้างครับ? โซฟาเพิ่มอารมณ์รุ่นใหม่ที่บริษัทเราเพิ่งออก สบายไหม?” กู้จิ้งชวนหัวเราะเบา ๆ แล้วตอบกลับเป็นภาษาเยอรมันว่า: “ฟังก์ชันนวดใช้ได้ดีเลย จะได้ไม่ต้องให้ฉันคอยนวดเอวให้ซูซานซานอีก” เขายังคงกอดฉันไว้แน่นในอ้อมแขน แต่สายตากลับเหมือนมองทะลุฉันไป เห็นใครอีกคนหนึ่ง “เรื่องนี้มีแค่เราสองคนที่รู้ ถ้าภรรยาฉันรู้ว่าฉันนอนกับน้องสาวของเธอ ฉันก็จบเห่แน่” หัวใจของฉันเหมือนถูกแทงอย่างแรงด้วยมีดหนึ่งเล่ม พวกเขาไม่รู้เลยว่า ตอนเรียนมหาวิทยาลัยฉันเรียนโทภาษาเยอรมันควบคู่ไปด้วย เลยฟังออกทุกคำที่พูด ฉันฝืนบังคับตัวเองให้ใจเย็นไว้ แต่มือที่โอบรอบลำคอของเขากลับสั่นเล็กน้อย ในวินาทีนั้นเอง ฉันก็ตัดสินใจได้ในที่สุด เตรียมจะตอบรับคำเชิญจากโครงการวิจัยนานาชาตินั้น อีกสามวันต่อมา ฉันจะหายไปจากโลกของกู้จิ้งชวนอย่างสิ้นเชิง

หลังจากได้เกิดใหม่อีกครั้ง ฉันเป็นคนที่ลงมือเปลี่ยนชื่อบนพันธะโลหิตระหว่างฉันกับเจ้าชายมอร์ทล็อกเอง ฉันเขียนแทนที่ด้วยชื่อ “อิซาเบลลา” แวมไพร์อีกคนที่เขาทะนุถนอมและปกป้องมาโดยตลอด เมื่ออิซาเบลลาต้องการสร้อยทับทิม เส้นที่เป็นสัญลักษณ์ของคู่แห่งเจ้าชาย ฉันก็ยกมันให้เธอโดยไม่ลังเล แม้แต่ชุดเจ้าสาวที่มอร์ทล็อกเตรียมไว้เพื่อฉัน ฉันก็ส่งต่อให้เธอเช่นกัน ที่ฉันทำทั้งหมดนี้ ก็เพราะในอดีตชาติ ฉันเคยสมหวัง ได้เป็นคู่แห่งเขา แต่กลับต้องใช้ชีวิตอยู่ใต้เงาของอิซาเบลลาตลอดมา และในท้ายที่สุด ท่ามกลางสมรภูมิที่เต็มไปด้วยนักล่าแวมไพร์ มอร์ทล็อกเลือกวิ่งไปหาอิซาเบลลาที่บาดเจ็บก่อน ส่วนฉัน คือคนที่ถูกทิ้งไว้ให้รับปลายหลักเงินปักทะลุหัวใจ ดังนั้น ในครั้งนี้ ฉันจึงเลือกจะปล่อยให้พวกเขาเป็นของกันและกัน และถอยห่างจากมอร์ทล็อกให้ไกลที่สุด แต่กลับกลายเป็นว่ว เจ้าชายผู้เย็นชาและห่างเหินในครั้งนั้น กลับหลั่งน้ำตา และอ้อนวอนให้ฉันกลับไปเป็นคู่ของเขาอีกครั้ง

