Romans & histoires หย่ารักท่านประธานแสนร้าย

เฉียวสือเนี่ยน “คุณหลี ฉันจำเป็นต้องย้ำกับคุณอีกครั้งเช่นกันว่า ฉันกับฮั่วเยี่ยนฉือ เราหย่ากันแล้ว เรื่องของเขาไม่เกี่ยวกับฉัน คุณไม่จำเป็นต้องมาอธิบายเรื่องพวกนี้ให้ฉันฟัง” หลีซูเหยียนยิ้มอย่างอ่อนหวาน “แต่ประธานฮั่วยังชอบคุณอยู่นี่นา ถ้าคุณเข้าใจประธานฮั่วผิดเพราะเรื่ องนี้ ฉันคงจะรู้สึกผิดมาก”

เธออยากให้ทุกอย่างจบลง อยากให้เขาเป็นอิสระ หากเขาจะหาเมียใหม่เธอก็ยินดี เพราะเธอรู้ดีว่าในใจของเขาไม่เคยมีเธออยู่ในนั้น คนไม่รัก ไม่ว่าอย่างไรก็ไม่รัก… “ไว้ค่อยว่ากัน ใกล้จะได้เวลาให้นมลูกแล้ว” “เอยว่าเรื่องนี้รอไม่ได้ เราไปหย่ากันเถอะค่ะคุณแสน” เดี๋ยวนี้ไม่เห็นเรียกพี่ แสน ไม่เห็นเรียกคุณสามีเลย เอาแต่เรียกคุณแสนคุณแสนอยู่นั่น ห่างเหินชะมัดเลย…

ฉันกับท่านประธานอินคิวบัสแต่งงานกันตามสัญญา เป็นสามีภรรยาแต่เพียงในนามมาสามปีแล้ว วันที่ฉันขอหย่า เขาตอบตกลงด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าจู่ๆ เหนือศีรษะเขากลับมีข้อความป๊อปอัปเด้งขึ้นมา [ไอ้ยันเดเระเอ๊ย โซ่ตรวนกับของเล่นกระจุ๊กกระจิ๊กในห้องใต้ดินน่ะ สั่งทำมาไซส์พอดีกับนางรองเป๊ะๆ ยังจะมาแอ๊บทำทรงเป็นสุภาพบุรุษอยู่นั่นแหละ] [นี่หล่อน วินาทีที่หล่อนจรดปากกาเซ็นชื่อลงไป พอลืมตาตื่นขึ้นมาอีกทีก็เตรียมตัวแนบชิดติดลบกับพระรองที่หล่อนเกลียดขี้หน้าได้เลยจ้า] [โอ้โห ในที่สุดฉากกักขังหน่วงเหนี่ยวก็มาถึงแล้วจ้า ร่วมรักด้วยความแค้นแบบนี้แหละ สะใจโว้ย! ได้ข่าวว่าร่างจริงของอินคิวบัสมีหนามด้วยนี่นา นังนางรองทำเรื่องชั่วๆ ไว้เยอะ โดนกระแทกจนตาเหลือกก็สมควรแล้ว…] [โอ๊ย นังนางรอง หล่อนนี่มันโง่จริงๆ เลย ห

EP45 - ความลับ รักร้าย (เซนต์) หญิงสาวที่ขมวดคิ้วให้กับคำพูดน้อยอกน้อยใจของชายหนุ่ม นี่เขาจะมาน้อยใจอะไรเธอกัน ที่ผ่านมาไม่เคยเห็นเป็นแบบนี้เลย "นายอย่ามาเว่อร์นะเซนต์" "เธอหย่ากับมันได้มั้ย?" "หย่า? กับพี่เท็นเหรอ" "อืม" "ไม่รู้ซิ" "แลกกับอะไร เธอบอกฉันมาซิ มันต้องแลกกับอะไร"

ข่าวลือหนาหูก็แพร่สะพัดไปทั่วบริษัท ว่าท่านประธานหนุ่มหล่อเจ้าสำราญ ได้จดทะเบียนหย่ากับภรรยาคนสวยแล้ว ซึ่งก็น่าเสียดายมาก เพราะทั้งคู่ดูเหมาะสมกันมาก ไม่น่าหย่ากันเร็วขนาดนี้เลย ก็อย่างที่รู้มา คนอย่างคีรินเจ้าชู้มักมากยิ่งกว่าอะไร มีหรือจะรักใครจริง แต่ละคนก็ได้แต่ส งสารอดีตภรรยาของเขา "คุณคีย์คะ" เมื่อเลขาของเขาเห็นว่าเจ้านายไม่ได้ฟัง ที่มีคนกำลังถาม เธอก็รีบสะกิดเขาทันที

จากนั้นด้านนอกก็ปรากฏร่างอันสูงโปร่งและหล่อเหลาขึ้น เขาคือลู่จื่อเซียนที่กําลังเดินมาพร้อมกับร่มสีดํา เหยียนอี้รู้สึกขนลุกซู่เล็กน้อย เขามองผ่านกระจกมองหลังไปยังชายหนุ่มที่นั่งอยู่เบาะหลัง และพูดว่า “ท่านประธาน คุณ...คุณภรรยาของคุณคนนี้เป็นที่หมายปองจริง ๆ เพิ่งจะ หย่ากับคุณไปได้ไม่นานเอง คนพวกนี้ก็อดทนรอไม่ไหวแล้ว”

หญิงสาวได้ยินอย่างนั้นเธอก็ถึงบางอ้อทันที ที่แท้คนรักเก่าของเธอก็ไม่ได้อยากจะแต่งงานกับยัยเคสอะไรนั่น แต่เพราะตำแหน่งประธานเขาจึงจำใจต้องแต่งสินะ เธอยิ้มมุมปากอย่างชั่วร้ายก่อนจะทำการตั้งใจฟังต่อ ลุง : แล้วพ่อเราละเขาจะไม่ว่าอะไรใช่ไหม เซอร์เวย์ : ไม่ว่าอะไรหรอกค รับ ผมคุยกับท่านแล้ว ภายใน 3 เดือนถัาผมอยู่กับเธอไม่ได้หรือเราไม่ได้รักกันผมมีสิทธิ์ที่จะหย่ากับเธอได้ทุกเมื่อ แต่คงต้องรอให้ผมได้ขึ้นรับตำแหน่งประธานสะก่อน ผมถึงจะหย่าได้

ฉันยิ้มหวานแต่แววตากดดันคนตรงหน้า "จะให้พี่เปลี่ยนตัวลูกตาลหรอครับ" อ้อ ชื่อลูกตาล เดี๋ยวเจอลูกตีน! "แล้วท่านประธานทำได้ไหมล่ะคะ?" ลองทำไม่ได้ดูสิ

“พี่แสน...ทำไมพี่ถึงเป็นคนอย่างนี้นะ หนูสวมชุดแต่งงานมานะ” “อืม เห็นแล้ว มาเร็ว มา แสนร้ายรอนานคอจะพับลงเสียก่อน” เธอก้มลงมองแสนร้ายในมือแกร่งที่ยังขยันปั่น “พี่เร่งมือขนาดนั้น ไม่มีทางคอพับหรอก”

ฉันแค่นหัวเราะเย็นชา คิดว่าน่าสนใจไม่น้อย “ประธานเจียง พวกเราหย่ากันแล้ว พวกเราก็ไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันอีก” ดูเหมือนว่าเจียงเจ๋อเหยียนจะนึกขึ้นมาได้ว่าวันนั้นเขาเซ็นชื่อลงในหนังสือหย่าไปแล้ว