แฟรี่ Novels & Stories

พอออกมาถึงหน้าบ้าน ก็เห็นกิดากานต์ควบมอเตอร์ไซค์ Honda new super club สีชมพูหวานแสบไส้รอท่าเป็นที่เรียบร้อย “ล็อคบ้านด้วย” “ค่ะๆ” ปริญญ์บอกแล้วก็หันกลับไปล็อคกุญแจ ปากก็พูดออกมาอีกว่า “ให้คีย์ขับให้มั้ย พี่ยังไม่หายดีไม่ใช่เหรอ” “มาเหอะ ฉันไม่ได้พิการ”

“หนูเป็นคนจิตใจดีมากเลยนะ หน้าตาก็สะสวย ว่าแต่หนูชื่ออะไร แล้วไปทำอะไรที่กำแพงแสน ไปดูดอกชมพูพันธุ์ทิพย์เหมือนกันเหรอ” “หนูชื่อเอมมาลินค่ะ คุณลุงเรียกหนูว่าเอมก็ได้ หนูเพิ่งจะกลับมาจากสัมภาษณ์งานค่ะ ยังไม่อยากกลับบ้านก็เลยแวะดูดอกไม้สวยๆ ก่อน” เอมมาลินเล่าให้ฟังเกือ บหมด ยกเว้นแต่ไม่ได้เล่าว่าทำไมเธอถึงต้องมาดูดอกชมพูพันธุ์ทิพย์ที่นี่ ทั้งๆ ที่บ้านอยู่คนละฟากเมือง

ทำไมเมรีจะจำผู้หญิงท้องแก่คนนี้ไม่ได้ เพราะเพิ่งเจอกันเมื่อวานนี้เอง แต่ที่เธอสงสัยผู้หญิงคนนี้ทำไมถึงมาดักรอที่หน้าโรงแรมแบบนี้ "ฉันเป็นเพื่อนของนาฬิกาค่ะ คุณคงรู้จักนาใช่ไหมคะ" "น้องสาวของคุณดัมมี่?" ดัมมี่พาเธอไปเจอญาติก็หลายครั้ง และคนชื่อนี้ในประเทศไทยมี ไม่เยอะหรอก "ใช่คุณจริงด้วย ฉันดีใจที่เจอคุณสักที"

“ข้อเสนออะไรคะ” วรัทยาเอียงคอ มองอีกฝ่ายด้วยสายตารู้ทัน เธอรู้หรอกว่าก้องหล้าสนใจเพชรน้ำบุษ ซึ่งเธอก็จะไม่ขัดขวาง ตรงกันข้าม จะอุ้มสมให้คนทั้งคู่เสียด้วยซ้ำ หญิงสาวคิดในใจ เพชรน้ำบุษเป็นหญิงสาวที่แสนหวาน เรียบร้อย แสนดีในสายตาใครต่อใครนัก เธอจึงนึกหมั่นไส้ใ นความเป็นคนดีพร้อมของอีกฝ่าย ให้เจอกับเสืออย่างก้องหล้า เสียบ้างจะได้เลิกวางหน้าอ่อนใสไร้เดียงสา เป็นคนดีเสียที

🔥ไฟราคะ🔥 บทที่ 01 แลมโบร์กินีคันหรูรุ่นใหม่ล่าสุดที่มีเพียงไม่กี่คันในโลก จอดสนิทอยู่หน้าคฤหาสน์หลังใหญ่ ชายหนุ่มเดินถือช่อดอกไม้ที่พึ่งซื้อมาสดๆร้อนๆ ก่อนจะเดินเข้าไปในบ้านหญิงสาวที่ขึ้นชื่อว่าเป็นแฟนสาวของชายหนุ่ม ชาตรีเดินเข้าไปในบ้านก่อนจะถามแม่บ้าน

เอ่ยจบก็ยื่นเงาะช่อใหญ่มาให้ราตรีดาว “เงาะป่า แม่บอกพี่ไม่น่าจะเคยกิน” “เงาะป่าเหรอ” ราตรีดาวเอ่ยทวนชื่อเงาะอย่างสนใจก่อนจะแกะดูเนื้อซึ่งมันเป็นสีทองไม่ใช่สีขาวอย่างที่เคยกิน ส่วนรสชาตินั้นก็เปรี้ยวๆ หวานๆ เนื้อน้อยหน่อยแต่ก็ถือว่าเป็นผลไม้ป่าที่แปลกตาและรสชาติก็อร่อยใ ช้ได้ “ขอบคุณมากจ้ะ หนูชื่ออะไร” “น้ำใส”

เชือกฟางพูดออกไปแบบที่ไม่แสดงความรู้สึกอะไรออกมา “แต่ถ้าเธออยู่ ไอเดน ไม่มีทางคุยกับฉันแน่” เชอร์รี่เริ่มไม่พอใจ เมื่อเชือกฟางทำตัวเหมือนคนหวงไอเดน ตามความเข้าใจของเชอร์รี่

ย่งเท้าขึ้นเล็กน้อย ทาบปากกับแก้มสาก “ฉันนี่เสียมารยาทเอามาก ๆ เลยนะ ลืมไปเสียสนิทเลย แต่ก็อย่างว่าแหละ กับบางคนไม่เห็นจะมีความสำคัญอะไร ก็ไม่รู้ว่าจะแนะนำไปทำไม แต่ถ้าทำอย่างนั้นก็เสียมารยาทเกินไปหน่อย เอาเป็นว่าเธอก็รู้จักไว้แล้วกัน นี่พี่เต็ม สามีฉันเอง” ไม่มองเลยว่าปาริส าจะอยู่ในอาการตกใจจนตาค้าง “พี่เต็มคงพอคุ้นหูอยู่บ้างแล้ว แต่คงยังไม่เคยรู้จักว่ายายสตอแบรี่ตัวแม่นี่ชื่อ...ปาริสา”