Novel & Cerita เด็กดีในเงามืด

"อืม ไปเถอะเดี๋ยวฟ้ามืดแล้วจะอันตราย" เด็กสาวยิ้มสดใสเดินมาขึ้นนั่งบนรถสปอร์ตคันหรูของแฟนหนุ่มโดยมีมาร์วินคอยเปิดประตูรอรับ รอให้เธอขึ้นไปนั่งเรียบร้อยก็ปิดประตูเบาๆ หันกลับมาเอ่ยลาผู้ใหญ่ด้านหลังด้วยความสุภาพนอบน้อม

ไม่ว่าจะอย่างไร ท้ายที่สุดเขาก็ยังถูกสตรีที่ทำร้ายเขา เติมเต็มในทุกๆ ปรารถนา ไม่ว่าอยู่หรือตาย ไม่ว่าขีดจำกัดของความต้องการมีมากมายเพียงใด แต่มีเพียงหนึ่งเดียวที่สามารถหยุดยั้ง รวมไปถึงเติมเต็มในทุกๆ ความต้องการ ค่ำคืนเดือนมืดสายฝนเพิ่งหยุดลง ฟางฉีหนิงเงยหน้าขึ้นมองท้อง ฟ้ามืดมิด ไร้ดวงดาว ไร้แสงส่องนำทาง มีเพียงความมืดมิดอันไร้ที่สิ้นสุด

‘หน้ามืด หลงเมียเด็ก’ เพราะเลิกตรวจก็ขับรถกลับบ้านทันที ไม่เคยแวะเถลไถลไปไหน “โว้ๆ ฉันจะมีลูกแล้วเหรอนี่ คุณพ่อ คุณแม่ ต้องดีใจมากๆ ขอบใจเธอมากนะลัยลา” ลัยลายิ้มให้สามี “เดือนกว่าๆ แล้วค่ะ” ดวงหน้าหล่อใสตรงข้ามกับวัยสี่สิบผุดยิ้มกว้างออกมาให้เมียด้วยความปลาบปลื้มใจ “ ขอบใจนะยัยม้ามืด”

“ชูชู” เมื่อเห็นน้ำตาที่ร่วงหล่นอย่างไร้เสียงของฟู่อวิ๋นชู น้ำเสียงของเซิ่งหวยจิ่งก็อ่อนระทวยลงทันที “เด็กดี ฉันจะอยู่เป็นเพื่อนเธอที่นี่เอง ไม่กลับแล้ว”

เฒ่าโก่วถอนหายใจเฮือกใหญ่ราวกับยอมแพ้ต่อโชคชะตา เขาพยักพเยิดหน้าไปทางมุมอับหลังกำแพงป้อมยาม ซึ่งมีพุ่มไม้หนาทึบปกคลุมอยู่ "ตรงนั้น... ใต้พุ่มต้นหนาม มีโพรงอิฐที่แตกอยู่กว้างพอให้สุนัขลอด พวกบ่าวชายชอบแอบมุดออกไปเล่นพนันกลางดึก เจ้าตัวเล็ก คงพอมุดลอดไปได้ แ ต่ข้าเตือนไว้ก่อนนะ ตลาดมืดใต้ดินยามวิกาลไม่ใช่สถานที่สำหรับเด็กสาว หากเจ้าไปตายอยู่ข้างนอก ข้าจะไม่รับรู้ใดๆ ทั้งสิ้น" "ขอบพระคุณสำหรับความห่วงใยเจ้าค่ะ"

[นายฉลาดมาก เจ้าลูกสุนัขป่าแสนดีของฉัน] เธอส่งกระแสจิตชมเชย เขาไม่โกรธที่เธอเรียกเขาว่า ‘ลูกสุนัขป่า’ เพราะอย่างน้อย ๆ หลังคำว่าลูกสุนัขป่าก็ยังมีคำว่าแสนดีของฉัน ซึ่งคำพูดนั้นมันทำให้เขาใจชื้นและทำให้เขารู้สึกอบอุ่นหัวใจไม่ใช่น้อย พระอาทิตย์ดวงกลมโตสีส้มจัดกำลั งค่อย ๆ ลาลับขอบฟ้าทางทิศตะวันตก แสงสุดท้ายของวันสาดส่องลงมาย้อมผืนป่าให้กลายเป็นสีทองระเรื่อ คนหนึ่งคือเด็กหญิงตัวน้อยในชุดสีส้มสดที่ดูสะอาดตา และอีกหนึ่งคนคือเด็กชายมอมแมมในเสื้อผ้าขาดวิ่นเก่ากรัง ยืนเคียงข้างกันท่ามกลางความเงียบสงบของป่าใหญ่

ออซซี่จะบอกว่ามันเป็นเเค่อดีต เเต่มันเป็นอดีตที่น่ากลัวมากสำหรับเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆอย่างฉันที่ต้องมาเผชิญหน้ากับความมืดที่น่ากลัวคนเดียว เเต่ถึงตอนนั้นฉันจะเผชิญกับความมืดมิดที่เเสนน่ากลัว เเต่จากนั้นไม่นานฉันก็ได้พบกับความสว่างที่เข้ามาช่วยดึงฉันออกไปจากความมืดมิดนี้ ...

ตอนนี้มืดสนิท และเมื่อผ่านโคมไฟบนถนน ทั้งสองคนเห็นเงาคนกลุ่มหนึ่งลางลางซึ่งอยู่ไม่ไกล ทั้งสองเดินเข้ามาอย่างช้า ๆ และพบเด็กคนหนึ่งนอนเงียบ ๆ อยู่บนพื้น เด็กอายุประมาณเจ็ดหรือแปดขวบ ใบหน้าที่ยังไม่บรรลุนิติภาวะของเขาไม่มีเลือด และริมฝีปากของเขาก็ซีดมาก

“ขอบคุณนะครับ เงินมากขนาดนั้นทั้งชาติผมคงไม่มีโอกาสหาได้” “บอกแล้วไงไทเป็นเด็กดี มีอะไรที่พี่ให้ได้พี่ก็อยากให้” “ผมโตแล้วทำไม่พี่ชอบเรียกว่าเด็กดีอยู่เรื่อย”

เด็กชายกระซิบ "พวกท่านไม่ต่างจากข้า ที่เคยถูกความมืดมิดครอบงำ แต่ในที่สุดข้าก็พบว่า...ไม่มีความมืดใดจะดำรงอยู่ได้ตลอดไป เช่นเดียวกับที่ไม่มีความสว่างใดจะคงอยู่ชั่วนิรันดร์" เขามองน้ำทิพย์ในขวดหยก เข้าใจแล้วว่าการใช้กำลังต่อสู้กับความมืดมิด ก็เหมือนการพยายามใช้ความมืดไล่ความมืด ม ีแต่จะยิ่งเพิ่มพูนความมืดมิดให้มากขึ้น