รักษาตัว

เสียงคำรามของเงากระทิงดังก้องไปทั่วโรงยิม มันพุ่งเข้าใส่โชที่นอนหมดสภาพอยู่บนพื้นอย่างไม่ปรานี ดวงตาสีแดงก่ำของมันฉายแววแห่งชัยชนะ ไอโกะกรีดร้องลั่น เธอพยายามจะสวดคาถาให้จบ แต่ร่างของเธอก็สั่นเทาด้วยความกลัวและสิ้นหวัง หัวใจของเธอเต้นรัวจนแทบจะทะลุออกมาจากอก เธอรู้สึกได้ถึงพลังที่กำลังจะถูกปลดปล่อยออกมาจากเงากระทิง ซึ่งมันเพียงพอที่จะบดขยี้โชให้แหลกเป็นผง

“ไม่! อย่านะ!” ไอโกะตะโกนสุดเสียง พลังอาคมที่เธอรวบรวมได้เพียงน้อยนิดไม่เพียงพอที่จะหยุดยั้งมันได้ เธอรู้สึกเหมือนกำลังจะยืนไม่อยู่ ขาของเธออ่อนแรงจนแทบทรุดลงไปกองกับพื้น แต่ในวินาทีที่วิกฤตที่สุดนั้นเอง…

“แกไม่มีทางทำร้ายเขาได้!”

เสียงของไอโกะดังกึกก้องไปทั่วโรงยิม น้ำเสียงที่เคยสั่นเทาแปรเปลี่ยนเป็นความมุ่งมั่นดุดัน แสงสีขาวจาง ๆ ที่เกิดจากบทอาคมป้องกันที่เธอกำลังสวดอยู่พลันสว่างวาบขึ้นอย่างรุนแรง เธอรู้ว่าเธอต้องทำอะไรบางอย่าง แม้จะไม่ใช่การต่อสู้ด้วยพละกำลัง แต่เป็นวิธีเดียวที่เธอจะปกป้องโชได้ เธอรวบรวมพลังทั้งหมดที่มี พุ่งตรงไปที่ร่างของโชที่กำลังจะถูกเงากระทิงพุ่งชน

แสงจากอาคมที่ไอโกะสร้างขึ้นแผ่ขยายออกไปเป็น “ม่านพลังลวงตา” ที่บิดเบือนภาพตรงหน้าของเงากระทิงอย่างรุนแรง มันชะงักไปครู่หนึ่งเมื่อเห็นภาพลวงตาของโชที่พุ่งไปคนละทิศละทาง

ไอโกะอาศัยจังหวะที่เงากระทิงสับสน เธอรีบคว้าแขนของโชที่นอนหมดสติอยู่บนพื้น เธอใช้แรงทั้งหมดที่มี พยุงร่างของเขาขึ้นอย่างทุลักทุเล ความเจ็บปวดจากการบาดเจ็บของโชนั้นชัดเจนเมื่อเขาครางออกมาเบา ๆ แต่ไอโกะไม่มีเวลาลังเล เธอรู้ว่าพวกเขาต้องหนีไปจากที่นี่ก่อนที่เงากระทิงจะจับภาพลวงตาได้

“โช! อดทนไว้นะ!” ไอโกะกระซิบข้างหูเขา ขณะที่เธอพยุงร่างหนักอึ้งของเขาไปข้างหน้า “ฉันจะพาไปเอง!”

เงากระทิงคำรามด้วยความโมโห มันพุ่งทะลุม่านพลังลวงตาเข้ามาด้วยความเร็วอันบ้าคลั่ง มันรับรู้ได้ว่าเหยื่อตัวจริงกำลังจะหลบหนี แต่ไอโกะเร็วกว่า เธอจำได้ว่า ลุงภารโรง เคยบอกถึงทางลับที่จะช่วยพวกเขาได้

“ทางนี้!” ไอโกะชี้ไปยังประตูเหล็กบานเล็ก ๆ ที่ถูกซ่อนอยู่หลังกองอุปกรณ์กีฬาเก่า ๆ ที่พังเสียหาย เธอใช้แรงทั้งหมดที่มีลากโชไปอย่างรวดเร็ว

พวกเขาพุ่งตรงไปยังประตูบานนั้น ไอโกะใช้ไหล่กระแทกประตูเก่า ๆ ให้เปิดออกไปอย่างแรง เสียงเอี๊ยดอ๊าดดังลั่น ก่อนจะเผยให้เห็นทางเดินแคบ ๆ ที่มืดมิด

ทันทีที่พวกเขาเข้ามาในทางเดินนั้น ไอโกะก็รีบใช้เท้าถีบประตูให้ปิดลงอย่างรวดเร็ว เสียงกระแทก "ปัง!" ดังสนั่น ผนังทางเดินสั่นสะเทือน ไอโกะมองเห็นภาพเงากระทิงที่พุ่งมาถึงประตูในวินาทีสุดท้าย ก่อนที่มันจะปิดลงพร้อมเสียงคำรามที่เต็มไปด้วยความคับแค้นของมัน

