เพื่อนร่วมห้อง Novels & Stories

ห้องข้างๆ ใช่!ห้องข้างๆที่มีเพื่อนเธออยู่ในนั้นด้วย ชัดเลยว่าเสียงที่เธอได้ยินเมื่อครู่มันคือเสียงของอะไร...

พลอยมุกชะงักมือเล็กน้อย ก่อนค่อยๆ หันไปมองเพื่อน ห้องพักนี้คือที่ที่พวกเธอใช้ชีวิตร่วมกันมาหลายปี มีทั้งคืนที่อ่านหนังสือจนหลับคากองเอกสาร คืนที่ร้องไห้เพราะคะแนนสอบ คืนที่หัวเราะจนปวดท้องกับเรื่องไร้สาระ และคืนที่ต่างคนต่างให้กำลังใจกันในวันที่เหนื่อยจนอยากลาออกจากการเรียน กระเจ ี๊ยบไม่ใช่แค่รูมเมท แต่เป็นเพื่อนที่อยู่ในทุกช่วงสำคัญของชีวิตนักศึกษาพยาบาลของเธอ “ถึงตัวจะห่างไกล แต่ใจเราอยู่ใกล้กันนะ” พลอยมุกแกล้งพูดเสียงหวาน พร้อมเอียงคอทำหน้าซึ้ง “หยึ่ย!!! ขนลุก ฉันไม่ได้ชอบผู้หญิงนะ” กระเจี๊ยบทำท่าขนลุกทันที

พียง 4 ห้องเท่านั้นไม่รู้ว่าเป็นบุพเพหรือว่าเป็นเวรกรรมอีก 3 ห้องที่เหลือนั้นเป็นห้องของสมุทร ออกัส และโคย ทำให้เขารู้สึกคลายเหงาไปบ้าง อย่างน้อยก็มีเพื่อนร่วมชะตากรรมที่รู้จักกันดี ทั้ง 4 คนสนิทสนมกันอย่างไม่น่าเชื่อแต่ก็ยังมีปัญหานั่นคือคู่อริที่ไม่รู้ว่าเขาเองไปเหยียบหางกันต อนไหน เพื่อนร่วมรุ่นอย่างเมธีถึงได้จ้องแต่เขม่นเขานัก

แอมแปร์รู้สึกเป็นห่วงเพื่อนสนิท พวกเธอเรียนคณะเดียวกัน อยู่ห้องเดียวกัน มิหนำซ้ำยังอยู่หอเดียวกัน เธออดไม่ได้ที่จะห่วงเพื่อนคนสนิท

“เดือนละพันห้า แต่ฉันแชร์ห้องอยู่กับเพื่อนอีกคนน่ะ แพงหน่อยแต่มันสะดวกที่มีห้องน้ำในตัว ของแกห้องน้ำรวมใช่ไหม” นฤบดินทร์พยักหน้าให้แทนคำตอบ ก่อนจะพูดต่อ “ไม่อึดอัดหรือไง เวลาอยู่ร่วมกับคนอื่น”

นีน่าจ้องเพื่อน คำว่าอยู่ด้วยกันนี่คือยังไงกัน “โอย ไม่ได้มีอะไรค่ะ ฉันกับเขาอยู่บ้านเดียวกันคนละห้อง ไม่มี๊ ไม่มีอะไรเลยจริงจริ๊ง”

หันหน้ามาถามด้วยความจริงจัง ไฟเลี้ยวเห็นเช่นนั้นจึงเอ่ยตอบ " คนเดียวสิ พวกเพื่อนก็อยู่นี่ แต่อยู่คนละห้อง " อะไรของเขา อีกผีเข้าอีกแล้ว หน้าตึงยิ่งกว่าฉีกโบท็อกซ์ " ไม่มีความปลอดภัยเลย "

“ไหนคุณบอกว่ามีเพื่อนผู้ชายที่สนิทแค่คนเดียวไง แล้วทำไมมีเพิ่มมาอีกคนล่ะ สนิทขั้นไหนถึงไว้ใจพาขึ้นคอนโดได้” “ก็นั่นเป็นห้องของเขานี่คะ ถ้าเพื่อนฉันอยากจะขึ้นห้องตัวเองคงไม่แปลกมั้ง” “เขาคือชินกรเพื่อนคุณที่อยู่ฮ่องกงเหรอ”

ธันวาที่ยืนหาวด้วยความล้าจากการเดินทางหันมามองเพื่อนสนิททันที “จริงๆ แล้วแกนอนห้องเดียวกับฉันก็ได้นะผิง จะได้ประหยัดห้องให้โรงแรมพี่เพลิงด้วย แถมแกยังอยู่ในสายตาฉันด้วย... ถึงแกจะนอนดิ้นไปบ้าง น้ำลายยืดบ้าง ฉันก็ไม่ถือหรอกน่า เราเพื่อนกันมาตั้งกี่ปี”

"แล้วนิดาพักอยู่ห้องนี้เหรอ?" "ใช่ค่ะ ห้องนี้เป็นห้องของนิดา" เธอเอ่ยพร้อมกับแตะคีย์การ์ด "ดีจังพี่กับเพื่อนก็อยู่ห้องข้างๆนิดานี่เอง" "ดีจังค่ะ" พนิดาหัวเราะออกมาเบาๆ "แล้วพี่เพื่อนพี่ไปไหนล่ะคะ?"