Novelas y relatos de เด็กดีในเงามืด

กลางดึก ยามจื่อ เสียงฝนพรำบางเบานอกหน้าต่าง ตกกระทบชายคาเป็นจังหวะ ภายในห้องแสงเทียนวูบไหวด้วยลมราตรีโชยอ่อน เหมือนลมหายใจของค่ำคืนกำลังหลับใหล บนเตียงไม้กลึงประณีต เด็กน้อยนอนซบหมอนผ้าไหม ดวงหน้าซีดเซียว ร่างเล็กยังร้อนผ่าวแม้พิษไข้จะลดลงมากแล้ว

ระหว่างเคลิบเคลิ้ม ฉันราวกับเห็นเสิ่นเจิงในวัยสิบแปดปีกำลังวิ่งมาหาฉัน ทุกที่ปกคลุมไปด้วยหิมะขาว เย็นจนจมูกของเขาแดงระเรื่อ ทว่ายังคงฉีกยิ้ม เขายื่นมือออกมาทางฉัน ดวงตาเปล่งประกาย

เด็กน้อยส่งตาแป๋วให้กับคุณตาและระบายยิ้มราวกับรู้งาน "ฉลาดนักนะ รู้จักอ้อน" ความนิ่งขรึมของขจรถูกทำลายลงเพราะเจ้าขุน ปกติไม่ใช่คนใจร้ายอะไร ไม่ใช่ไม่รักลูก ไม่ใช่ไม่รักหลาน แค่ตั้งรับไม่ทัน

ลูกพีชลืมตาปรือมองภาพในกระจกเงาสีชาที่สะท้อนภาพร่างกายขาวนวลของเธอที่กำลังถูกแด๊ดดี้ครอบครองไว้แทบทุกตารางนิ้ว "อ๊า...ดะ แด๊ดดี้หนูไม่ไหวแล้ว หนูจะ อื้อออ!" "พร้อมกันนะเด็กดี พร้อมกับแด๊ดนะ" เสียงกระดิ่งดังรัวเร็วเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะเงียบหายไปพร้อมกับเสียงหวีดร้องแห่งค วามสุขสมของลูกพีชที่ดังระงมทั่วถ้ำลับ ช่องทางรักบีบรัดตัวตนของเขาถี่รัวเป็นจังหวะสุดท้ายตามมาด้วยไคเซอร์ที่คำรามลั่นพร้อมกับปลดปล่อยหยาดน้ำรักที่อุ่นซ่านเข้าไปจนเอ่อล้นช่องทางที่คับแน่น

ในวันที่ถูกล่วงละเมิดเด็กสาวยังอ่อนวัยมากนัก เรียนอยู่แค่ชั้นมัธยมปลาย แน่นอน ว่ามันจะต้องเป็นตราบาปใหญ่ในใจหล่อน พิยดาเปรียบเหมือนนางฟ้าที่หล่นลงสู่หลุมดำ แม้ว่าจะสวย และมีแสงสว่างส่องประกาย แต่หลุมดำลึกนั้นฝังกลบทุกอย่าง และค่อยๆ ดูดแสงสว่างไปจากหล่อนจนหมด ทำให้เด็กสาวกลายเป็นผู้หญิงที่ถึงแม้จะสวย แต่ดำมืด และไร้ความสุข

"ภพ นนนี่ทำด้วยความกตัญญูที่มืดบอดแต่เราจะยอมแพ้ไม่ได้นะ ถ้าเราแพ้ สิ่งที่นนนี่เสียสละความเป็นคนไปมันจะไม่มีค่าอะไรเลย" ศึกครั้งนี้มืดมนกว่าครั้งไหนๆ เพราะภพไม่ได้สู้กับศัตรูที่อยู่ไกลตัว แต่ภพกำลังสู้กับ 'เงา' ของพ่อที่แฝงอยู่ในใจของคนที่เขาไว้ใจที่สุด และเดิม พันครั้งนี้คือลมหายใจสุดท้ายของบริษัทที่เขาสร้างมากับมือ

"เจ้าเด็กบ้า" "เด็กบ้าคนนี้นี่เเหละครับที่กำลังจะทำให้พี่ร้องครางได้เท่านั้น ฮึบ!" "อุ้มพี่ดีๆ หน่อย ถ้าพี่ตกละก็เราเจอดีแน่"

พอลลี่ เอ่ยขึ้นแล้วจับจ้องไปยังกลุ่มเด็กวิศวะที่หล่อกร้าวใจด้วยแววตาเป็นประกายภายในหอสมุด ก่อนที่ไอรินจะพูดขึ้นตอบอย่างรวดเร็ว " เด็กกลุ่มนั้นที่แกบอก คือ เด็กปีสอง มาเฟียตัวพ่อเลยนังพอลลี่ ยิ่งคนกลาง โคตรน่ากลัวและโหดสุด ไม่ค่อยมีใครไปกล้ายุ่งด้วยหรอก พวกแกไม่เ คยได้ยินตำนานของพี่สงครามตัวพ่อสุดโหดของคณะวิศวะเลยหรือไง คนกลางนั่นนะ ชื่อกองทัพ ลูกชายของพี่สงคราม" "หล่ออันตรายแบบนี้ กูชอบมากค่ะ มาม๊ะ เด็กดียิงน้ำใส่กูมาเลยค่า"

สายลมยามราตรีพัดผ่านยอดไม้ เสียงใบไม้กระทบกันดังก้องในความเงียบ แสงจันทร์ลับเร้นหลังเมฆหม่น เหลือเพียงแสงตะเกียงในมือบุรุษในชุดทหารผู้น้อยที่เดินนำหน้า เป็นแสงเดียวที่แหวกความมืดในยามราตรี ฮันเม่ยหลิงเดินตามอย่างระวัง ทุกย่างก้าวยิ่งห่างไกลจากค่ายพัก กลิ่นดินชื้นอบอวลอยู่รอบกาย เ สียงจิ้งหรีดขับขานดังแผ่วคล้ายเสียงสะกดใจ

“คืนนี้มืดมิดเงียบสงบ ไม่มีใครอยู่รอบข้าง ใต้เท้าจะไม่ออกมา หรือว่าจะให้ข้าพากลับบ้านไปต้มหม้อไฟดี?” ในความมืดมิด ปรากฏเด็กหนุ่มสวมหน้ากากดำถือพิณเดินออกมาอย่างช้าๆ ร่างกายเปล่งประกายด้วยความเย็นชา