ในการแข่งขันปรุงยา น้องสาวบุญธรรมขโมยสูตรยาของฉันไปใช้ จนโด่งดังชั่วข้ามคืน แต่ใครจะรู้ว่า การแข่งขันครั้งนี้แท้จริงแล้วคือการคัดเลือกภรรยาให้กับทายาทเผ่างู ผู้เกิดมาพร้อมชะตาไร้ทายาท ทั้งโหดเหี้ยมและหน้าตาอัปลักษณ์ คืนนั้นเอง เผ่านาคาส่งจดหมายสู่ขอมาถึงหน้าบ้าน ระบุชัดเจนว่าจะอภิเษกกับสตรีผู้ปรุงยานั้น พอคู่หมั้นได้ยินก็หน้าถอดสี รีบไปมีความสัมพันธ์กับน้องสาวบุญธรรมและทำสัญญาผูกพันเป็นคู่ชีวิตทันที เมื่อเรื่องนี้แก้ไขไม่ได้แล้ว น้องสาวบุญธรรมก็เดินอวดฉันอย่างภูมิใจ พร้อมเผยรอยสัญญารูปหมาป่าที่แผ่นหลังล่าง “ตอนนี้คู่หมั้นพี่เป็นของฉันแล้วนะ แล้วพี่ล่ะ อีกสามวันก็จะอายุ 25 แล้ว ถ้าไม่มีใครแต่งด้วย ก็ต้องถูกสุ่มจับคู่ให้พวกอสูรพเนจรแก่ ๆ ที่ชอบทำร้ายคู่ครองแน่ ๆ เลย” แต่เธอคิดผิด ฉันยังมีอีกทางเลือกหนึ่ง ฉันเดินไปหาพ่อแม่ที่กำลังตามแก้ปัญหาให้น้องสาวอยู่ที่โถงด้านหน้า “ถ้าเธอไม่แต่งกับทายาทเผ่านาคา งั้นฉันแต่งเอง”

ปีที่สามของการแต่งงานกับกู้เจ๋อเฟิง จู่ๆ กู้เจียวเจียวน้องสาวบุญธรรมของเขาส่งคลิปหนึ่งมาให้ฉัน ฉันเปิดดู เห็นกู้เจ๋อเฟิงกำลังใช้เนกไทที่ฉันเพิ่งให้เขา ผูกน้องสาวบุญธรรมของเขาไว้ที่หัวเตียง ส่วนน้องสาวบุญธรรมนอนอยู่ด้านล่างตัวเขาในสภาพเปลือยเปล่า เอาแต่เรียกเขาว่าสามีอยู่อย่างนั้น หลังเสร็จภารกิจ พวกเขากอดกันแน่น กู้เจียวเจียวคล้องคอเขาแล้วพูดอ้อน “ฉันไม่ชอบแหวนที่พี่ให้ เอาไปให้พี่สะใภ้สิ ถือว่าเป็นของขวัญวันเกิดจากน้องสาว” วันต่อมา ฉันนั่งอยู่ในห้องอาหารสุดหรู มองเก้าอี้ว่างเปล่าตรงหน้าอย่างเหม่อลอย ทันใดนั้นผู้ช่วยเข็นเค้กก้อนใหญ่เดินมาหาฉัน “นายท่านติดธุระกะทันหัน เลยฝากฉันเอาของขวัญวันเกิดมาให้คุณ” ในกล่องคือแหวนวงที่น้องสาวบุญธรรมของเขาไม่ต้องการ อีกฝ่ายส่งรูปภาพใหม่มาอีกแล้ว กู้เจ๋อเฟิงไปหาหมอกับน้องสาวบุญธรรมที่โรงพยาบาล ฉันไม่ได้ร้องไห้โวยวาย เซ็นเอกสารการหย่าอย่างใจเย็น แล้วก็สั่งให้คนไปเตรียมงานแต่งงาน “คุณนาย เจ้าบ่าวกับเจ้าสาวชื่ออะไรเหรอ?” “กู้เจ๋อเฟิงกับกู้เจียวเจียว” อีกเจ็ดวัน ฉันจะทำให้คนทั้งโลกรู้ว่านายท่านที่ทำตัวเคร่งขรึม แอบเล่นชู้กับน้องสาวบุญธรรมอย่างสุดเหวี่ยงขนาดไหน