“รอดแล้ว…” ไอโกะหอบหายใจอย่างแรง เธอพยุงโชให้ทรุดตัวลงพิงผนังเย็นเฉียบ เธอเองก็รู้สึกหมดแรงเช่นกัน

ทางเดินนำพวกเขาไปสู่ ห้องเก็บของเก่าขนาดใหญ่แห่งหนึ่ง ภายในห้องเต็มไปด้วยข้าวของเครื่องใช้ที่ถูกทิ้งร้าง กลิ่นอับชื้นและฝุ่นผงคละคลุ้ง แต่สิ่งที่โดดเด่นที่สุดคือ สัญลักษณ์อาคมป้องกัน ที่ถูกเขียนด้วยหมึกโบราณสีแดงเลือดหมูบนผนังห้องรอบ ๆ ประตู และที่พื้นห้อง ไอโกะค่อย ๆ วางโชลงอย่างระมัดระวังบนกองผ้าใบเก่า ๆ ที่ดูสะอาดที่สุดเท่าที่จะหาได้

“ห้องนี้ถูกผนึกด้วยอาคมโบราณ… ลุงภารโรง บอกว่ามันจะช่วยป้องกันไม่ให้เงาปีศาจเข้ามาได้ง่าย ๆ อย่างน้อยก็ชั่วคราว” ไอโกะพึมพำกับตัวเอง เธอทรุดตัวลงนั่งข้างโชอย่างหมดแรง

ไอโกะเอื้อมมือไปจับข้อมือของโชเพื่อตรวจชีพจร ชีพจรของเขาเต้นแผ่วเบาและไม่สม่ำเสมอ ใบหน้าของเขาซีดเผือดจนขาวซีด ริมฝีปากแห้งผาก เลือดสีแดงคล้ำไหลซึมจากมุมปากเล็กน้อย แขนขวาของเขาบิดผิดรูปอย่างเห็นได้ชัด เสื้อนักเรียนบริเวณไหล่ฉีกขาดเผยให้เห็นรอยฟกช้ำขนาดใหญ่ที่กำลังเปลี่ยนเป็นสีม่วงคล้ำอย่างรวดเร็ว ลมหายใจของเขาแผ่วเบาและตื้น เขากระสับกระส่ายเล็กน้อย ดวงตาปิดสนิท

“โช…นายต้องไม่เป็นอะไรนะ” ไอโกะกระซิบ น้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยความกังวลและความเจ็บปวด เธอรีบหยิบ ขวดยาเพิ่มกำลัง ที่โชเคยปฏิเสธออกมาทันที มือของเธอสั่นเล็กน้อยเมื่อเปิดจุกขวดออก

“ฉันไม่น่าประมาทเลย…ฉันน่าจะบังคับให้นายกินยาตั้งแต่แรก” ไอโกะพึมพำกับตัวเองด้วยความรู้สึกผิด เธอกัดริมฝีปากแน่นก่อนจะค่อย ๆ กรอกยาลงในปากของโชอย่างระมัดระวัง เธอรู้ว่ายานี้มีประสิทธิภาพสูง แต่ก็ไม่แน่ใจว่าจะเพียงพอสำหรับอาการบาดเจ็บสาหัสขนาดนี้หรือไม่

ขณะที่ยาเริ่มออกฤทธิ์ โชเริ่มหายใจได้ลึกขึ้นเล็กน้อย แต่ก็ยังคงไม่รู้สึกตัว ไอโกะถอนหายใจเฮือกหนึ่ง เธอปาดน้ำตาที่คลอเบ้าออก เธอรู้ว่านี่เป็นเพียงการซื้อเวลาเล็กน้อยเท่านั้น พวกเขายังคงต้องหาทางออก และภารกิจที่ยังไม่สำเร็จลุล่วง… การค้นหาผ้ายันต์ศักดิ์สิทธิ์ทั้งเจ็ดผืน และการหยุดยั้งเงาปีศาจแห่งคิโยชิ

ไอโกะมองไปรอบ ๆ ห้องเก็บของ ดวงตาของเธอจับจ้องไปยังผ้ายันต์โบราณที่ถูกเขียนอยู่บนผนังและพื้น ผืนหนึ่ง… ใช่แล้ว หนึ่งในเจ็ดผืน ลุงภารโรง เคยบอกว่าผ้ายันต์เหล่านี้จะนำทางไปสู่ผืนอื่น ๆ และช่วยให้พวกเขาทำพิธีขั้นสุดท้ายได้

“เราต้องหาผ้ายันต์ที่เหลือให้เจอ…” ไอโกะพึมพำกับตัวเอง เธอเหลือบมองไปที่โชที่ยังคงไม่ได้สติ ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น “ฉันจะปกป้องนายเองโช…และเราจะจัดการกับเรื่องนี้ให้ได้!”