Novel & Cerita มีสติและเป็นอิสระ

เธอกับโจวจิงเจ๋อรักกันมาตั้งแต่สมัยวัยรุ่น คนหนึ่งเป็นดาวโรงเรียน อีกคนเป็นเดือนโรงเรียน เป็นคู่รักตัวอย่างที่โด่งดังไปทั่วสถาบัน พวกเขาเคยสัญญากันไว้ ว่าเมื่ออายุถึงเกณฑ์ที่กฎหมายกำหนดก็จะแต่งงานกัน ทว่าในช่วงเวลาที่กำลังรักกันลึกซึ้งถึงขีดสุด ซ่งหนานซีกลับบอกเลิกเขาอย่างกะทันหัน แล้วเดินทางไปต่างประเทศพร้อมกับทายาทเศรษฐีคนหนึ่ง ในวันที่บอกเลิกกับเขา เขาวิ่งไล่ตามเธอด้วยดวงตาที่แดงก่ำอยู่เนิ่นนาน คนที่หยิ่งในศักดิ์ศรีเช่นเขา กลับเป็นฝ่ายอ้อนวอนขอไม่ให้เธอเลิกกับเขาครั้งแล้วครั้งเล่า บอกว่าสักวันหนึ่ง เขาจะต้องประสบความสำเร็จและมีชื่อเสียงให้ได้ เขาวิงวอนขอให้เธออย่ารีบร้อน ขอให้เธอรอเขา และขอให้เธอ...อย่าได้ไปรักคนอื่น แต่เธอก็เย็นชาขนาดนั้น ไม่ยอมพูดกับเขาแม้แต่คำเดียว ถึงขนาดว่าเห็นเขารถคว่ำต่อหน้าต่อตาในระหว่างที่กำลังขับรถไล่ตามเธอ เธอก็ไม่หันกลับไปมองอยู่ดี อุบัติเหตุครั้งนั้นรุนแรงมาก ส่งผลให้ไตของเขาฉีกขาดและต้องเข้ารับการปลูกถ่ายไตใหม่ถึงรักษาชีวิตเอาไว้ได้ เขานอนจมกองเลือดอยู่บนเตียงผ่าตัด แต่กลับดันทุรังตะเกียกตะกายขึ้นมาโทรศัพท์หาเธอ เพียงแต่สายที่เขาพยายามกดโทรออกอย่างสุดกำลังนั้น กลับถูกตัดสายทิ้งทุกครั้ง ยิ่งรักมากก็ยิ่งแค้นมาก นับตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา โจวจิงเจ๋อก็เกลียดชังเธอเข้าไส้

หลังจากที่รับกระบี่แทนสามี ข้าได้กลับมาเกิดใหม่อีกครั้งในสิบปีให้หลัง จากปากของนางกำนัล ข้าได้รู้มาว่าสามีของข้าได้กลายเป็นฮ่องเต้องค์ปัจจุบันไปแล้ว ข้าดีใจจนเนื้อเต้น รีบถามถึงเฉาหวงแก้วตาดวงใจของข้าในทันที แต่นางกำนัลกลับมองข้าด้วยสายตาแปลกๆ แล้วพูดว่า: "องค์หญิงเฉาหวง? ทั่วทั้งใต้หล้าต่างรู้กันว่านางไม่ใช่ลูกของอดีตฮองเฮา!" "สงสารก็แต่องค์หญิงรุ่ยเฟิ่งที่ไปตกระกำลำบากอยู่ข้างนอก หงส์แท้ถูกหงส์ปลอมแทนที่ตั้งหลายปี!" ข้าแค่นหัวเราะในใจ ลูกที่ข้าอุ้มท้องคลอดมาเอง มีหรือที่ข้าจะจำผิด? ข้าแอบไปดูเฉาหวง พบว่านางถูกรังแกจนแทบจะไม่ใช่คนแล้ว ได้ยินมาว่า พระสนมกุ้ยเฟยที่เพราะมีหน้าตาคล้ายข้าอยู่เล็กน้อยจึงได้เป็นที่โปรดปราน ให้ลูกสาวของข้ากินแค่น้ำซาวข้าวทุกวัน คืนนั้น ข้าลอบเข้าไปในตำหนักพิธี ตรงเข้าไปบิดหูฮ่องเต้ที่กำลังเซ่นไหว้ดวงวิญญาณภรรยาผู้ล่วงลับ พร้อมเอ่ยปากด่าออกไปว่า: "หลี่โก่วเซิ่ง! พอได้เป็นฮ่องเต้แล้ว แม้แต่ลูกตัวเองก็จำไม่ได้แล้วใช่ไหมหะ?"

