อ๋องแห่งเจียงหนาน ปั่นป่วนเพราะหญิงงาม Novels & Stories

"ถึงจะหน้าตาดีจริง แต่เสวียนอ๋องเกลียดการใกล้ชิดกับผู้หญิงเป็นที่สุด นางไม่รู้หรือไง" "เจ้าไม่เห็นที่ท่านอ๋องซัดม้าของหนานกงหลันเออร์ล้มหรือไง แม่นางหนานกงนั่นล้มจนเหวอะไปหมด"

หนานอ๋องเป็นห่วงนางมาก เขาจุมพิตนาง ทำเรื่องอย่างว่าภายในครึ่งชั่วยาม หญิงสาวร้องโหยหวนเหมือนคนโดนเชือด ที่แท้โดนแท่งหยกแทงช่วงล่างครั้งแล้วครั้งเล่า

ฟ่านซิ่วซิ่วมองนางด้วยท่าทีอยากรู้อยากเห็น เทียนเซียงตอบว่า “ก็คือ ‘วีรบุรุษยากจะผ่านด่านหญิงงาม’! ท่านอ๋องเป็นวีรบุรุษสยบความวุ่นวายจากสงคราม ส่วนคุณหนูก็คือหญิงงามที่ไม่มีใครเทียบได้ แบบนี้ก็เหมาะเจาะกันพอดีมิใช่หรือ?!” ไม่บอกไม่ได้เลยว่า เทียนเซียงนั้นเป็นผู้ชำน าญในผู้ชำนาญจริง ๆ ประโยคนี้กระทบจิตใจของฟ่านซิ่วซิ่ว

"จางเสี่ยวเถางั้นหรือ แต่งตัวงดงามปานนี้อวดให้ใครดูกันลืมแล้วหรือเจ้าเป็นสตรีของข้า" สืออินที่นั่งอยู่บบนรถม้ามองไปยังสตรีชุดขาว วันนี้นางงามมากจริงๆ แต่ตอนที่เขาครอบครองนางไว้ใต้ร่างนางงดงามมากกว่านี้นัก ลูกกวางน้อยเจ้าทำขาหิวอยากกินเจ้าเสียแล้ว หนานกงเยี่ยมาพอดีเห็นเข ามองไปยังสตรีชุดขาวก็มองตาม

นางกำนัลรับใช้ห้ามองค์หญิงทันทีเพราะกลัวจะได้รับอันตราย “ข้าไม่เป็นอะไรหรอก” องค์หญิงจางไป๋หลาน แห่งแคว้นเป่ยเฟิงที่ต้องเดินทางมาเข้าพิธีอภิเษกเพื่อเชื่อมความสัมพันธ์กับแคว้นหวางป๋อซึ่งตอนนี้เดินทางมาจะครบเจ็ดวันแล้ว

องค์หญิง" พระองค์เป็นองค์หญิงของหงหนาน" “พระชายาท่านอ๋องคือองค์หญิงแห่งแคว้นหงหนานหรือนี่ ไม่น่าเชื่อมิน่าเล่าวรยุทธ์ของนางช่างเก่งกล้ายิ่งนัก”

“ข้าเปล่านะ ข้าบาดเจ็บเพราะล่าหมาป่าต่างหาก…เอ่อ ขอประทานอภัยเพคะ” มู่หรงซื่อจื่อและท่านชายรองแอบขำนางอยู่ด้านหลังพร้อมกับท่านอ๋อง พวกเขารู้ว่านางบาดเจ็บเพราะสู้กับหมาป่าแต่ในสายตาของเจียงอี้หาน นางเป็นเพียงสตรีที่ซนไม่ต่างจากแมวอ้วน ๆ ของนางเท่าใดนัก

ที่แท้ ซ่งซานก็ไม่พอใจที่เจียงเจ๋อเหยียนมีผู้ช่วยผู้หญิงคนอื่นอยู่ข้าง ๆ ในระหว่างที่เธอต้องพักเพราะตั้งครรภ์ “ถึงยังไงหล่อนก็ทำงานโดยใช้เต้าไต่นี่นะ จะกังวลก็ไม่ใช่เรื่องแปลก” เสี่ยวอันจุ๊ปาก

จ้าวซือซือที่เพิ่งตื่นนอนและกำลังออกมาฝึกฝนเพลงดาบ เมื่อเห็นว่าไป๋มู่หลันเข้าวังมากับจ้าวฝูหมิงจึงรีบโยนดาบทิ้งและวิ่งเข้าไปหานางทันที สาวงามของข้า!!! "น้องไป๋!!!" "ถวายพระพรองค์หญิงเพคะ" "องค์หญิงอะไรกัน เรียกข้าว่าพี่หญิงก็ได้" "เพคะ" "วันนี้เจ้างามยิ่งนัก ไปดื่มชาที่ตำ หนักของข้าก่อนดีหรือไม่?"

“ชางเฮ่า.... เอ๋ยชางเฮ่า... นี่หรือหัวหน้าองครักษ์เสื้อแพรผู้เก่งกาจ เพื่อสตรีนางเดียวเจ้าถึงกับพ่ายแพ้ให้แก่ข้า” อ๋องซั่งกวนหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง ยิ่งเห็นอีกฝ่ายจ้องตนราวกับจะฆ่าเขาให้ตายแต่ไม่มีปัญญาทำอะไรได้ เขาก็ยิ่งรู้สึกสนุก จึงโน้มใบหน้าลงไปใกล้พวงแก้มหอมกรุ่ นขององค์หญิงเสี่ยวเยี่ยน