เด็กดีในเงามืด Novels & Stories

“ดี!! ถ้าคิดจะทรยศก็คิดถึงชีวิตตัวเองด้วยก็แล้วกัน” “โหดจัง ^_^” ฉันชอบจริงๆ นะ เวลาที่ถูกเขาหวงแบบนี้ “อย่าท้าทายอำนาจมืดถ้ายังไม่เคยเห็นของจริง”

ตกเย็นแล้ว ไม่มีใครอื่น และไม่มีใครสังเกตเห็นพวกเรา บนชิงช้าสวรรค์ขนาดมหึมา พวกเราเป็นเพียงจุดเล็ก ๆ จุดหนึ่งเท่านั้น ด้านนอกรางเหล็กประดับไปด้วยไฟหลากสีสวยงาม ทว่าภายในกลับมืดสนิท ในที่สุดฉันกับลูกก็ไถลลงมาได้ราวเล่นสไลเดอร์ รวมถึงนังเด็กที่ไม่ได้สติคนนั้นด้ วย

ผมเฝ้ามองเธอต่อไปอย่างเงียบๆ เก็บเกี่ยวช่วงเวลานี้ไว้ในความทรงจำผมแค่อยากอยู่ตรงนี้ต่อให้ผมจะไม่เข้าใจตัวเองเลยก็ตาม ท่ามกลางความมืด ท้องฟ้าที่ไม่มีแสงจันทร์และดาวดวงเดียวส่องประกายทำให้โลกทั้งใบจมดิ่งอยู่ในความมืดมน ไม่มีแสงไฟจากเมืองหรือบ้านเรือนทุกสิ่งดูเหมือนห ยุดนิ่งในเวลานี้ เสียงหายใจเบาๆ ของฉัน ไม่สามารถมองเห็นได้กลับยิ่งชัดเจน

‘ยามเมื่อฟ้าดับแสง ทุกอย่างเงียบสงบ จะมองเห็นความงามที่โดดเด่นทั้งสองได้ในยามตรี’ หากมองลึกเข้าไปในตัวบุรุษผู้นี้ จะรู้ว่าเขานั้นกำลังชมฮูหยินตัวเองว่างาม เพราะความทึ่มทื่อนี้จึงพรรณนาออกมาเป็นบทประพันธ์ของหนังสือเปรียบเปรยความงามของนางทางอ้อม

ป้าฮวาเงียบไปครู่หนึ่ง "ลูกสาว ตอนนี้เธอเป็นหญิงตาบอดชั้นสี่แล้วนะ คนชั้นอื่น ไม่ใช่โลกเดียวกับเธออีกแล้ว ลืมเธอซะเถอะนะ ไม่ต้องห่วง แค่เธอเชื่อฟัง ป้าฮวาจะไม่ใจร้ายกับเธอแน่นอน!"

กลางดึกคืนนั้น ฉันปลดปล่อยเพลิงราคะที่อดกลั้นเอาไว้ตลอดทั้งวันออกมาจนหมดสิ้น ฉันต้องการครั้งแล้วครั้งเล่า เรือเขย่าโยกไหวทั้งลำประหนึ่งจะพลิกคว่ำกลางทะเล

้วยกันและเปิดเพลง เปิดมือถือให้เล่นจนหลับ เธอได้แต่เฝ้ามองการกระทำของพวกเขาด้วยความน้อยใจและเป็นห่วงเด็ก ๆ อยู่เงียบ ๆ เมื่อหมดความสำคัญลงทุกที ในที่สุดเธอก็ตัดสินใจได้ .................................................................................... เช้ามืดในวันที่ฝนตกหนักและท้องฟ้าเป็นสีดำ วุ้นเย็นสะพายกระเป๋าเป้ไว้ข้างหลัง มีตุ๊กตาผ้าเก่า

ริมทะเลซึคุโยมิ ฮากุโร่ยืนเงียบ มือไม่ถือดาบ เด็กคนหนึ่งมอบสมุดชื่อให้เขา แต่เขาไม่เปิดดู เขาเพียงกล่าวว่า: “ฤดูใบไม้ผลิที่ไม่มีเงา…ไม่ใช่เพราะเงาตาย แต่เพราะเราทุกคน เรียนรู้ที่จะเดินในแสง โดยไม่เหยียบสิ่งที่เคยอยู่ในความมืด”

ข้าเพียงหลับตาลงเบา ๆ ริมฝีปากยกยิ้มบาง “ไม่แน่ว่าภายใต้เงามืดเหล่านี้ อาจมีใครบางคนที่พร้อมจะปกป้องเราก็เป็นได้” แผนร้ายถูกพลิกกลับ แต่ทว่าหัวใจของข้ากลับสั่นไหวอย่างที่ไม่อาจควบคุมได้อีกต่อไป...

” มึงพูดอะไรของมึงวะ “ ดินแดนที่ไม่เข้าใจเอ่ยถามในดวงตาสีนิลคู่คมมีแต่เครื่องหมายคำถามเต็มไปหมดจนกรเองที่เห็นก็นึกแปลกใจขึ้นมา “ มึงรู้ไหมน้ำมนต์เสียใจมากแค่ไหนที่มึงบอกว่าเด็กคือสิ่งที่น่ารำคาญที่สุดในชีวิตของมึง มึงมันเลวขนาดลูกมึงเองมึงยังไม่รับ กูจะพาน้อ งกับหลานกูไปอยู่ที่อื่นมึงจะไม่มีวันได้เจอน้องกูกับลูกอีก ”