ฉันแต่งงานกับหัวหน้ามาเฟียมัตเตโออย่างลับๆ ทุกครั้งที่เขาเอากับรักแรกสมัยเด็ก เขาจะให้สัญญากับฉันว่าจะจัดงานแต่งงานที่สมเกียรติ ต่อหน้าห้าตระกูลใหญ่ ตลอดห้าปีที่ผ่านมา มัตเตโอให้สัญญากับฉันถึงเก้าสิบเก้าครั้ง และทั้งเก้าสิบเก้าครั้ง เขาก็ทิ้งฉันไว้ที่แท่นพิธี ครั้งแรก แมวประกวดรางวัลชนะเลิศของเซซิเลียตาย เพื่อไปปลอบใจเธอ เขาเลื่อนงานแต่งงานออกไปถึงสามเดือน ฉันยืนอยู่ที่แท่นพิธีเพียงลำพัง ขอบตาแดงก่ำ พยายามระงับอารมณ์ของเหล่าผู้อาวุโสในตระกูล ครั้งที่สอง เซซิเลียอาละวาดในคาสิโนและทำแจกันโบราณมูลค่าร้อยล้านดอลลาร์แตกละเอียด เขาเปลี่ยนเส้นทางเครื่องบินเจ็ตส่วนตัวที่เตรียมไว้สำหรับงานแต่งงาน แล้วรีบบินฝ่าความมืดในคืนนั้นเพื่อไปสะสางปัญหาให้เธอ และทุกครั้งก่อนจะถึงพิธีแต่งงานของเรา รักแรกสมัยเด็กของเขาก็มักจะมีเรื่องฉุกเฉินบางอย่างเกิดขึ้นเสมอ ฉันร้องไห้ ฉันกรีดร้อง ฉันถึงขั้นเอาปืนจ่อหัวเขาด้วยซ้ำ แต่มัตเตโอก็แค่กดร่างฉันไว้กับผนัง และปิดปากฉันด้วยจูบที่เย็นชาและรุนแรง “เธอมันก็แค่ที่ระบายความใคร่ แต่คุณคือคุณนายฟัลโคน หัดทำตัวให้มีระดับหน่อย” หลังจากครั้งที่เก้าสิบเก้า ในที่สุดฉันก็พอสักที ฉันเลื่อนเอกสารไปบนโต๊ะ น้ำหมึกยังไม่แห้งสนิท พร้อมตราประทับของตระกูลฟัลโคนที่ประทับอยู่ด้านล่าง “การแต่งงานของเรา พันธมิตรของเรา... มันจบลงแล้ว”

ฉันคือมือสังหารที่เก่งกาจที่สุดของหัวหน้ามาเฟีย อเล็กซานเดอร์ และยังเป็นที่ปรึกษาคนสนิทของเขา…รวมถึงเป็นภรรยาลับของเขาด้วย แต่ตลอดห้าปีของการแต่งงานที่ต้องปิดบัง เขาไม่เคยอนุญาตให้ลูกชายของเราเรียกเขาว่าพ่อเลย เขามักจะบอกเสมอว่าตระกูลศัตรูกำลังจับตาดูพวกเราอยู่ตลอด และฉันกับลูกคือจุดอ่อนเพียงอย่างเดียวของเขา ดังนั้นการทำแบบนี้ก็เพื่อปกป้องพวกเรา ฉันเชื่อเขา และคอยช่วยจัดการทุกเรื่องของตระกูลอย่างเงียบ ๆ จนกระทั่งรักแรกของเขา เบลล่า กลับมาพร้อมเด็กชายวัยห้าขวบ เขาถึงกับจองดิสนีย์แลนด์เพื่อให้พวกเขาได้เล่นกันตลอดทั้งวัน วันนั้นคือวันเกิดของลูกชายฉัน และเขาก็ดื้อดึงรอให้พ่อกลับบ้าน มือเล็ก ๆ กอดเค้กที่กำลังละลายเอาไว้แน่น ฉันหมดหวังโดยสิ้นเชิง และตัดสินใจโทรออก “ช่วยลบตัวตนของฉันกับลีโอให้ที ลบข้อมูลของพวกเราทั้งหมดออกไป” แต่เมื่อฉันกับลูกชายหายไปจากโลกนี้อย่างแท้จริง หัวหน้ามาเฟียผู้ทรงอำนาจกลับคลุ้มคลั่ง ออกตามหาพวกเราทั่วทั้งโลก...

