อ๋องแห่งเจียงหนาน ปั่นป่วนเพราะหญิงงาม Novels & Stories

“จิ้งอ๋อง...ท่านจะเลือกข้าใช่หรือไม่เจ้าคะ ท่านจะไม่เลือกนังบ้านนอกนั่นใช่หรือไม่เจ้าคะ” เจียงอันหลานไม่พุดเปล่า มือบางลูบไปตามแผงอกของชายหนุ่ม ดวงตาที่ฉ่ำปรือของนาง ไม่ได้มองเลยว่าใครกันที่กำลังอุ้มนางอยู่ “พี่หญิงได้สติหน่อยขอรับ นี่ข้าเองอันเล่อ”

เพียงแค่จินตนาการมือเล็กที่วางทับซ้อนกันบนตักพลันสั่นน้อย ๆ ขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว ทั้งหวาดหวั่นตื่นกลัวระคนยินดีอย่างสุขสม คิดถึงตรงนี้ปากรูปสวยก็อดเผยอยิ้มออกมาไม่ได้ กว่านางจะฝ่าฟันเข้ามาอยู่จุดนี้ไม่ใช่เรื่องง่ายดาย หญิงสาวในแคว้นซีหนานต่างมุ่งหวังในตำแหน่งสูงสุดของ จวนอ๋องแห่งนี้ทว่าในที่สุดแล้วก็ตกเป็นของหยางเฉี่ยวชิวเพียงหนึ่งเดียว

“ไม่เป็นไร ข้าชินเสียแล้วล่ะที่มีสตรีมากมายคอยเข้าหาท่านอ๋องด้วยหวังพึ่งพาบารมีปีนป่ายขึ้นที่สูงโดยไม่เจียมตัวเช่นนี้” “ข้าเองก็เพิ่งจะได้เปิดหูเปิดตาวันนี้แหละว่าหญิงงามอันดับหนึ่งแห่งเมืองเจิ้นหนาน บุตรีผู้เพียบพร้อมของนายอำเภออ้ายมีรูปโฉมและความประพฤติเช่นไร” เ ข่อซิงตอบกลับไป

ปได้ ดวงตาคมหันมองไปยังทิศที่หญิงสาวอยู่บ่อยครั้ง ไม่ใช่ว่าเขาไม่กล้าไปหานางแต่เพียงไม่รู้ว่าจะไปในฐานะอันใด เพราะเขาเป็นห่วงนางอย่างนั้นหรือ เขากับนางก็ไม่ใช่คนรู้จักกันอีกทั้งนางเป็นคนรักของผู้อื่น เขาไปยุ่งวุ่นวายเช่นนี้คนอื่นจะพูดถึงนางอย่างไรกัน "เอ่อ....ขออภัยที่ให ้ท่านอ๋องต้องเห็นภาพที่ไม่รื่นรมย์ขอรับ" หลี่จื่อหานเอ่ยเริ่มบทสนทนา เขาไม่รู้ว่าเช่นไรที่จู่ๆท่านอ๋องจะมาที่จวนวันนี้ ไม่เช่นนั้นคงไม่มีทางให้เรื่องเช่นนี้เกิดขึ้นเป็นแน่ สายตาของเขาส่งไปตำหนิหลี่เมิ่งเหยาแต่หลี่ซูฮวา

เจียงหว่านบอกอย่างงอน ๆ นางแค่อยากดูทหารทำงานนี่นา แต่จิ้งอ๋องกลับหาข้ออ้างบ้าบอมาบังนางเสีย “ฮึ่ม! เจ้านี่ช่างดื้อนักน้องหญิง หากเจ้าไม่ยิ้มงามปานนั้นพี่จะมาอยู่ตรงนี้ให้เจ้าต้องบ่นว่าหรือไรกัน” จิ้งอ๋องตัดพ้อคนงามที่ไม่เข้าใจพระองค์เอาเสียเลย

“ไม่ต้องมาแสร้งทำเป็นน่าสงสาร! เจ้าต้องจงใจจัดฉากเพื่อหลอกฝ่าบาทแน่ๆ!” เจียงหวนรู้สึกวิงเวียนเล็กน้อย นางกุมขมับ รู้สึกโมโหอวี๋ฉางไจ้ไม่น้อยเลย อะไรของหญิงนางนี้ จนตรอกจนกัดคนมั่วซั่วงั้นหรือ

ฉินอวิ๋นฟานไม่ได้ผลักใจ ในความเป็นจริง สถานที่อย่างนี้จัดอยู่ในจำพวกนันทนาการขั้นสูงสุด บริการคนรวยโดยเฉพาะ มีแต่เรื่องที่คิดไม่ถึง ไม่มีเรื่องที่พวกนางทำไม่ได้ อู่จ้านยืนมองอยู่ข้าง ๆ มองหญิงงามในอาภรณ์โปร่งแสงร่ายรำอยู่ตรงหน้าพวกเขา พลันหน้าแดงหูแดง อายจนแทบเง ยหน้าไม่ขึ้น

เจียงซู่แสร้งทำหน้าบึ้งใส่ถั่วหลัน เพราะไม่อยากให้อีกฝ่ายล้อเลียน​นางอีก แต่ถั่วหลันหาได้กลัวไม่ นางยังคงพูดต่อว่า " ไม่ต้องเขินหรอกเจ้าค่ะ ท่านอ๋องรักคุณ​หนู​ออกปานนั้น รับรองเลยว่าเขาไม่ปล่อยให้คุณหนู​ว่างเว้น​แน่นอน​ "

“ยิ่งไปกว่านั้น หนึ่งในพวกคุณก็เป็นหญิงสาวจากครอบครัวที่ร่ำรวยในเจียงหนาน และอีกคนก็เป็นเด็กยากจนจากชนบท นายไม่คู่ควรกับเธอเลย หากนายคอยรบกวนเธอ ไม่เพียงแต่มันจะทำร้ายเธอเท่านั้น แต่มันจะทำให้นายเดือดร้อนไปด้วยเช่นกัน”

กลัวแต่ว่าสตรีอัปลักษณ์ผู้นี้ก็รู้ว่าท่านอ๋องอยู่ที่นี่ เลยเลือกที่จะเดินทางนี้เช่นกัน ฉู่เนี่ยนซีได้ยินคำพูดอันแปลกประหลาดของนางก็อดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว “ซ่างกวานเยียน ที่นี่มีแค่เจ้ากับข้า เจ้าเสแสร้งขนาดนี้ ลำบากมากไหม? พูดอะไรกลับกลอกไปมามีแต่น้ำไม่มีเนื้อเช่นนี้อยู่ได ้”