ในวันเกิดของฉัน สามีของฉัน หัวหน้ามาเฟีย (ดอน) ดาเมียน มอบสร้อยไข่มุกของภรรยาที่เสียชีวิตไปแล้วให้เป็นของขวัญ ฉันสวมมันไปงานเลี้ยงอาหารค่ำ และลูกเลี้ยงของฉัน ลีโอ ผู้เดือดดาลด้วยความโกรธ ก็สาดไวน์แดงใส่ฉัน ในชั่วพริบตา ฉันก็กลายเป็นตัวตลกของงานเลี้ยงนั้น “นังแพศยา” เขากระซิบลอดไรฟัน “คิดว่าแค่ใส่เครื่องประดับของแม่ฉัน แล้วจะกลายเป็นเธอได้งั้นเหรอ” เขาจ้องฉัน ดวงตาเย็นชาราวกับน้ำแข็ง ก่อนจะตะโกนลั่นออกมา “ออกไปจากบ้านของฉันเดี๋ยวนี้!” ทั้งที่แม่ของเขาเสียชีวิตตั้งแต่เขายังเป็นทารก และคนที่เลี้ยงดูเขามาตลอด…คือฉัน มีใครบางคนกระซิบถ้อยคำอาบพิษใส่หูเขา พวกเขาบอกว่า ฉันคือคนที่ฆ่าแม่ของเขา ตอนนี้เขาเชื่อว่าฉันเป็นผู้หญิงเจ้าเล่ห์ เป็นยัยผู้หญิงสารเลวที่หลอกลวงพ่อของเขา แล้วพ่อของเขาล่ะ? สามีของฉัน? เขาไม่เคยมองเห็นฉันเลย สิ่งที่เขามองเห็น…มีเพียงเงาของคริสต้า หัวใจของฉันไม่ได้แค่แตก แต่มันแหลกสลายเป็นเสี่ยง ๆ พวกเขาไม่เคยรักฉัน แม้แต่จะใส่ใจ…ก็ไม่เคย ดังนั้นฉันจึงเดินจากไป แล้วทำไม หลังจากที่ฉันจากไปจริง ๆ พวกเขาถึงกลับคลานกลับมา อ้อนวอน ขอให้ฉันกลับไป?

ฉันถูกเลือกให้เป็นคู่หมั้นของลอเรนโซ่ ทายาทผู้สืบทอดอำนาจแห่งมาเฟีย ทว่าในงานกาล่าของตระกูล ลอเรนโซ่กลับถูกเคียร่า ลูกสาวของพ่อค้าอาวุธตามตอแยอย่างเปิดเผย เคียร่าไม่เหมือนหญิงสาวผู้สูงศักดิ์คนอื่น ๆ ที่เคร่งครัดในกฎระเบียบ เธอขับรถสปอร์ตแต่งซิ่งไปตามท้องถนน ใช้มีดพกเกรดทหารตัดปลายซิการ์ และกระดกวิสกี้แรงๆ โดยไม่ผสมอะไรเลย เธอมันดื้อรั้น ไร้การควบคุม และมีไฟราคะบางอย่างที่ทำให้ลอเรนโซไม่อาจละสายตาได้ เขาเคยบ่นกับผู้อาวุโสในตระกูลว่า "ผู้หญิงแบบนั้นจะเป็น 'มารดา' และดูแลคนทั้งตระกูลของเราได้ยังไง?" คำพูดของเขาดูแคลนความมุทะลุของเธอ แต่สายตาของเขากลับจับจ้องไปที่เธอ ติดตามทุกการเคลื่อนไหวขณะที่เธอยกแก้วขึ้นดื่ม จนกระทั่งในวันเกิดของลอเรนโซ่ เขาก็ประกาศความตั้งใจที่จะให้เคียร่ามาเป็นอนุภรรยาของเขา แต่เคียร่าปฏิเสธ "ผู้หญิงในตระกูลของฉันต้องเป็นเมียแต่งเท่านั้น ไม่เป็นเมียน้อยใคร และหัวใจของสามีฉันต้องเป็นของฉันคนเดียว" ลอเรนโซ่เดินมาหาฉันด้วยน้ำเสียงอึกอัก "อเลสเซีย มันก็แค่หัวโขน ฉันอยากให้เธอสละตำแหน่งนี้ให้เคียร่าได้ไหม? เธอไม่เข้าใจธรรมเนียมตระกูลเราเลย และเธอก็กำลังอาละวาดเรื่องการแต่งงานกับฉัน เราแค่ต้องทำเพื่อให้เธอสงบลงก่อน ต่อให้เธอแต่งงานกับฉัน