“ระบบ ฉันอยากกลับบ้านแล้ว” ระบบตอบกลับมาทันที “ได้เลยโฮสต์ โปรแกรมถอนตัวเริ่มทำงานแล้ว อีกครึ่งเดือนคุณจะไปจากที่นี่ได้” ระบบที่แข็งทื่อเป็นเครื่องจักรมาโดยตลอดเงียบไปอึดใจหนึ่งอย่างหาได้ยาก ก่อนจะถามเพิ่มเติมด้วยความไม่เข้าใจ “โฮสต์คะ ที่นี่มีสามีที่รักคุณกับลูกชายที่คอยเข้าข้างคุณทุกเรื่อง นี่ไม่ใช่บ้านของคุณเหรอ พวกเขาคือครอบครัวของคุณนะ” เมื่อเสิ่นชูถังได้ยินคำว่าครอบครัว สายตาของเธอก็ค่อย ๆ ทอดมองไปยังโทรทัศน์

ในที่สุดแฟนของฉัน ไมลส์ ก็ชวนฉันไปงานทานมื้อค่ำวันคริสต์มาสของครอบครัวเขา แต่ฉันกลับสลบไปในระหว่างทาง ในสภาพกึ่งรู้สึกตัว ฉันได้ยินเขากระซิบว่า “ขอโทษนะ เอวา พวกนักเลงนั่นบอกว่าเธอเป็นสเปกของเจ้านายพวกเขาพอดี สวยเกินไปก็เป็นภัยกับตัวนะที่รัก โทษความสวยนั่นเถอะ—อย่าโทษฉันเลย” “อย่ากลัวไปเลยนะ ถ้าเธอช่วยฉันใช้หนี้... บางทีพวกมันอาจจะยอมคืนเธอให้ฉัน แล้วฉันจะชดเชยให้เธอไปชั่วชีวิตเลย ฉันสาบาน” เขาเข็นฉันผ่านทางด้านหลังของคาสิโนแห่งหนึ่ง คาสิโนของครอบครัวฉันเอง เจ้านายที่เขากำลังจะขายฉันให้... คือพี่ชายของฉัน นับตั้งแต่พ่อแม่ของเราเสียชีวิตจากการถูกลูกหลงในการปะทะกัน พี่ชายของฉันก็รับผิดชอบดูแลฉันมาโดยตลอด ยิ่งกว่าพี่ชาย เขาเป็นทั้งตัวแทนของพ่อ และเป็นผู้ปกป้อง แฟนโง่ๆ ของฉันควรจะกลัวได้แล้ว—เขาไม่รู้เลยว่าพี่ชายของฉันปกป้องฉันรุนแรงแค่ไหน หรือเขาจะโหดเหี้ยมเพียงใดกับใครก็ตามที่บังอาจทำร้ายฉัน

