หย่าร้างแล้วไง ฉันคือราชินีสงคราม Novels & Stories

ฉันเบี่ยงหน้าหลบ ไม่อยากสบตา คุณธีร์จับปลายคางฉันให้หันไปสบตากับเขา “พี่หย่าแล้ว หย่ามาสักพักแล้วนะ” “แล้วยังไงคะ” “ไม่แต่งกับคนอื่นอีกแล้ว” “ไม่จำเป็นต้องบอกบัว บัวไม่ได้อยากรู้เรื่องของคุณธีร์ เราไม่ได้เกี่ยวข้องกัน”

เมิ่งกวังฮุยหน้ามืดครึ้ม สูดหายใจเข้าลึกเพราะไม่อยากบันดาลโทสะใส่ฮูหยินตน “เยวี่ยนเอ๋อร์ ฟูจวินเคยบอกเจ้าแล้วไม่ให้พูดเรื่องหย่า ไยวันนี้อยากจะหย่าก็พูดหย่าต่อหน้าองค์หญิง หากวันนี้เจ้าเขียนใบหย่าให้ฟูจวินเพราะองค์หญิง ฟูจวินจะไปตีกองร้องทุกข์แน่ องค์หญิงก็รอด ูว่าหากชื่อเสียงของราชวงศ์โดนทำลาย ยังจะมีพระองค์ใดให้ท้ายองค์หญิงอยู่หรือไม่”

นางจึงรู้ว่าผู้มาเยือนเป็นถึงเจ้าคุณพระยาราชสงครามผู้มีชื่อเสียงแลฝีมือดาบสะท้านสะเทือนแผ่นดิน มิน่าเล่านางจึงมิอาจทนไอรังสีที่กระทบมายามประดาบได้ ท่านเจ้าคุณมิรอช้าที่จะกำราบแม่เสือสาว ท่านกระชากผ้าพาดบ่าของนางออก เผยให้เห็นเนินอกที่หอบโยน ท่านบดจูบอย่างเร่าร้อนและรุนแรงประด ุจการประลองดาบที่เพิ่งจบไป บัวคำที่เคยพยศกลับแอ่นกายรับสัมผัสอย่างโหยหา นางใช้ขาเรียวแกร่งเกี่ยวกระหวัดรัดเอวท่านไว้แน่น มิยอมให้ท่านล่วงล้ำกระหน่ำแทงได้โดยง่าย นี่อาจเป็นเป็นการแข็งขืนประลองเชิงอีกครั้งของนาง

แต่เพื่อฟังฉัน และฉันก็พูด เพียงเล็กน้อย แต่ทุกคำตกลงมาราวกับคำสัญญา ราชินีกำลังถือกำเนิดขึ้น เมื่อไลรากลับมา นางจะไม่พบเจ้าหญิงอีก นางจะพบฝูงหมาป่า

มคิดทั้งสองก็ตรงกันราวกับนัด ก็ในเมื่ออดีตมันเปลี่ยนมิได้ ทว่าพวกนางย่อมเร่งให้เร็วขึ้นได้เช่นที่หานไท่หมิงสังหารจางหลานเย่ หรือแม้แต่เร่งสงครามให้เกิดขึ้น ไปจนถึงเสกเจ้าหัวไชเท้าน้อยเข้าท้องของนางก่อนเวลาจริงไปถึงหนึ่งหนาว เช่นนี้…จะเร่งให้การหย่าขาดเกิดเร็วขึ้ นย่อมยากจะผิดอันใดมิใช่หรือ? “เช่นนั้นเราก็มาหย่ากันเถิดชินหวาง”

ฉันเองก็ไม่ได้มีแผนแบบนั้น แต่ก็พยักหน้า “เรายังหย่ากันไม่เสร็จนะ” มันน่าขำจริง ๆ “ตอนคุณไปกับเสิ่นหวยชิง เราก็ยังไม่หย่ากันเหมือนกัน” “นั่นมันเรื่องงาน” “นี่ก็เรื่องงานเหมือนกัน”

"แก!!" "ผัวใหม่รอเธออยู่ ตัดใจจากสงครามเถอะ!" ------————

ฟางหรงสีหน้าราบเรียบ ไม่ค่อยอยากจะพูดจากับสตรีนางนี้สักเท่าไหร่ พูดไปก็เปล่าประโยชน์นัก มิสู้นางยกส้นเท้าขึ้นตะบันหน้าสตรีนางนี้กลางงานให้รู้แล้วรู้รอด “ทำไมกันเล่าเจ้าคะ พี่สาวลงนามหย่าให้ท่านแม่ทัพจ้าวแล้ว มิอับอายผู้คนในงานหรืออย่างไรกัน หากเป็นข้ามิกล้าเสนอหน้ามาร่วมง านอย่างเด็ดขาด คงอับอายแทบแทรกแผ่นดินหนีแล้วเจ้าคะ ท่านแม่ทัพยามนี้เป็นถึงว่าที่ราชบุตรเขย อีกไม่นานท่านก็คงจะต้องถูกหย่าขาดจริง ๆ”

อันกั๋วถามเสียงนิ่ง “ไม่ใช่ฮองเฮาแล้วเจ้าค่ะ ข้าหย่าแล้ว ตอนนี้เป็นเพียงหญิงโสดที่ไม่มีเจ้าของ” ชิงชิงกล่าวความจริงด้วยน้ำเสียงหนักแน่น ก่อนจะเสริม

ราชันย์จ้องมองมายังเพียงฟ้า สีหน้าแดงก่ำ โกรธจนกลายเป็นความโมโห ตะคอกน้ำเสียงสั้น เขายังไม่เชื่อว่าพยัคฆ์คือพี่ชายของเธอ ทำให้หญิงสาวโกรธขึ้นมา "มันจะมากเกินไปแล้วนะ ไม่ว่าผู้ชายคนนี้จะเป็นพี่ชายหรือเป็นสามีใหม่ฉัน มันก็ไม่เกี่ยวอะไรกับคุณ รู้ไว้ซะด้วยว่าคุณกับฉัน เราไม่ได้เป็นอะไรกันแล้ว เราไม่ได้เป็นอะไรกัน เราหย่ากันแล้วราชันย์!"