รักสามเส้า

เพราะเจ้านกน้อยที่หลงทางบินผ่านมาทำให้นางได้รู้จักสหายลึกลับผ่านทางจดหมาย การเขียนโต้ตอบกันทำให้นางมีใจให้เขาแต่นางกำลังจะเเต่งงานกับบุรุษที่นางไม่เคยได้พบหน้า แล้วนางจะบอกสหายลึกลับคนนั้นว่าอย่างไร เสิ่นเยว่เเละหลี่เซวียนต่างไม่รู้ว่าตนเองกำลังเขียนจดหมายถึงกันเเละกัน เมื่อทั้งสองเเต่งงานกันจึงต้องเก็บเรื่องนี้ไว้เป็นความลับ ความลับนี้จะถูกเก็บไว้ได้นานเเค่ไหน "หลี่เซวียนเจ้าคนโง่ท่านรู้เรื่องนี้มานานเพียงใดเเล้ว" "เยว่เอ๋อข้าขอโทษอย่าโกรธข้าเลยนะ" "จงสำนึกผิดด้วยการนอนในห้องหนังสือไปเถอะ" "ลู่ลู่ เป็นความผิดของเเก!!!เจ้านกสองหัว" "ห้ามว่าลู่ลู่ของข้านะ ท่านออกไปสำนึกผิดข้างนอกซะ" "เยว่เอ๋อสามีผิดไปแล้ว ข้าขอโทษ!!!!!"

เธอกับเขาเป็นเพื่อนรักกันมา 10 ปี แต่วันนี้...เธอไม่อยากเป็นเพื่อนกับเขาแล้ว ! “โชน” “อืมม...หอมไปทั้งตัวเลย” พลางครางกระเส่า ขณะไล่จูบบริเวณหน้าท้องน้อยของเธอ “โชน หยุดก่อนซี” เธอจะผละตัวออก แต่โชนแสงกลับสวมกอดเธอไว้แน่น “ไม่ต้องเปิด” ก๊อก ก๊อก ก๊อก... “เผื่อมีเรื่องด่วน” “ไม่มีหรอกน่า” เพราะเขาพอจะรู้ว่าใครเป็นคนเคาะ แน่นอน เขามองออกว่านายแทนตะวันเองก็แอบรักเพื่อนอวบอั๋นคนนี้อยู่เหมือนกัน

หนึ่งคนเฝ้ารอและรักษาคำมั่นสัญญา หนึ่งคนละเลยจนหลงลืม เพราะถูกบังคับให้แต่งงานแค่ผูกพันธะ และมีลูกด้วยกันให้มันจบ ๆ ไป 'เหมือนมือที่สาม แต่จะเรียกอย่างนั้นได้ไงในเมื่อมือที่สามอย่างเขาต้องมานั่งสมเพชตัวเองอยู่แบบนี้' 'แต่งกันรอวันหย่าสิเป็นภาพที่ชัดเจนมากกว่า' 'แค่ให้มันจบ ๆ ไปตามที่พวกผู้ใหญ่ต้องการ' 'ทั้ง ๆ ที่เขามาก่อน แต่ทำไมถึงต้องมาอยู่ในสภาพนี้' นิยายเรื่องนี้เป็นแนวคลุมถุงชน ดรามา รักสามเส้า พระเอกมีคนรักอยู่แล้วแต่ต้องถูกบังคับให้แต่งงาน เพราะฉะนั้นบางฉากบางตอนจะมีการบรรยายถึงการนอกกายและนอกใจ ในส่วนของการนอกกายนั้นจะไม่เขียนบรรยายชัดเจน เพียงแต่ให้เป็นไปตามบริบท ฉากการมีเพศสัมพันธ์ (NC) จะมีระหว่างพระเอกกับนายเอกเท่านั้น

จะทำอย่างไรถ้าแอบรักพี่ชายเพื่อนสนิท... พี่ชาย'เพื่อน..

จุดเริ่มต้นมันคือ 'เกม' เดิมพันท้าทายอีโก้ เพื่อทลายกำแพงของ 'พาย' ยัยน้ำแข็งแห่งคณะบริหาร...แต่จุดจบ... กลับเป็นพวกเขาทั้งคู่ที่ถูกหลอมละลายจนแทบคลั่ง!

ฉันแต่งงานกับเธอก็เพราะต้องการรับผิดชอบลูกในท้องเธอเท่านั้น คนที่ฉันรักมีแค่คนเดียวก็คือข้าวฟ่าง หลังจากที่ลูกคลอดออกมาเธอต้องออกจากชีวิตฉันและลูกพร้อมเงินจำนวนหนึ่งเข้าใจใช่มั้ย??

“คลานเชื่อง ๆ มาหาผม แล้วกลืน ’บาป’ คาว ๆ นี่ลงไป…ให้หมดทุกหยด”

ตอนจะเลิกก็บอกทนได้ทุกอย่าง แล้วก็ทนมาตั้งหลายปี แต่พอจะขอมีเมียอีกคนกลับทนไม่ได้ งั้นก็เลิกไปเหอะรำคาญ!

....ความสัมพันธ์ที่ควรจบลงเพียงชั่วข้ามคืน กลับถูกสานต่อด้วยแรงราคะร้อนแรง ต่อให้คิดว่าตัวเองแน่สักเพียงไหน สุดท้ายการเอาใจลงไปเล่นกับความสัมพันธ์แบบนี้ล้วนต้องเจ็บทุกฝ่าย.... "เป็นเชี้ยไรของมึงวะ!" อาโปกุมไหล่ข้างที่ถูกผลักกระแทกประตูด้วยความเจ็บก่อนจะตะโกนใส่คนทำอย่างหงุดหงิด "มึงตั้งใจจะหนีกู?" ฮิลล์ชี้นิ้วไปที่อีกฝ่ายขบกรามถามอีกฝ่ายเสียงเข้ม "กูจะหนีมึงทำไม เราเป็นอะไรกันกูถึงต้องหนี" อาโปเห็นอีกฝ่ายโมโหก็อดยั่วอารมณ์ไม่ได้ ชอบทำให้กูเจ็บตัวดีนักไอ้ห่านี่ "ก็เป็นคนที่เอากันเวลาเงี่ยนไง!" คำตอบที่พ่นออกมาจากใบหน้าหล่อเหลานั่นทำให้เขาจุกเหมือนโดนหมัดน็อก "ถ้างั้นมึงขาดที่ระบายอย่างกูไปมันจะเป็นไร ทำไมต้องโมโห" สีหน้าที่ชะงักไปยิ้มเยาะเล็กน้อยก่อนตอกกลับอีกฝ่าย "อ้อ...ไม่ได้โมโหหรอก แต่คนของกูมีอะไรปิดบังกู กู! ไม่! ชอบ!" ฮิลล์ไม่พูดเปล่า เขาเดินเข้าประชิดตัวอาโปพร้อมทั้งยื่นมือไปบีบกรามของอีกฝ่ายแล้วพูดใส่หน้านั้นอย่างชัดถ้อยชัดคำ ราวกับต้องการใช้คำพูดตนเองเป็นใบมีดกรีดทรมานเหยื่อย่างช้าๆ

“ไม่ว่าเจนจะทำยังไง คุณกันต์ก็จะไม่เลือกเจนใช่ไหมคะ” ร้องไห้