ปีที่ห้าหลังจากแต่งงานกับเจ้าพ่อมาเฟีย ฉันเริ่มรู้สึกเวียนหัวทุกครั้งที่พกเครื่องรางที่เขาให้ติดตัว ฉันจึงแกะเอาเม็ดยาที่ซ่อนอยู่ด้านในออก แล้วนำไปตรวจที่โรงพยาบาลของตระกูล หลังจากแพทย์ตรวจวิจัยอยู่พักหนึ่ง กลับบอกว่านี่ไม่ใช่ยาช่วยให้นอนหลับ แต่เป็นยาพิษฤทธิ์เรื้อรัง ถ้าสวมไว้นานๆ ไม่เพียงแต่จะทำให้เป็นหมัน แต่ยังส่งผลเสียต่อร่างกายอย่างมาก ฉันร้องออกมาอย่างเสียสติ "เป็นไปไม่ได้ นี่เป็นของที่สามีฉันให้มา เขาชื่อ วินเซนโซ คอร์เลโอเน และเบื้องหลังเขา เขาก็เป็นเจ้าของโรงพยาบาลแห่งนี้ด้วย" แพทย์ทำหน้าสงสัย "คุณผู้หญิง ลองไปตรวจที่แผนกจิตเวชหน่อยไหม? คุณวินเซนโซกับภรรยาของเขาผมรู้จักดี ทั้งคู่รักกันมาก และภรรยาของเขาก็เพิ่งจะคลอดลูกไปไม่นาน ตอนนี้พวกเขากำลังดูลูกอยู่ที่ห้องวีไอพีชั้นบนสุดน่ะ" ขณะที่พูด เขาก็กดเปิดรูปถ่ายในโทรศัพท์มือถือ ในรูปถ่าย วินเซนโซสวมชุดสูทสีดำที่เป็น สัญลักษณ์ของตระกูล ในอ้อมแขนอุ้มทารกคนหนึ่งไว้ ส่วนผู้หญิงที่ยืนอยู่ข้างกายเขานั้น ผู้หญิงคนนั้นฉันรู้จักดี เธอชื่อว่า คลาวเดีย เธอก็คือน้องสาวบุญธรรมที่วินเซนโซมักจะพูดถึงอยู่เสมอ

ห้าปีหลังจากแต่งงานกับดันเต้ โมเร็ตติ เจ้าพ่อมาเฟียใหญ่แห่งแก๊งชิคาโก โลกใต้ดินทั้งโลกต่างรู้ดีว่าเขารักฉันยิ่งกว่าชีวิตของตัวเอง เขาสักรูปไวโอลิน—เพื่อฉัน—ไว้ข้างตราประจำตระกูลของเขา มันคือสัญลักษณ์แห่งความภักดีที่ไม่มีวันลบเลือน จนกระทั่งฉันได้รับภาพถ่ายจากชู้รักของเขา พนักงานเสิร์ฟค็อกเทลคนหนึ่ง นอนเปลือยเปล่าอยู่ในอ้อมแขนของเขา ผิวกายเต็มไปด้วยรอยช้ำสีคล้ำจากเซ็กซ์ที่รุนแรง เธอเขียนชื่อตัวเองข้าง ๆ ไวโอลินที่เขาสักให้ฉัน และสามีของฉัน…ก็ยอมให้เธอทำแบบนั้น “ดันเต้บอกว่าความสุขตอนที่อยู่ข้างในตัวฉันมันเป็นสิ่งเดียวที่ยืนยันความเป็นชายของเขา เธอคงทำให้เขาแข็งไม่ได้แล้วสินะ อเลสเซียที่รัก บางทีมันถึงเวลาที่เธอควรถอยออกไปได้แล้วนะ” ฉันไม่ได้ตอบอะไรกลับไป ฉันแค่โทรออกหนึ่งสาย “ฉันต้องการตัวตนใหม่ และตั๋วเครื่องบินออกไปจากที่นี่”

