Novel & Cerita ไท้สวี

วกับได้กินของเผ็ดร้อนที่เอร็ดอร่อยที่สุดในชีวิต . . นับจากนั้นการเล่นเพื่อนหรือเรียกอีกอย่างว่า ‘เล่นสวาท’ หากจะพูดให้ทะลึ่งตึงตังก็ไม่ได้น่ากลัวสำหรับแม่พิศอีกต่อไป แต่กลับทำให้แม่พิศได้มาเป็นนางพนักงานในตำหนักกรมหมื่นฯ ได้อยู่ดีกินดี มั่งมีศรีสุขเสียยิ่งกว่าเป็นนางพนั กงานต้นเครื่องเสียไหนๆ

ลือดเย็น เธอไม่มีทางเลือกอื่นใด นอกจากปลดปล่อยคนที่เธอรักให้เขาพบกับอนาคตอันสดใส ครั้งนั้นที่เธอตัดสินใจออกจากเส้นทางเดินของผู้ชายที่เธอรักเขามากกว่าชีวิต และเมื่อได้พบเขาอีกครั้ง เธอปรารถนาที่จะได้แก้ตัวโดยไม่รู้เลยว่า เขา กำลังใช้ความผูกพันที่ยังฝังลึกเป็นเสมือน โซ่สวาทพันธนาการเธอไว้เป็นทาสเสน่หาเพื่อฆ่าเธอให้ตายทั้งเป็น

ฮี๊ววว มงๆๆมงเท่งมงเท่งมงๆ "ชะ..ช่ะ..ช่ะๆ" เสียงโห่และเสียงกลองยาวดังที่หน้าเรือนศังกรในช่วงเช้าสมานและคนอื่นๆต่างรำกันอย่างสนุกสนานผิดกับคนเป็นเจ้าบ่าวที่อยู่ในชุดแต่งงานแบบล้านนาหน้าบึ้งตึงบอกบุญไม่รับ "ไอ้หมานเต้นไม่ดูหน้าเจ้าบ่าวเลยมึง"

น้ำรินและทรายแก้วหันมองไปทางเดียวกับที่เตชินชี้มือไม่ใช่ใครที่ไหนแต่เป็นชาติเสือที่เดินหน้าตึงเข้ามารวบไหล่มนซบติดกับตัวเองเป็นแตงเม “ผัวแกเหรอ...หล่อขนาดนี้ไม่คิดจะแนะนำให้เพื่อนให้ฝูงรู้จักบ้างหรือไง..สวัสดีค่ะฉันตีตี้” “เอ่อ..สวัสดีครับผมชาติเสือ”

ตอนนี้ในสังคมชนชั้นสูงของประเทศหลงเถิง ไม่มีใครไม่รู้จักเขา อีกสองคนเดินเข้ามาทักทายเย่ซิวด้วยเช่นกัน “สวัสดีครับ ผมชื่อสวีหู่” “สวัสดีครับ ผมชื่อสวีฉง” คนรุ่นหลังของตระกูลสวีล้วนมีชื่อเป็น 'สัตว์เดรัจฉาน[footnoteRef:0]' เหรอ? [0: ชื่อของทั้งสามคนมีคำที่มีความหมายว่า กวาง หมี เสือ ตามลำดับ]

ฉินเหยี่ยนเย่ว์สูดลมหายใจเข้าลึก “ตู้เหิง เจ้าคิดให้ดี ๆ สิ อวี้เอ๋อร์แซ่เจียง มีน้ำจึงสามารถกลายเป็นแม่น้ำได้ สุ่ยเยียนชื่อนี้ เดิมก็เป็นชื่อที่รวมกันจากอวี้เอ๋อร์และจีอู๋เยียน ในโลกนี้มิมีสุ่ยเยียน แต่สุ่ยเยียนเป็นชื่อที่แปลงมาจากจีอู๋เยียนต่างหาก” นางพูด

