Novelas y relatos de หย่าร้าง

แค่คืนเดียว ฉันคิดว่ามันจะจบ...แต่คุณหมอสุดหล่อกลับร้อนแรงจนฉันถอนตัวไม่ขึ้น คืนเดียวไม่พอ เขาจะเอาทั้งตัวและหัวใจฉัน

สำหรับ ชญานิศ ไม่มีอะไรชอกช้ำใจไปกว่าการถูกหลอกให้รัก แล้วต้องตกอยู่ในฐานะชู้ และเมียน้อย เพราะฉะนั้นเมื่อมีโอกาสที่จะโบยบิน เธอจึงไม่ช้าที่จะหนีไปไกลแสนไกลเพื่อตั้งต้นชีวิตใหม่ แต่แล้วใครจะคาดคิด...เธอท้อง กับ เขา เด็กที่มีสายเลือดเดียวกันกับเขาติดอยู่ในท้องเธอ . สี่ปีผ่านไป โลกกลมไม่ได้เกินคำว่าโกหก เธอกลับมาเจอเขาอีกครั้ง "พี่รู้ว่าเจี๊ยบมีลูกแล้ว และน้องเคนก็คือลูกของพี่"

ที่ฉันต้องร้าย… ก็เพราะน้องสาวสารเลวของนายมันแย่งคู่หมั้นของฉัน!

ตอนจะเลิกก็บอกทนได้ทุกอย่าง แล้วก็ทนมาตั้งหลายปี แต่พอจะขอมีเมียอีกคนกลับทนไม่ได้ งั้นก็เลิกไปเหอะรำคาญ!

เขาต้องการเพียงลูกเท่านั้น ไม่ได้ต้องการแม่ของลูกเลยสักนิด! จากน้องสาวบ้านข้าง ๆ ในวัยเด็ก กลับกลายมาเป็นแม่ของลูก และเมียที่เขาแสนจะเกลียดชัง จนแทบไม่อยากมองหน้าเลยด้วยซ้ำ! “เมียที่ฉันไม่ได้อยากแต่ง อย่าคิดว่าฉันจะรักคนแบบเธอ ฉันให้เธออยู่ถึงวันที่คลอดลูกฉันออกมาเท่านั้นแหละ” “ต่อให้คุณไม่รักเอย แต่ตอนนี้คุณก็ควรให้เกียรติเอยในฐานะเมีย และแม่ของลูกคุณ!” เธอที่ถูกเกลียดชังเพียงเพราะเธอไม่ใช่คนที่เขาอยากแต่งงานด้วย คนที่เขารักคือน้องสาวลูกติดแม่เลี้ยงเธอต่างหาก ไม่ใช่เธอ! และไม่มีวันเป็นเธอ! “รักกันมากใช่ไหม? ถ้ารักกันมากขนาดนั้น เดี๋ยวเอยถอยให้เอง” _________________ “ลูกร้องคิดถึงแม่ใหญ่เลย พี่เลยพาลูกมาหา ขะ ขอเข้าไปในบ้านหน่อยนะครับ” ลูกร้องคิดถึงแม่ก็จริงส่วนหนึ่ง แต่อีกส่วนหนึ่งคือพ่อของลูกก็ร้องคิดถึงเมียเหมือนกัน

นางแอบรักเขามาตั้งแต่เด็ก ทว่าเขากลับมีใจรักพี่สาวของนาง หลันชิงเหอไม่คิดแย่งชิง กระทั่งตื่นขึ้นมาด้วยสภาพเปลือยเปล่า ทั้งยังถูกเขาตราหน้าอย่างเกลียดชัง

"พอยังจ๊ะ ชมเมื่อยขาแล้วจ้ะ" "ปวดวันนี้ซะด้วยสิ มาด้านหน้าบ้าง" ชมจันทร์รีบย้ายไปยืนด้านหน้าของเขาเผื่ออีกฝ่ายจะบอกพอเร็วขึ้น วางมือสองข้างลงบนไหล่แกร่ง กะระยะห่างตัวเองเอาไว้ไม่ให้ชิดเขามาก ถึงออกแรงกดที่มือ "อ๊ะ!" ผู้การสันต์รั้งคนที่ยืนลงมาหา แล้วจัดท่าให้คนตัวเล็กนั่งคร่อมตัวเอง ใช้มือทั้งสองข้างโอบเอวบางเอาไว้ อิงแผ่นหลังไปกับพนักพิงแล้วหลับตาพริ้มลง ชมจันทร์พูดไม่ออก เห็นเขานิ่งเธอจึงนวดต่อ นวดไปนวดมาอะไรบางอย่างด้านล่างกลับดันสะโพกของเธอขึ้นมา ชมจันทร์ตกใจ! ทำท่าจะลุกจากตักเขา ทว่าเขากลับกระชับกอดเอวเธอแน่น "ผู้การ!" "ฉันมาทวงค่าตอบแทน" "คะ..ค่าตอบแทนอะไรจ๊ะ" "เธอติดค้างค่าติวฉันไว้ลืมแล้วหรือเปล่า" ชมจันทร์นิ่งคิดตามที่เขาพูด เหตุการณ์วันนั้นถึงลอยเข้ามาในหัว "ผะ..ผู้การอยากได้อะไรจ๊ะ" ถามพร้อมใจเต้นระรัวเร็ว ตาคมมองลึกเข้าไปในดวงตากลมนิ่ง ทำชมจันทร์ร้อนๆ หนาวๆ ตามกาย ยิ่งฝ่ามือใหญ่ลูบไล้เข้ามาในเสื้อพอรู้แล้วว่ามันคือเรื่องไหน "...อยากได้เธอ"