ทันทีที่งานเลี้ยงในวังใกล้จบ ข่าวที่แม่ทัพเผยทุ่มเงินมหาศาลประมูลนางโลมอันดับหนึ่งก็แพร่สะพัดไปทั่วเมืองหลวงแล้ว เหล่าขุนนางและแขกที่มาร่วมงานต่างพากันหันมองท่านหญิงเจียเหอหยุนชี ผู้ใดเล่าไม่รู้ว่านางเป็นหญิงขี้หึงตัวแม่ที่มีชื่อเสียงโด่งดัง แต่งกับเผยอี้มาห้าปี คนหนึ่งเที่ยวโปรยเสน่ห์ไปทั่ว อีกคนบุกไปอาละวาดถึงหอนางโลม เรื่องตลกขบขันที่พวกเขาก่อแทบจะกลายเป็นหัวข้อสนทนาหลักหลังมื้ออาหารของคนทั้งเมืองหลวงไปแล้ว “ท่านหญิงเจ้าคะ...” สาวใช้คนสนิทรีบเดินเข้ามาใกล้พร้อมกับกดเสียงให้ต่ำลง“จะให้บ่าวพาองครักษ์ไปเชิญท่านแม่ทัพกลับมาตอนนี้เลยหรือไม่เจ้าคะ?” น้ำเสียงของหยุนชีราบเรียบ “ไม่ต้อง เงินพันตำลึงทองพอกับค่าตัวนางหรือไม่? หากไม่พอส่งไปเพิ่มอีก ให้เบิกจากบัญชีส่วนตัวของข้า”สาวใช้ถึงกับอึ้งตะลึงไป ผู้คนทั่วทั้งโถงจัดเลี้ยงก็ตกตะลึงเช่นกัน จากนั้นเสียงฮือฮาด้วยความประหลาดใจก็ดังขึ้นทันที “นางพูดว่ากระไรนะ? ส่งเงินไปให้งั้นรึ? ไม่ใช่สั่งให้องครักษ์ไปลากตัวรองแม่ทัพเผยกลับมาหรอกหรือ?” “ได้ยินว่าคราวก่อนที่ท่านแม่ทัพเผยไปดื่มเหล้ากับนางโลม นางถึงกับถือกระบี่บุกขึ้นหอนางโลม ท่านแม่ทัพเผยต้องนอนรักษาตัวอยู่ตั้งหลายวัน คราวนี้เหตุใดจึงเปลี่ยนไปเป็นคนละคนเช่นนี้?”“นั่นสิ คราวงานเทศกาลโคมไฟยิ่งร้ายกาจกว่านี้ เรือสำราญตั้งสามลำ ถูกนางเผาวอดไม่เหลือชิ้นดี”“ทุกครั้งรองแม่ทัพเผยจะถูกทางวังหลวงลงทัณฑ์ แต่จะมีประโยชน์อันใดเล่า วันต่อมาเขาก็ยังคงไปนอนเคล้านารีหลับนอนในหอนางโลมอยู่ดี”“เฮ้อ หรือว่าในที่สุดนางจะตระหนักได้แล้วว่าทำเช่นนี้ไม่อาจรั้งใจบุรุษไว้ได้ จึงเตรียมจะแสร้งทำตัวเป็นภรรยาที่ดีและมารดาผู้ประเสริฐแล้ว?”เสียงวิพากษ์วิจารณ์เหล่านี้ลอยเข้าหูของหยุนชีอย่างชัดเจน

แต่งงานจัดพิธีมาแล้วสามปี แต่ภรรยาที่เป็นนักบินกลับยกเลิกการจดทะเบียนสมรสกับผมถึง 18 ครั้ง ครั้งแรก ลูกศิษย์หนุ่มของเธอต้องทำการฝึกบินทดสอบ ผมยืนรออยู่ที่หน้าสำนักงานเขตตลอดทั้งวัน ครั้งที่สอง ระหว่างทางเธอได้รับสายจากลูกศิษย์หนุ่มคนนั้นแล้วรีบกลับรถทันที ทิ้งผมไว้ข้างทางอย่างไม่ใยดี หลังจากนั้นเป็นต้นมา ขอเพียงแค่ผมกับเธอนัดแนะกันไปจดทะเบียน ลูกศิษย์หนุ่มของเธอก็จะมีปัญหาต่างๆ นานาเกิดขึ้นเสมอ ในที่สุด ผมจึงตัดสินใจที่จะเดินจากเธอไป แต่เมื่อผมก้าวเท้าขึ้นเครื่องบินมุ่งหน้าสู่ปารีส เธอกลับตามมาถึงปารีสอย่างคลุ้มคลั่งเหมือนคนเสียสติ