แต่คนที่จะคอยจัดการทุกอย่างในตระกูลก็ยังเป็นเธออยู่ดี" ขณะที่ฉันยืนลองชุดเจ้าสาว พลันเม็ดคริสตัลแหลมคมบนตัวเสื้อก็ทิ่มลงที่นิ้ว หยดเลือดสีแดงฉานค่อยๆ ซึมลงบนผ้าซาตินสีขาวบริสุทธิ์ ชุดนี้พังยับเยินเสียแล้ว.. แต่การแต่งงานจะยังคงดำเนินต่อไป ในเมื่อฉันเป็นเมียแต่งของทายาทไม่ได้ ฉันก็จะก้าวขึ้นเป็นผู้หญิงของหัวหน้ามาเฟียแทน

เพื่อนวัยเด็กของฉันเคยสัญญาว่า พอเรียนจบมหาวิทยาลัยแล้ว เขาจะแต่งงานกับฉัน แต่ในวันแต่งงาน เขากลับมาสาย และตอนที่พวกเราไปตามหาเขาจนเจอ เขากำลังคลอเคลียอยู่บนเตียงใหญ่ในโรงแรมกับเฉียวเวยเวย น้องสาวต่างมารดาของฉัน ต่อหน้าสายตาผู้คนมากมาย ทายาทมหาเศรษฐีอย่างฟู่ซือเหนียนก้าวออกมาข้างหน้า และประกาศอย่างเปิดเผยว่าฉันคือคนที่เขาแอบรักมาหลายปี หลังแต่งงานกันห้าปี ทุกคำที่ฉันพูด ฟู่ซือเหนียนจำได้หมด ฉันเคยคิดว่าตัวเองเป็นคนที่เขาใส่ใจมากที่สุด จนกระทั่งวันหนึ่งตอนที่ฉันกำลังทำงานบ้านอยู่ ฉันเผลอไปเจอเอกสารลับฉบับหนึ่งที่ซ่อนลึกอยู่ในลิ้นชักโต๊ะทำงานของฟู่ซือเหนียน หน้ากระดาษแผ่นแรกคือเรซูเม่ของเฉียวเวยเวย บนเอกสารนั้นมีตัวอักษรที่เขาเขียนด้วยลายมือของตัวเองว่า — “ให้จับตาเป็นพิเศษ สำคัญเหนือสิ่งอื่นใด” ต่อมาคือแฟ้มบันทึกการจัดสรรงานของโรงพยาบาลชุดหนึ่ง ซึ่งฉันไม่เคยเห็นมาก่อน วันที่ในเอกสารตรงกับคืนที่ฉันประสบอุบัติเหตุรถชนก่อนหน้านั้น ตอนนั้นฉันถูกส่งตัวไปที่โรงพยาบาลในเครือฟู่ซื่อ แต่กลับต้องรอการผ่าตัดอยู่นานโดยไม่ได้รับการช่วยเหลือเสียที พอฉันฟื้นขึ้นมา เด็กในท้องก็ไม่อยู่แล้ว เพราะฉันเสียเลือดมากเกินไป ตอนนั้นฉันร้องไห้อยู่ในอ้อมกอดของเขาจนแทบไม่มีเสียง แต่ฉันไม่เคยบอกความจริงกับเขาเลย เพราะไม่อยากทำให้เขาเป็นห่วงมากไปกว่านี้ แต่จนถึงวันนี้ฉันเพิ่งรู้ว่า คืนเดียวกันนั้นเฉียวเวยเวยก็ได้รับบาดเจ็บเหมือนกัน และคำสั่งที่ฟู่ซือเหนียนออกให้กับโรงพยาบาลก็คือ “ให้ระดมทรัพยากรผู้เชี่ยวชาญทั้งหมด เพื่อรักษาเฉียวเวยเวยเป็นลำดับแรก” น้ำตาของฉันซึมลงไปบนกระดาษ จนหมึกตัวอักษรกระจายเลอะพร่าไปหมด “ถ้าฉันไม่ใช่คนสำคัญอันดับหนึ่งของนาย งั้นฉันก็จะหายไปจากโลกของนายเสีย”