เย่จิ่งอวี้กับไทเฮาเข้าไปในห้องหนังสือแล้ว ไทเฮานั่งลงบนเก้าอี้ หยิบชาบนโต๊ะขึ้นมาจิบเบาๆ แล้วตรัสว่า "ข้าได้ยินมาว่าฝ่าบาทสั่งให้คนขุดถอนต้นไม้ใบหญ้าในสวนอวิ๋นเซียง และปลูกเมล็ดข้าวสาลีอะไรสักอย่าง ข้าวสาลีคืออะไรหรือ?" "สิ่งนี้เป็นของที่มาจากฮว๋าเซี่ย สามารถ� �ม่เป็นอาหารที่มีลักษณะสีขาวละเอียด"

ฟรานติโน่พูดจบก็ยิ้มมุมปาก แล้วเขาก็เอามือข้างหนึ่งที่ขย้ำนมของพิชชาภามาลูบไล้เนินสวาทของพิชชาภา ก่อนจะเอานิ้วสอดเข้าไปเขี่ยปุ่มสวาทของเธออย่างแกล้งๆ เพราะเธอเสร็จไปแล้ว เวลาเล่นกับปุ่มสวาทมันก็จะเสียวมากกว่าเดิมเป็นท่าตัว “อ้ะ อ้ะ ไม่ อ้ะ อย่า อ้ะ อ้ะ พิช เส ียว อ้ะ อ้ะ อย่า อย่า อ้ะ อ้ะ” พิชชาภาร้องครางระงมด้วยความเสียว ก่อนจะพยายามเบี่ยงสะโพกหนี แต่เพราะเขายังคงสอดใส่อยู่ในตัวเธอ มันจึงทำให้เขากระแทกเข้ามาหาเธอได้แน่นกว่าเดิม เพราะเธอกำลังเกร็งหน้าท้องเพราะความเสียวที่เขากำลังปลุกปั่นในกายเธอตอนนี้

เมืองหลวงต้าเทียน รัชศกซีเฉินปีที่5 ฮ่องเต้นามว่า อวิ๋นซีเฉิน เมืองหลวงต้าเทียนแห่งนี้ คือเมืองหลวงที่ตั้งอยู่ท่ามกลางแคว้นทั้งสี่ ประกอบไปด้วยแคว้นฉินตั้งอยู่ทางทิศเหนือ แคว้นหาน ตั้งอยู่ทางทิศใต้ แคว้นเยี่ยนตั้งอยู่ทางทิศตะวันออก และแคว้นเย่ว์ตั้งอยู่ทางทิ ศตะวันตก เมืองต้าเทียนโอบล้อมไปด้วยภูเขาและต้นไม้มากมาย ให้ความเย็นสบายตลอดทั้งปี อีกทั้งยังโอบล้อมด้วยแม่น้ำฉางเจียง ซึ่งให้ความอุดมสมบูรณ์ตลอดทั้งปี เมืองต้าเทียนจึงอุดมไปด้วยเสบียงอาหารที่พร้อมสรรพ และนับเป็นเมืองมหาอำนาจที่สุดในสี่แคว้น

สวีเชียนสวินขึ้นครองราชย์เป็นฮ่องเต้รับช่วงต่อจากสวีหลงเยียน ปกครองแคว้นทั้งสี่อย่างเที่ยงตรงและยุติธรรม ด้านสวีหลิงอวี้ บุตรชายของสวีเหมยหลิงเขารับรู้เพียงว่าเสด็จแม่ได้ตายจากด้วยโรคประจำตัว และเสด็จพ่อแท้ ๆ ของเขาก็คือสวีมู่หรง สวีหลิงอวี้ปกครองแคว้นชายแดน ทั้งสองต่อจากสวีมู่หรง เขาเป็นท่านอ๋องที่รูปงามและยุติธรรมต่อราษฎรเป็นที่สุด ยามฤดูหนาวมาเยือน หิมะด้านนอกตกโปรยปราย ปรากฏร่างของชายหญิงชราคู่หนึ่งนั่งกอดกันอยู่ภายในตำหนัก ใบหน้าชราเหี่ยวย่นแต่ยังคงไว้ซึ่งความน่าสง่างามเกรงขาม