เจ้าสาวของราเมนทร์ Novels & Stories

เจ้าสาวของธาวินทร์(ธาวินทร์ นวลแพร) ฝากด้วยนะคะ

ราเชนทร์ถอดเสื้อสูทด้านในของเจ้าบ่าว จนเหลือแค่เสื้อเชิ้ตสีขาว ตอนนี้เขาเริ่มปลดนาฬิกาที่ข้อมือ และกระดุมเสื้อทั้งสองข้าง แววตายังคงจดจ้องมาที่ร่างบางบนเตียง ซึ่งเริ่มสั่นเหมือนลูกแมวอยู่บนนั้น ไม่นานก็โน้มเข้ามา จนเธอตกใจสุดขีด “ผมกำลังจะพูดว่า ต่อให้เรื่องในวันนี ้ ทำลายอนาคตของลูกสาวคนโตของคุณฉัตรพงศ์ไปได้ มันก็ไม่มีผลอะไรกับผม เพราะว่าคนที่จะหมั้นจริง ๆ คือลูกสาวคนเล็ก ที่ชื่อ “รันรดา” ต่างหากล่ะ”

คืนนั้น โรมรันฝันเห็นพ่อกับแม่ของเธอและของเขาโบกมือไหวๆ ด้วยสีหน้าแย้มยิ้มยินดี ดุจอวยพรให้กับชีวิตคู่ ชีวิตใหม่ที่กำลังจะลืมตาดูโลกในไม่ช้า และไร่พฤกษ์พนา. “ราช รเมศ ราเมศวร์ รามิน ราเมนทร์ คุณเข้มชอบชื่อไหนคะ” “ไม่ได้มีเชื้อแขก” “งั้น ราเชนทร์ รัชชานนท์” “อืม ไม่ได้อยู่วังจุฑาเทพซะด้วยสิ”

ทั้งสองเพิ่งเดินทางมาถึงและพากันเดินตรงเข้าไปหาคู่บ่าวสาวที่หน้างานทันที “ราม ริศา” ไอริสที่รับบทเจ้าสาวในวันนี้ฉีกยิ้มกว้างอย่างสุขใจเอ่ยทักทายเพื่อนสนิทและคู่หมั้นพลางมองมือของทั้งสองที่จับกันแน่น พอเห็นแบบนี้แล้วก็ยิ่งพาให้ใจเธอเป็นสุข

เสียงทุ้มเอ่ยเบา ๆ ข้างเจ้าบ่าวเรียกสติเพื่อให้เขาเดินไปรับเจ้าสาวที่เดินมาถึงแล้ว "..." เรย์ยังคงนิ่ง หลงใหลไปกับความสวยของแฟนสาวที่ตอนนี้ได้กลายเป็นภรรยาของเขาอย่างถูกต้องตามกฎหมายและประเพณี

ช่างแต่งหน้าที่อดจะแซวออกไปไม่ได้ นางจึงทำให้สองคนรีบปาดน้ำตาเพราะวันนี้เป็นวันที่แยมโรลจะต้องสวยและเด่นที่สุดภายในงาน อัญชันจึงรีบซับน้ำตาให้เพื่อนอย่างดี เมื่อมาถึงภายในงานเปิดตัวเจ้าสาว ทันทีที่คณินเห็นเจ้าสาวของตัวเองก็ถึงกับตกตลึงในความสวยของเธอ ใบหน้ารู ปไข่รับกันทั้งจมูก ปาก ตา รวมๆแล้วอยู่ในตัวเธอแล้วดูสวยที่สุดสำหรับเขา เขาจ้องมองอยู่แบบนั้นจนทำเอาแยมโรลเขินแทบทำอะไรไม่ถูกเมื่อต้องเดินมาอยู่ใกล้กัน " วันนี้สวยมากเลยนะครับรู้ตัวไหม น่าจับกินชะมัด "

น้ำเสียงหนักแน่นพร้อมกับสันกรามที่ปูดโปนขึ้นตามอารมณ์ของเจ้าของใบหน้าหล่อที่มีเคราเขียวครึ้มล้อมกรอบหน้าเป็นทรงสวยงาม อึก! กลิ่นจันทร์พูดไม่ออกเพราะไม่รู้จะพูดคำไหนออกมาดีตอนนี้ เธอคงเป็นได้แค่ความเกลียดชังของเขา เป็นเจ้าสาวที่เขาไม่ต้องการแต่ก็ฝืนทนแต่งงานกับเธอเพื่อรักษา สมบัติที่เป็นของเขาไว้ เท้าเล็กก้าวช้าๆ ไปยังเตียงแล้วหย่อนก้นนั่งลงข้างๆ เขาตามที่เขาต้องการ

ตอนนี้ภูผาเองก็รอไม่ไหวแล้ว เขาจับปลายผ้าคลุมหน้าเปิดขึ้นจนเห็นใบหน้าชัดเจนของเจ้าสาวดวงตากลมโต รับกันดีกับจมูกรั้น ริมฝีปากเรียวบางแต่ดูอวบอิ่มแบบนี้เขาจำได้ดี ผู้หญิงที่ตกเขาได้แค่เพียงแรกเจอ

แข็งแกร่งและสมบูรณ์แบบในตัวเอง ภาพตรงหน้าคือ เหมันต์ ในวัยแดดร่มลมตกที่ดูภูมิฐานและอบอุ่นไม่เปลี่ยน กำลังนั่งอยู่บนม้านั่งไม้ใต้ต้นไม้ใหญ่ ข้างกายคือ ลลิสา ผู้เป็นภรรยาคู่ทุกข์คู่ยาก เธอยังคงงดงามและเปี่ยมไปด้วยความละมุนละไม มือของทั้งคู่กุมประสานกันไว้แน่น ร่อง รอยแห่งกาลเวลาบนฝ่ามือไม่ได้ทำให้ความรักลดน้อยลงเลย มีแต่จะยิ่งผูกพันลึกซึ้งเกินกว่าจะหาคำใดมาอธิบาย

“เอาตัวไป” โรเรนโซลุกขึ้นและสั่งก่อนที่จะหมุนตัวเดินออกจากห้องไป ชายร่างสูงสองคนเดินเข้ามาจับหญิงสาวทั้งสองลากเดินออกจากห้องไปตามคำสั่งของเจ้านาย ลมแรงในยามเย็นพัดจากทะเลเข้าสู่ชายฝั่ง โรสมองไปรอบ ๆ เพิ่งรู้ว่าตอนนี้อยู่ที่ท่าเรือของที่ไหนสักแห่งแล้ว หญิงสาวก ัดฟันทนความเจ็บปวดทั้งข้อเท้าและข้อมือที่แดงเดินตามแรงฉุดของชายตรงหน้าไป