เพื่อนร่วมห้อง Novels & Stories

"ใครตกลงเป็นเพื่อนเธอ" "อยู่ห้องเดียวกันก็เป็นเพื่อนกันสิ มีอะไรเราจะได้ช่วยเหลือกันถ้านายไม่เข้าใจเนื้อหาวิชาอะไรเราก็สามารถช่วยนายได้"

ฉันเลยหันไปถามเมย์ ก็ถ้าเพื่อนอยากไปก็ไป แต่ถ้าไม่ก็ไม่เป็นไรไง " ไปด้วยก็ได้เราก็หิวๆ " " เอ่อ...พวกเธออ่ะ จะไปด้วยกันไหมหรือจะฝากซื้ออะไรรึเปล่า " ก่อนจะห้องจากห้องฉันก็ถามเพื่อนอีก 3 คน ถึงจะไม่สนิทแต่ก็พักห้องเดียวกัน เดี๋ยวจะดูเสียมารยาท " ไม่เป็นไรพวกเธอไปกันเถอะ " เพื่อนคนหนึ่งตอบมา

เพราะอาหารที่นี่อร่อยเธอก็เลยกลับมาพักที่ห้องซึ่งเธอต้องแชร์กับเพื่อนอีกสามคน คือหนึ่งห้องจะนอนได้สี่คนเพราะมีสี่เตียง พอเธอกลับเข้ามาในห้องก็เจอกับทั้งสามคนที่นั่งอยู่ในมุมของใครของมันเตียงใครเตียงมันซึ่งทั้งสามคนนี้เธอก็ไม่ได้สนิทอะไรด้วยเป็นเพียงเพื่อนที่เรียนห้องเดีย วกันเท่านั้น เธอเลยเดินไปที่เตียงของตัวเองเพื่อเตรียมตัวอาบน้ำเพราะเหนื่อยมาทั้งวัน

72 อัชฌายังไม่ไว้ใจสาวตรงหน้า อยู่ๆ ก็โผล่เข้ามามีใครบ้างจะไว้ใจ รู้จักก็ไม่รู้จัก เห็นหน้ายังไม่เคยเห็นเลย อรุณวรรณไม่ตอบ เดินไปสำรวจห้องปลดทุกข์ที่มีอยู่สี่ห้อง มีห้องว่างสามห้อง อีกห้องหนึ่งมีคนใช้อยู่ แล้วคนที่ใช้ห้องนี้น่าจะเป็นเพื่อนของสองคนนี้ “ห้องนี้เพื่อนของคุณใช ้อยู่ใช่ไหม” อรุณวรรณถามเพื่อความแน่ใจ สองสาวพยักหน้าพร้อมกันอย่างงงๆ เมื่อแน่ใจว่าไม่มีบุคคลอื่น อรุณวรรณจึงพูดให้ทั้งสองกระจ้างแจ้ง

ตึก ซีอาร์พาเพื่อนของเธอมาที่ห้องของพวกพี่ชายเธอที่ตอนนี้อาจจะนั่งเล่นกันในห้องนี้ก็ได้ ตอนที่เธอเดินมาทางนี้ก็ไม่มีใครเดินมาเลย นอกจากพวกเธอสี่คน ตอนนี้เราทั้งสี่ก็มาหยุดตรงทางเดินหน้าห้องเรียบร้อยแล้ว แต่ก่อนที่เธอจะได้เข้าไปเพื่อนของเธอก็ห้ามไว้ทันที แล้วเรนก็พูด ขึ้นมาบอกพวกเธอว่าห้องนี้เป็นห้องต้องห้ามอีก ทำให้ซีอาร์แปลกใจในทันที "กลับกันเถอะ พวกเราไปหาอะไรกินดีกว่านะ ^_^" น้ำหนาวเป็นคนเอ่ยขึ้นมาและทุกคนก็เหมือนว่าจะเห็นด้วยกันหมด "เอางั้นก็ได้"

คนที่อยู่ในห้องต่างก็หันมองมาพร้อมกัน "เข้ามาสิคะเราไม่ใช่แขก..เราเป็นเพื่อน" คนที่พูดก็คือแอร์ และในห้องนี้ก็ไม่ได้มีแค่แอร์เพียงคนเดียว ยังมีเพื่อนกลุ่มเมื่อคืนนี้ของเขา 2-3 คน หนึ่งในนั้นก็มีผู้ชายที่ลวนลามเธออยู่ด้วย

ครางตอบในลำคอเพราะกลัวว่าคนรอบข้างจะได้ยิน ก่อนจะลงรายละเอียดเพิ่มเติมเมื่อเห็นว่าเพื่อนสนิทกำลังลอบยิ้มมุมปาก “แต่ไม่ได้อยู่ด้วยกันแบบนั้นนะ เราอยู่คนละห้องกัน ฉันก็มีพื้นที่ส่วนตัวของฉัน เขาก็มีพื้นที่ส่วนตัวของเขา”

จู๋ ๆ ประตูของห้องก็เปิดออกอีกครั้ง ชายคนหนึ่งถูกเตะตัวลอยเข้ามาในห้อง “เกิดอะไรขึ้นกับนาย?” ทุกคนจำได้ว่าชายคนนั้นเป็นเพื่อนร่วมชั้นของพวกเขา จึงเข้าไปช่วยเขา

คิงส์เงียบไม่ตอบ "มึงอยู่ห้องเดียวกันเพื่อนกันนะอะไรที่ปล่อยวางได้มึงก็ปล่อยว่ะอย่าทำตัวเหมือนหมากูเห็นแล้วสมเพชว่ะการที่พวกมึงสองคนเอาเรื่องในอดีตมากั้นไว้ตรงกลางเนี่ยมันทำให้พวกมึงแตกแยกกัน"

ผมเข้าใจดี แต่ก็อดรู้สึกเงียบเหงาไม่ได้ ระหว่างที่กำลังจัดของใส่กระเป๋า เสียงของเพื่อนร่วมห้อง A คนหนึ่งดังขึ้นหน้าห้อง “โคโมริคุง นายรอใครอยู่รึเปล่า?”