Novelas y relatos de ราชันแห่งความตะกละหวนคืน

‘หรือข้าต้องกลับไปนั่งที่เดิม’ ไม่รอช้าไช่เซียงฮวาร่างสาวงามก็เดินกลับมาที่ร่างเด็ก หลับตาทำสมาธิอีกครั้ง ผ่านไปไม่นานก็รู้สึกราวกับถูกดึงสู่ห้วงลึกที่ไม่อาจอธิบายเป็นคำพูดได้

ภายในจวนขนาดใหญ่ ในเรือนหลันฮวาบนเตียงมีสตรีนางหนึ่งกำลังนอนอยู่โดยข้างกายมีสาวใช้อย่างอ้ายเหม่ยและอ้ายเสินยืนเป็นกังวลอยู่ข้างเตียง สาวใช้ทั้งสองคนนัยน์ตาแดงก่ำเหมือนผ่านการร้องไห้มายาวนาน ร่างบางบนเตียงรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาก็เหลือบตามองภายในห้องไปมาด้วยความแปลกใจ ว่าตนเองมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร ไม่ใช่ว่านางตายแล้วหรือทำไมถึงได้กลับมาอยู่ที่จวนตระกูลซูได้หรือว่าคนที่ตายไปแล้วจะเห็นภาพหลอนเช่นนี้

จอมมารจูงชายาของพระองค์ ก้าวผ่านกงล้อแห่งกาลเวลาหวนกลับคืนพระตำหนักเทียนหลงเคียงคู่ไปด้วยกันจนเป็นผลสำเร็จ พร้อมยกพระหัตถ์ร่ายเวทให้กงล้อดังกล่าว ค่อยๆ เลือนหายไปเพียงชั่วพริบตาพร้อมเสียงของผู้คนในอนาคตต่างเรียกชื่อหญิงสาวดังขึ้นมาทันที “ไป๋หลันฮวา! นั่นไป๋หลันฮวาจริง ๆ ด้วย”เสียงผู้คนจากดินแดนก่อนกาลส่งเสียงเรียกชื่ออดีตลูกสาวเจ้าพ่อจนเอ็ดอึงก่อนจะเงียบงันไปทันทีเมื่อกงล้อดังกล่าวเลือนหายไป พร้อมทุกสิ่งทุกอย่างหวนกลับคืนเป็นปกติ

"เจ้าค่ะ นางคือน้องสาวของข้าเด็กในท้องก็เป็นเลือดเนื้อเชื้อไขของตระกูลสวี่ แต่จะทำเช่นไรได้ในเมื่อเรื่องมันเกิดขึ้นแล้วคงต้องยอมรับเจ้าค่ะ ท่านแม่คงยังไม่รับรู้สินะเจ้าคะ นางต้องการหลานมาสืบสกุลหากรู้ว่าเจี่ยฟางแท้งคงจะเสียใจเช่นเดียวกัน" "ขอรับท่านแม่น่าจะยังไม่รู้เรื่องนี้ ตอนนี้ ตะวันต่ำลงมากแล้วท่านกลับเข้าห้องเถิดขอรับ ข้าต้องขอตัวกลับก่อน" "เจ้าค่ะเดินทางกลับปลอดภัยนะเจ้าคะ"

พริมาตักคืนให้บ้าง “ถ้าคืนนี้ทำรอบได้น้อยกว่าเมื่อวานล่ะน่าดู” “เอ้า สู้กลับซะด้วย แบบนี้ก็เข้าทางสิ” “เข้าทางไหนคะ” “ลืมเหรอ เดี๋ยวทำให้ดูใหม่”

เธอลุกจากเตียงไม้ขนาดใหญ่โยนผ้าคลุมหน้าทิ้งไว้บนเตียง สำรวจของใช้ภายในห้องให้แน่ใจว่าสิ่งที่เธอคิดอยู่นั้นจริงแท้แค่ไหน “ชัดเลยว่าฉันย้อนกลับมาที่บทนำของเรื่องอีกครั้ง กลับมาเพื่อ ตายไปแล้วก็ควรจะหลุดออกไปเลยสิ” เจ้าของร่างอวบบ่นระงม เธอไม่เข้าใจว่าทำไมเหตุการณ์ในนิยาย ถึงไม่สิ้นสุด เธอไม่อยากกลับไปเป็นภรรยาผู้อาภัพของพระเอกอีกครั้ง แม้เธอจะเขียนในนางเอกได้รับเรื่องราวโหดราวแบบนี้ แต่ไม่ได้หมายความว่าเธออยากรับเรื่องราวนี้เองเสียหน่อย สิ่งที่ทำให้มั่นใจว่าตัวเองได้ย้อนกลับมา ก็คือรูปในห้องนอนเป็นรูปเดี่ยวของพระเอกนิยาย

ชลอไม่อยากจะเชื่อ แต่เรื่องแปลกๆมันก็เห็นอยู่ตรงหน้าแล้ว "ความจริงแล้วถ้าผมไม่ดึงเธอยอมกลับมาดวงจิตเธอจะค่อยซ้อมแซมตัวเองเพราะทุกชาติเธอกลับมาเกิดดวงจิตก็จะค่อยๆแข็งแรงแต่ผมรอไม่ไหวจริงๆเลยทำให้เธอย้อนกลับมาทำให้ดวงจิตเธออ่อนแอยิ่งกว่าเก่า ผมรอเวลาแค่เธอ หมดอายุไขถึงจะพาเธอไปฟื้นฟุดวงจิตในสระสวรรค์"

อู๋ห่างตกใจ “จะกลับแล้วเจ้าค่ะ พรุ่งนี้ข้าจะออกเดินทางแต่เช้า ท่านแม่รอข้าอยู่”

วันที่ท้องฟ้าสว่างสดใส ดวงอาทิตย์ลอยตรงเหนือหัว กลีบบุปผาเริงระบำทั่วหล้า ผืนฟ้าเปิดทางตรงสู่แดนสวรรค์ เทพบรรพกาลก็หวนคืนสู่ฐานะ วันที่หวนคืนแดนสวรรค์เขาไม่ได้ไปรับนาง ทว่ากลับบุกไปยังตำหนักเทพของเจ้าเด็กเง็กเซียน ข่าวเรื่องการกลับมาของเขาเจ้าเด็กนั่นรู้อยู่แล้ว คิดหรือ ว่าหลบอยู่แต่ในตำหนักแล้วจะไม่ถูกทุบตี แน่นอนว่าเรื่องดีๆ แบบนั้นย่อมไม่มี

หลี่ถงปียวเองก็ไม่อยากจะทนมองหน้าอดีตบุตรเขยคนชั่วนานไปกว่านี้เช่นกัน "ถูกต้องท่านพ่อกล่าวได้ไม่ผิดเจ้าค่ะ ในเมื่อมีอาหารมากมายให้เลือกกิน เหตุใดข้าต้องหวนกลับไปกินหญ้ากินฟางด้วยเล่า ติ้งอันโหวลงนามเถิดรั้งต่อไปใจของข้ามันก็ไม่อาจกลับไปรักท่านได้ดังเดิมอีกแล้ว"