เพราะเจ้านกน้อยที่หลงทางบินผ่านมาทำให้นางได้รู้จักสหายลึกลับผ่านทางจดหมาย การเขียนโต้ตอบกันทำให้นางมีใจให้เขาแต่นางกำลังจะเเต่งงานกับบุรุษที่นางไม่เคยได้พบหน้า แล้วนางจะบอกสหายลึกลับคนนั้นว่าอย่างไร เสิ่นเยว่เเละหลี่เซวียนต่างไม่รู้ว่าตนเองกำลังเขียนจดหมายถึงกันเเละกัน เมื่อทั้งสองเเต่งงานกันจึงต้องเก็บเรื่องนี้ไว้เป็นความลับ ความลับนี้จะถูกเก็บไว้ได้นานเเค่ไหน "หลี่เซวียนเจ้าคนโง่ท่านรู้เรื่องนี้มานานเพียงใดเเล้ว" "เยว่เอ๋อข้าขอโทษอย่าโกรธข้าเลยนะ" "จงสำนึกผิดด้วยการนอนในห้องหนังสือไปเถอะ" "ลู่ลู่ เป็นความผิดของเเก!!!เจ้านกสองหัว" "ห้ามว่าลู่ลู่ของข้านะ ท่านออกไปสำนึกผิดข้างนอกซะ" "เยว่เอ๋อสามีผิดไปแล้ว ข้าขอโทษ!!!!!"

หลันเฟิงเกอ คุณหนูจวนแม่ทัพที่กำลังตกต่ำล่มสลาย นางแต่งเข้าจวนแม่ทัพอวี้ กลายเป็นฮูหยินน้อยที่มารดาสามีไม่รัก บรรดาบ่าวไพร่เพิกเฉยไม่ใส่ใจ เพราะลักลอบคบชู้หลักฐานแน่นหนา ทำให้ถูกโบยจนปางตาย ร่างร่อแร่ลมหายใจรวยรินถูกไปยังหมู่บ้านติงชุนที่ยากจนไกลจากเมืองหลวง หลังลมหายใจขาดห้วงอยู่ๆ นางก็ลืมตาตื่นขึ้น กลายเป็นหญิงสาวที่เข้มแข็ง ดุดัน เด็ดขาด หลังสามเดือนหนังสือหย่าก็ถูกส่งมาจากสามีที่เป็นแม่ทัพ ตัดขาด ไม่ติดค้าง ไม่หลงเหลือเยื่อใย หลันเฟิงเกอพับจดหมายหย่าเก็บเอาไว้อย่างดี ตั้งหน้าตั้งตาใช้ชีวิตเรียบง่าย กระทั่ง...อยู่ๆ ชายชู้ของนางก็ปรากฏตัว เขากล่าวว่าเป็นคนของแม่ทัพน้อย ทั้งถูกใช้เป็นเครื่องมือเพื่อกำจัดนาง!!! เดิมทีนี่ก็ไม่ใช่เรื่องของนาง ทว่าความแค้นในใจที่คุกรุ่นนี้...นางไม่ทวงความยุติธรรมไม่ได้!!! อดีตสามีก็ต้องทวงแค้น... บุรุษที่เข้ามาพัวพันก็ล้วนหล่อเหลาล้ำเลิศ... เป็นเพียงสตรีที่ถูกหย่าขาด...ทว่าเหตุใดตัวนางจึงถูกห้อมล้อม ราวกับตอนนี้นางมี...ชะตาดอกท้อไปได้!!!

มีบุญคุณต้องทดแทน มีแค้นต้องชำระ มันผู้ใดสร้างรอยแค้นไว้แก่ข้า มันผู้นั้นจะได้รับคืนเป็นร้อยอย่างสาสม ! “ข้ายอมให้ท่านปลิดชีพ หรือกลืนกินข้าทั้งตัว ข้าก็ยอม” เหมยกุ้ยกระซิบเบียดกายนุ่มเข้าหาร่างแกร่งที่ปักหลักยืนนิ่งไม่ไหวเอน มือนุ่มของนางไล้ขึ้นไปตามลำคอแกร่งแล้วค่อย ๆ ปลดผ้าคลุมหน้านักฆ่าหนุ่มออก เมื่อผ้าคลุมหน้าเลื่อนหลุดลง ใบหน้าหล่อคมเข้มก็ปรากฏ มีรอยแผลเป็นที่กรามซ้ายที่บัดนี้เขากัดฟันเพื่อข่มอารมณ์ตนเองจนกรามขึ้นเป็นสัน แก่นมังกรที่กึ่งกลางกายมันเจ็บราวจนเขาแทบอยากจะระเบิดมันออกมา ดรุณีสวยหยดผู้นี้ช่างมีเวทมนตร์สะกดทั้งกายและใจชายยิ่งนัก “อ่า ท่านคือ บุรุษที่น่าหลงใหลที่สุดเท่าที่ข้าเคยพบมา”