เด็กดีในเงามืด Novels & Stories

ในค่ำคืนที่เหน็บหนาวและมืดมิดที่สุดในชีวิต ความหวาดกลัวและความอ่อนแอของเด็กชายวัยสิบขวบได้ตายจากไปพร้อมกับบิดามารดาของเขา สิ่งที่หล่อหลอมขึ้นมาใหม่ท่ามกลางกลิ่นคาวเลือด คือความเกลียดชังที่ลุกโชนดั่งไฟนรก และความแค้นที่ฝังลึกลงไปในทุกอณูของเส้นเลือด ดวงตาที่เคย สดใสไร้เดียงสา บัดนี้แปรเปลี่ยนเป็นความมืดมิดและเย็นเยียบดุจมัจจุราช เฟยหลงจ้องมองรอยเลือดบนพื้นพรม พร้อมกับสาบานกับตัวเองด้วยวิญญาณทั้งหมดที่มี

ในมุมมืดของกรุงเทพมหานคร ท่ามกลางละอองฝุ่นและกลิ่นอับชื้นของสลัมที่ดูไร้อนาคต ผู้คนในนี้หายใจเข้าออกเป็นความแร้นแค้น ท่ามกลางเงาตะคุ่มของเหล่านักค้ายา มือปืน และหญิงสาวผู้เร่ขายเรือนร่างเพื่อความอยู่รอด ทว่าในซอกหลืบแคบๆ นั้น ยังมีเด็กน้อยคนหนึ่งที่ชื่อว่าเอก ผู้ เป็นฟันเฟืองตัวเล็กๆ ที่ขับเคลื่อนด้วยแรงกตัญญู

นทางที่มืดมนนั้น มีราคาค่างวดที่ต้องจ่ายด้วยศักดิ์ศรีและความเป็นคนอย่างสาสมที่สุด การกักบริเวณในห้องเก็บฟืนอันมืดมิดเพิ่งจะผ่านพ้นไปเพียงแค่ช่วงเวลาสั้นๆ ทว่ามันกลับกลายเป็นบทเรียนที่กรีดลึกลงไปในจิตวิญญาณของเด็กหนุ่มจอมเกเร ดัดนิสัยที่คดงอให้เริ่มตระหนักถึงความ จริงอันโหดร้ายของโลกใบนี้ โลกที่ไม่มีใครพร้อมจะปกป้องและมอบความรักให้เขาอย่างไม่มีเงื่อนไข นอกจากครอบครัวที่เขาเคยดูถูกเหยียดหยามมาตลอดชีวิต

ความเงียบเชียบของถนนสายเหนือในยามค่ำคืนถูกทำลายด้วยเสียงเครื่องยนต์ของรถสปอร์ตคันหรูที่ทะยานฝ่าความมืด ภริชกุมพวงมาลัยแน่น ดวงตาคมกริบฉายแววว้าวุ่นใจอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

น้ำเสียงติดตะกุกตะกักเอ่ยถามเพราะยังไม่ชินกับสรรพนามที่เปลี่ยนปุบปับ แม้ห้องจะมืดจนเหลือเพียงเงาสลัว ๆ หากแต่ปราการมองเห็นชัดเจนแก้มกลมของเด็กหนุ่มกำลังยกขึ้นเพราะกลั้นยิ้มเขินสุดชีวิต ช่างน่าเอ็นดู

หิมะโปรยปรายไม่หยุดเหนือกระท่อมทรุดโทรมกลางหุบเขา ไฟในเตาอ่อนแรงจนแทบไม่อาจขับไล่ความเย็น ท่ามกลางค่ำคืนอันเงียบงัน เด็กหญิงคนหนึ่งค่อย ๆ ลืมตาขึ้น ดวงตาคู่นั้นมืดมัวด้วยความงุนงงและอ่อนแรง ไม่มีผู้ใดรู้ว่า เด็กหญิงผอมบางในผ้าห่มเก่า ๆ คนนี้ เคยเป็นหนึ่งใ นผู้สูงศักดิ์ที่สุดแห่งเก้าชั้นฟ้า

น้ำเสียงทุ้มต่ำแผ่วเบาดุจสายลมรำเพยของเด็กหนุ่มในชุดดำรัดกุมดังกังวานขึ้นท่ามกลางความมืดมิดอันเงียบสงัดของถ้ำลับ ทว่ามันกลับดังกึกก้องอยู่ในโสตประสาทของเด็กน้อยราวกับเสียงระฆังแห่งสวรรค์ ท่ามกลางความมืดมิด ร่างเล็ก ๆ ของเด็กน้อยที่กำลังขดตัวกลมพลันแข็งทื่อราวกับถู กมนต์สะกด เขากำเศษเสื้อผ้าที่ถูกไฟไหม้จนเกรียมไว้ในมือแน่น ค่อย ๆ หันขวับกลับมาอย่างเชื่องช้า ร่างกายสั่นเทาอย่างไม่อาจควบคุม

ผู้ชายคนแรกถาม แล้วตามติด ๆ ด้วยอีกคน “มืดค่ำอย่างนี้เดินกลับกันแบบนี้ ไม่กลัวหรือไง” “ไม่ค่ะ ไฟสว่างอย่างนี้คงไม่มีใครทำอะไรหรอกค่ะ ถ้าจะมีก็มีแต่พวกพี่นี่แหละที่น่ากลัว” หญิงสาวเอ่ยด้วยน้ำเสียงขุ่นมัว ที่ถูกคนพวกนี้ยื้อไว้