หย่าร้างแล้วไง ฉันคือราชินีสงคราม Novels & Stories

ทุกอย่างมันพังลงจนหมดสิ้น แค่การประกาศเลิกราของทวิภาคเพียงคำเดียว ชีวิตของหล่อนก็พังทลายลงอย่างยับเยิน “อย่าทรงกันแสงเลยเพคะ พระมเหสีต้องเข้มแข็ง...” รสาปลอบโยนน้ำตาไหลไม่ต่างจากราชาวดี ส่วนมาลีกับมาลาก็นั่งหน้าเศร้าหมองอยู่ข้างๆ “หญิงไม่ใช่พระมเหสีอีกแล้วล่ะรสา เขาทิ ้งหญิงไปแล้ว...”

บริวารปีศาจสาวรีบออกไปตามคำสั่งของเจ้านาย ตอนนี้ในห้วงความคิดของนางไม่มีสิ่งใดนอกจากภาพของเขาประคองกอดหญิงอื่น ขณะเดียวกันภาพในกระจกก็ดับวูบไปด้วยพลังอำนาจของผู้เป็นราชินี “ท่านลืมข้าแล้วหรือ ท่านอาคเนย์…” ดวงตาคู่สวยฉายแววตัดพ้อ หรือเป็นเพราะห้วงเวลาอันยาวนา น ทำให้ท่านลืมข้าไป ไหนเล่าคำสาบาว่าจะรักเพียงข้า

วาจาที่จอมโอหังพ่นออกมาทำให้คนฟังกลอกตาขึ้นฟ้า “หยุดเอาคำว่าผัวมาอ้าง แล้วก็หยุดมโนว่าฉันเป็นเมียคุณเสียที ฉันไม่ใช่เมียคุณ ส่วนคุณก็ไม่ใช่ผัวฉัน” หญิงสาวสวนกลับเสียงแข็งๆ ก่อนจะเชิดหน้าเอ่ยต่อ “ฉะนั้นอย่ามาก้าวก่ายเรื่องส่วนตัวของฉัน! อย่ามายุ่งเกี่ยวอะไรกันอีก ในเมื่อหย่ากันแล้วก็ควรจะจบๆ กันไป ทางใครทางมัน!”

วาจาที่จอมโอหังพ่นออกมาทำให้คนฟังกลอกตาขึ้นฟ้า “หยุดเอาคำว่าผัวมาอ้าง แล้วก็หยุดมโนว่าฉันเป็นเมียคุณเสียที ฉันไม่ใช่เมียคุณ ส่วนคุณก็ไม่ใช่ผัวฉัน” หญิงสาวสวนกลับเสียงแข็งๆ ก่อนจะเชิดหน้าเอ่ยต่อ “ฉะนั้นอย่ามาก้าวก่ายเรื่องส่วนตัวของฉัน! อย่ามายุ่งเกี่ยวอะไรกันอีก ในเมื่อหย่ากันแล้วก็ควรจะจบๆ กันไป ทางใครทางมัน!”

“ทรงมีบัญชา แม่ทัพหวังเพ่ยอิงและฮวาซือเล่อสมรสห้าปีกลับมีแต่ความขัดแย้ง สวรรค์เห็นใจไม่ฝืนให้ครองคู่ ให้ทั้งสองหย่าขาดจากกันนับแต่นี้สองสกุลตัดขาดสัมพันธ์ไม่อาจหวนคืน จบราชโองการ” เมื่อราชโองการประกาศจบแล้วโจวเยว่เทียนก็ย่อกายช้อนร่างบางของสตรีที่นอนคว่ำอยู่ข� �้นมาอุ้มแนบอก ยิ่งเห็นว่าใบหน้าและลำคอของนางมีรอยช้ำโทสะที่อยู่ภายในใจก็ยิ่งเพิ่มพูนขึ้น “ท่านอ๋อง....ขอบพระทัยเพคะที่ทำตามสัญญา”

ประโยคสั้นๆ กระแทกเข้ากลางแสกหน้ายอดฝีมือหมื่นชีวิตดั่งค้อนศิลาทลายเอกภพ! "เอาล่ะ... พวกเจ้ามีปัญหาอันใดกับลูกของข้า? รีบๆ เห่าความต้องการของพวกเจ้าออกมาให้จบๆ..." ราชินีมารใช้ปลายนิ้วเคาะพนักเตียงหยกเป็นจังหวะเชื่องช้า ก่อนจะปิดท้ายด้วยวาจาประกาศิตที่กระชากวิญญาณศัตร ูให้แหลกสลาย "ข้ากำลังง่วง!"

ต่อไปนี้ไม่มีลลิษา จะมีแต่คุณหนูห้าจางลี่คนนี้เท่านั้น เหลือเพียงยื่นเอกสารขอหย่า เธอก็จะเป็นอิสระจากบ้านหลังนั้นโดยปริยาย ในโรงพยาบาลรัชนีกำลังรูดโทรศัพท์ไปเรื่อย ๆ กับข่าวซุบซิบเรื่องสะใภ้รองแห่งชโลธรอิจฉาสะใภ้ใหญ่อย่างเธอ จึงต้องทำเรื่องเลวทรามจนถึ งขั้นแท้งลูก

มือของฉันกำแน่นบนผ้าปูที่นอนปลอดเชื้อ ไฮยีน่าได้กัดแล้ว และมันได้ฉีกกระชากไปมากกว่าที่มันรู้ แต่มีสิ่งหนึ่งที่มันไม่รู้ ไม่มีใครประกาศสงครามกับราชินีโดยไม่รับผลที่ตามมา เกมเพิ่งจะเปลี่ยนไป และฉันไม่มีอะไรต้องเสียอีกแล้ว

เธอไม่เห็นว่าหนึ่งดาวจะสำคัญอะไรกับเธอ ผู้หญิงคนนั้นจะเป็นจะตายก็ไม่ใช่ธุระ “สภาพจิตใจหนึ่งกำลังย่ำแย่ ผมก็ต้องอยู่ให้กำลังใจ” “สามีเธอล่ะ” “เทียน...เข้าใจผมหน่อยสิ” “ตฤณ ฉันจะพูดกับคุณเป็นครั้งสุดท้ายนะ หากว่าคุณห่วง คุณรักเธอก็ไปขอสามีเธอดูแลไปเลย ไม่ต ้องมาสนใจฉันกับการแต่งงานชั่วคราวของคุณหรอก ฉันหย่าให้พรุ่งนี้เลยก็ได้หากคุณต้องการ”

เรื่องระหว่างเราสองคนจบลงตั้งแต่วันที่เซ็นใบหย่า ไม่มีคำว่าสามีภรรยา เธอกับพายุเป็นเพียงอดีตของกันและกัน เพราะฉะนั้นกับพายุ เธอควรพอ “แต่เรื่องลูก พายไม่มีวันยอม พายเป็นแม่ พายมีสิทธิ์ได้ดูแลลูกตัวเองโดยไม่ต้องรอให้ใครอนุญาตหรือมาบอกว่าทำได้ แพนเตอร์เป็นลูกพาย อย่า มาบอกให้พายไปจากลูก เพราะพายจะไม่ทำ”