Novel & Cerita ชญาน์พิมพ์

กรุงเทพฯ ทานตะวันออกมาทานข้าวเย็นกับเจนจิราและเจตนิพัทธิ์ เจนจิรามักจะชวนตะวันออกมาทานข้าวด้วยเสมอเพราะอยากจะให้ตะวันได้ใกล้ชิดกับพี่ชาย

ปาหนันเองก็ยังคิดไม่ออกว่าจะช่วยเพื่อนยังไง แต่ยังไงเธอก็ต้องหาทางช่วยเพื่อนให้ได้ คุยกันได้สักพักก็ได้ยินเสียงชาญ ปาหนันถอนใจหนักหน่วง ไม่รู้ว่ากลับบ้านไปจะต้องเจอกับอะไรอีก ชาญดีใจที่ตามหาบุตรสาวเจอ แม้ดวงใจจะทำตาเขียวใส่เมื่อเขาพาปาหนันกลับมา แต่ก็ไม่ได้เอ่ยปากไล่ ต รงกันข้ามกลับทำนิ่งเฉยเสีย ปาหนันเองก็ปิดปากเงียบ ก่อนที่เธอจะล้มป่วยไม่สบายเพราะตากฝนเป็นเวลานาน

่ายรำอยู่บนแป้นพิมพ์ แชมเปญพิมพ์ไปพูดไป “ฉันเหลือเวลาไม่ถึงสองนาที ที่จะหาตัวผู้ร้ายภายในกรอบเวลาที่บอสของคุณกำหนด ความเร็วในการพิมพ์ของคุณอยู่ที่ประมาณ 172 คำต่อนาทีตัวอักษรต่อนาที จากนั้นก็อนุมานได้ว่าคุณสามารถเคาะแป้นพิมพ์ได้ 14.33 ครั้งต่อวินาที ถ้าคำนวณแล้วคุ ณคือปรมาจารย์แห่งการพิมพ์ จริงๆ ค่ะ แต่ความเร็วในการพิมพ์ของฉันเร็วกว่าคุณประมาณ 0.0002 วินาที ซึ่งเทียบเท่ากับการประหยัดเวลาได้ 0.114 วินาทีในหนึ่งนาที ดังนั้นเรื่องการหาที่อยู่ของฆาตกร ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของฉัน พวกคุณแค่จับกุมเขาให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ก็พอแล้วค่ะ”

ฉางเล่ยนับธนบัตร 100 ดอลลาร์ออกมาให้ซูเมี่ยวจิน 10 ใบ “ขอบคุณนะคะ” ซูเมี่ยวจินรับเงินมาและส่งให้พนักงานธนาคาร “รอสักครู่นะครับ ผมจะรีบทำเอกสารทั้งสองชุดให้ก่อน รบกวนให้คุณชายทั้งสองมารอลงชื่อในเอกสารด้วยนะครับ เรายังต้องพิมพ์ลายนิ้วมือเจ้าของบัตรด้วย”

หญิงสาวมองค้อนพายุมือเรียวล้วงเข้าไปหยิบกระเป๋าสตางค์ ใบเล็กข้างเอวแล้วหยิบบัตรประชาชนส่งให้ชายหนุ่มดู พายุรับมาและเพ่งมอง เขามองที่บัตรรูปถ่ายสีขาวดำเหมือนของสมัยก่อน สลับกับมองใบหน้าเธอ "นางสาวสญามน กลิ่นขจร เกิดวันที่ 11 พฤศจิกายน 2478 " พายุอ่านออกเสียง "ใช่ไง อ ีกไมกี่เดือนฉันก็ยี่สิบสี่เต็มแล้ว"

าษราคาถูก หน้าปกถูกฉีกออกไปแล้ว เผยให้เห็นตัวเลขและตัวอักษรจีนที่พิมพ์ด้วยหมึกสีแดงและสีดำซึ่งเริ่มซีดจางตามกาลเวลา ด้านล่างมีตัวเลขปฏิทินจันทรคติพิมพ์กำกับไว้อย่างชัดเจน โม่หย่าถิงก้าวเข้าไปใกล้โต๊ะหนังสือนั้นอีกก้าว หัวใจของเธอเต้นกระหน่ำรัวเร็วและแรงย

“ก็แม่สาวราศีกันย์ที่แสนจะน่ารักของพี่ทิพย์ไงครับ ถ้าอยากจะดูให้ดูแป๊บนึงก็ได้ แต่ห้ามชักออกเด็ดขาด” ศิลากานต์อ้าปากถุงให้ทิพยุพาชะโงกเข้ามาดู ซึ่งทิพยุพาถึงกับอ้าปากหวอเมื่อได้เห็นจำนวนหนังสือและสันปกบ่งบอกถึงชื่อเรื่อง

นอกจากโดนสั่งให้ทำแบบนั้นแล้ว คนบงการก็ปล่อยข่าวว่ามังคุดเสียๆ หายๆ พวกเขาน้ำท่วมปากไม่รู้จะทำอย่างไรดี “ใครสั่ง” “พิมพ์จันทร์” “พวกมึงกลัวผู้หญิงหรือไงวะ” พันศักดิ์เอ่ยถามอย่างสงสัย “พิมพ์จันทร์กุมความลับพวกเราเอาไว้”

บทยี่สิบสาม จราจลในเมืองหลวง ไท่หย่งเสียนนำจดหมายจากเมืองหลวงเผากับเปลวไฟในตะเกียงจนมอดไหม้ พลางเหลือบมองเจินจิ่วหรงกับทารกน้อยที่กำลังหลับสนิท เพียงเท่านั้นแววตาของเขาก็หมองหม่น ปลายนิ้วมือสั่นระริกเพราะความหวาดกลัว

�อหันมามอง เพื่อนสาวจึงพูดต่อ “เฮียหมิงเป็นชื่อที่เพื่อนๆ รุ่นน้องของเขาเรียกน่ะ เพื่อนในคลาสป.โทของเราเป็นรุ่นน้องของเขา” ญาณินพูดตามที่รู้มาเธอเองก็เคยพบสมิติแค่ผ่านๆ ตามงานสังคม แต่ไม่ได้สนิทสนมเป็นการส่วนตัว เธอรู้แต่ว่าเขาสนิทกับชานนท์ลูกชายเพื่อนแม่และเป็ นเพื่อนในคลาสเดียวกับเธอ