Novelas y relatos de เซี่ยอวี่ มังกรทะยานภพ

กลับเมืองหลวงทันที องค์ฮ่องเต้ไท่จินนับเป็นพญามังกรที่ผ่านร้อนผ่านหนาวมาไม่น้อย แต่ไหนแต่ไรก็ไม่ใช่บุรุษที่ชอบด่วนสรุป เอาอารมณ์เป็นใหญ่ อีกทั้งกองทัพสกุลหลี่เองก็เกรียงไกร เก่งกล้าสามารถ ซื่อสัตย์ภักดีต่อแม่ทัพใหญ่อย่างหลี่ผิงอ๋องเป็นอย่างยิ่ง ดังนั้น แม้จะเป็นถึงฮ่ องเต้ของอาณาจักรนี้ ก่อนจะกระทำสิ่งใดลงไป จะอย่างไรพระองค์ก็ต้องลองฟังความจากปากผิงอ๋องและบุตรสาวดูสักครั้ง

อบตัวเธอเท่านั้น ปัทมาภรณ์สวมชุดของวันนี้ที่มีเสื้อสีขาว กระโปรงยีน เธอนึกสนุกขึ้นมาจึงเอามือแกว่งไปที่เมฆหมอกเหล่านั้นราวกับเด็กน้อย แต่จู่ ๆ เมฆหมอกสีขาวที่เคยหมุนไปมาช้าๆ ให้เธอเล่น ก็กลับกลายเป็นพายุลูกใหญ่ที่พัดเข้าหาเธออย่างรุนแรง ลมพายุพัดจนเธอเ ซถลาล้มลง ฝุ่นตลบอบอวนไปหมด พอลมพายุสงบ ภายในฝุ่นควันกลับปรากฏภาพเงาจางๆของชายคนหนึ่ง “พี่ยุทธ” เสียงอุทานเบาๆ ออกจากปากหญิงสาว

แผ่นดินชี้ไปทางเสกสรร "หนูมินนี่ก็เลยหึงเรา" "เธอโกรธครับ" "แบบนั้นเขาไม่ได้เรียกโกรธหรอกลูกเขาเรียกหึง" "แม่ว่าอะไรนะครับ"

“ฮ่า ๆ จ๊ะไปปากนั๊ก...โชว์มา ๆ” ยักษิณีสาวยืนโซเซอยู่ตรงชานระเบียงสักพักใหญ่ ก่อนจะกระโดดขึ้นสูงแล้วหมุนตัวสามรอบกลางอากาศจากนั้นก็พุ่งตัวออกไปเหมือนลูกบอลวิถีโค้งที่ถูกเตะข้ามฟากสนาม ปลายเท้าของแสนหลงเหยียบลงบนเชือกสะพานแขวนกลางแม่น้ำที่อยู่ห่างจา กที่พักไปหลายร้อยเมตร

ผู้อาวุโสส่ายหน้า "ไม่จำเป็น" มังกรได้รับคำตอบก็หลับตาลงดังเดิม [1] หรือที่รู้จักกันในนามของปี่เซียะ(สำเนียงแต้จิ๋ว) ตัวผู้ชื่อผี(ปี่) ตัวเมียชื่อซิว(เซียะ) มีรูปร่างคล้ายกวาง มีหน้า หัวและขาคล้ายสิงโต มีปีกคล้ายนก มีหลังคล้ายปลา บางตัวอาจจะมีหัวคล้ายมังกร เชื่อว่าเป็นสัตว์ ศักดิ์สิทธิ์ที่ช่วยป้องกันและปัดเป่าภยันตรายจากภูติ ผี ปีศาจและสิ่งอัปมงคล

ปราศจากการต่อรอง ปราศจากความลังเลแม้แต่เสี้ยวลมหายใจ หลงอวี่ รัชทายาทเผ่ามังกรสวรรค์ ตวัดฝ่ามือดึง ‘แหวนมิติแก่นบาดาล’ ที่บรรจุทรัพย์สินครึ่งมหาสมุทรออกจากนิ้วชี้อย่างรวดเร็ว ซ้ำยังล้วงเอา ‘ตราลัญจกรจักรพรรดิมังกร’ ศัสตราเวทสัญลักษณ์แห่งอำนาจสูงสุด โยนลง

เซียวจิ่งอันพึมพำมองท้องฟ้าที่เริ่มมืดมิด ณ ยอดเขาเทียนถันนอกเมืองหลวง ลมหนาวพัดกระโชกจนธงทิวรูปมังกรสะบัดพลิ้วส่งเสียงดังพรึ่บพรั่บ ฮ่องเต้ในชุดฉลองพระองค์สีทองอร่ามประทับอยู่บนรถม้าทองคำ ตามด้วยขบวนเกี้ยวของเหล่าพระสนมและเชื้อพระวงศ์ชั้นสูง

บทที่ 30 ไปเที่ยวเชียงใหม่ เชียงใหม่ พระอาทิตย์ใกล้ลาลับขอบฟ้าสาดสีทองอร่ามไปทั่วท้องฟ้า เส้นทางลัดเลาะบนภูเขาสูงทำเอาหัวใจเต้นแรง รถยนต์คันนี้แล่นมาจอดยังจุดหมายที่หมวยลินไม่เคยคิดว่าครั้งหนึ่งในชีวิตจะได้มาเยือน เมื่อรถจอดสนิทประตูค่อย ๆ เปิดออก พร้อมกับสตรีรูปร่างเล ็กสวมชุดเดรสสีขาวก้าวลงมา ถัดมาร่างสูงของเฟยหลงสวมเสื้อยืดสีดำจับคู่กับกางเกงขายาวก้าวมายืนอยู่ข้างกายของเธอ

พ่อถังถอนหายใจ ภาพมันฝรั่งและมันเทศที่กองเป็นภูเขาเลากาอยู่ในมิติส่วนตัวผุดขึ้นมาในหัวของต้าเหล่ย ของพวกนั้นถ้าเขาไม่รีบเอาออกมาแจกจ่าย มันก็เป็นแค่กองพืชผักที่ไร้ค่า

เหวินเชียนพยักหน้า รับเสี่ยวเซี่ยมาใส่ไว้ในอกเสื้อ และดึงเสื้อคลุมมาปิด ฉีลู่คืนร่างเป็นมังกรสีรุ้งเลื่อมระยับ เหวินเชียนลูบเกล็ดนางเบา ๆ "เจ้าช่างงดงามนัก ทั้งยามเป็นมนุษย์และยามเป็นมังกร" "เสด็จพี่...อย่าเพิ่งมาชื่นชมเลยเพคะ ท่านขึ้นขี่หลังข้าเลย ข้าจะพาท่านทะยานฟ้ากลับ เมืองหลวง"