เพื่อนร่วมห้อง Mga Nobela at Kwento

"ไม่ได้เป็นอะไรกัน? แล้วเรื่องคืนนั้นคืออะไร" "คืนไหนคุณอย่าพูดมั่วนะ" ตอนนี้เพื่อนห้องเดียวกันที่พักอยู่หอพักแถวนี้กำลังเดินมา "คืนนั้นเราบอกรักกันแล้วไม่ใช่เหรอ"

สารินเว้นระยะให้ฉันอยากรู้จนต้องละมือจากหน้าไอแพดแล้วมองหน้าเพื่อน “สำคัญอะไร” “ห้องเชื่อมกันตรงระเบียง ใช้สระว่ายน้ำร่วมกัน” ฉันยิ้มกับสิ่งที่ได้ยิน บิกินีที่เตรียมไว้ ชุดนอนไม่ได้นอนทั้งหลายคงได้ใช้คราวนี้แหละ แค่คิดก็ตื่นเต้นแล้ว

เพื่อนในกลุ่มอีกคนพูดขึ้น “สู้ภาพนี้ไม่ได้มึงดูสิ นอนก็นอนห้องเดียวกันป่านนี้ไม่รู้ว่าไอลินเสร็จเพื่อนไปแล้วหรือยัง” อีกคนพูดเสริมขึ้น พร้อมกับเมาส์มอยออกมาอย่างเมามัน

ผู้หญิงตรงหน้าชะงักฝีเท้าที่กำลังจะก้าวออกไปยกอาหารมาให้คนเจ็บ “ ข้าชื่อเสี่ยวหลินเป็นเพื่อนร่วมห้องของเจ้า เตียงของข้าอยู่นั่น ห้องนี้เราใช้ร่วมกันแบ่งกันคนละครึ่ง ถ้าเจ้ากระหายน้ำ ก็วางอยู่ที่โต๊ะนั่น ข้าจะไปยกสำรับเข้ามาให้เจ้ากิน ตอนนี้เลยเวลาอาหารกลางวันมาแล้ว แต่ก็คงจ ะพอหาอะไรมาให้เจ้ากินได้บ้าง รอที่นี่ก่อนนะ " แล้วเสี่ยวหลินก็ก้าวออกไปจากห้องแล้วปิดประตูตามหลัง จากนั้นเสียงฝีเท้าของนางก็ค่อยๆ ดังห่างออกไป และทุกอย่างก็เงียบสงบลง

เธอเชื่อแบบนั้นจริง ๆ เหรอ' '...' 'เพื่อนอะไรจะไปรับไปส่ง ตัวติดกัน นอนห้องเดียวกันขนาดนั้น...' '...เพื่อนไม่จริงมากกว่า'

ผู้กองสิงห์มองเคือง แม่งเหมือนจะซ้ำเติมกู "ชะ..ใช่สิ มึงเพื่อนรักกูเลย มึงกับไอ้แสนสองคน" เพื่อนรักแบบตะโก๊นนน!!! "อืม!" "แฮๆ แล้วราตรีนอนที่ไหน" "ห้องกู"

มันถามด้วยหน้าตาที่เหมือนคนชนะ ที่สามารถต้อนให้ผมพูดความจริงออกมาได้ จะมีใครขี้เสือกเท่ามึงไหมไอ้ภีม “เอ่อ..เออ กูคบกับพี่เขา” “ก็แค่เนี้ย สรุปก็คือเป็นพี่น้องท้องติดกัน?” “สัด! กูกับพี่เขาแค่นอนห้องเดียวกันเฉยๆ โว้ย”

ฮ่า ฮ่า ฮ่า เพื่อนในห้องคุ้นเคยพฤติกรรมกันดี เห็นคนหายไปนานก็คิดว่าคงเหมือนเดิม เจอสาวถูกใจก็พาไปต่อบนห้องพักของโรงแรม ถ้าเต็มใจก็จ่ายแล้วจบ ถ้าไม่เต็มใจเขาก็มีคนช่วยเคลียร์หลังมีเรื่อง คนที่เพื่อนในห้องคิดว่ากำลังลากหญิงสาวไปหาความสุข ตอนนี้กำลังนั่งคุกเข่าใบหน้าเจ็บ ปวด มีรอยช้ำข้างแก้ม

​Mafia Part . ผมยืนกอดอกรออีกฝ่ายอย่างใจเย็น ห้องน้ำที่นี่แบ่งแยกชายหญิงชัดเจนไม่ได้ห่างกันมากนักแต่ปลอดภัยกว่าที่อื่นหลายเท่า ช่วงเวลานี้มีคนเดินมาเข้าห้องน้ำประปราย แต่ถึงอย่างนั้นมีผู้หญิงหลายคนพยายามเข้ามาชวนคุยด้วย ผมไม่ได้ปฏิเสธแต่ก็ไม่ได้ตอบรับ เมื่อพวกเธอรู้สึกว่าส ิ่งที่ทำมันไร้ประโยชน์ก็ยอมเดินจากไปเอง

นันท์นลินตอบ แล้วเอ่ยชวนอย่างมีน้ำใจ แม้ในใจจะตงิด ๆ อยู่บ้าง แต่ต้องปัดความคิดนั้นออกไปเมื่อได้ยินน้ำเสียงที่ไม่มั่นใจของเพื่อนร่วมห้อง “ได้เหรอ” “ได้สิ” อีกสองสาวพยักหน้ารับอย่างเห็นชอบ “ครบพอดีเลย” ยังมีเพื่อนของณัฐพลอีกคนที่มาอยู่ด้วย ซึ่งไม่ทราบชื่อ คงเป็นเพราะ เธอไม่ค่อยสุงสิงกับใครด้วยล่ะมั้งถึงไม่รู้จักชื่อใครในห้อง แต่สำหรับทุกคนแล้วคงรู้จักเธอดี