JANGAN SALAHKAN AKU SELINGKUH (Hasrat Panas Musuh Suamiku)

Paglabas ni Amanda sa The Gallery Art Museum, malamig na ang hangin. Katatapos lang ng mahinang ulan kaya basa pa ang kalsada at kumikislap sa semento ang mga ilaw sa parking lot.

Kakabukas pa lang niya ng p***o ng kotse nang tumunog ang cellphone niya.

May text mula sa numerong hindi niya kilala.

“Huwag kang dumaan sa Riverside Road. Delikado.”

Napakunot ang noo niya. Riverside Road ang lagi niyang dinadaanan pauwi dahil iyon ang pinakamabilis na ruta.

Tiningnan niya ulit ang numero. Wala siyang maalalang kakilala na gumagamit niyon.

Baka wrong send lang.

Hindi na niya iyon pinansin at sumakay na sa kotse.

Magaan na ang traffic nang gabing iyon. Nang huminto siya sa isang intersection, muling tumunog ang cellphone niya. Parehong numero na naman.

“8:30 PM. May malaking aksidenteng mangyayari sa Riverside Road. Huwag kang dumaan doon.”

Napatingin si Amanda sa oras sa dashboard.

8:23 PM.

Pitong minuto na lang.

Nasa unahan lang ang likuang papunta sa Riverside Road. Saglit siyang napaisip kung may nangti-trip ba sa kanya. Bakit alam ng taong iyon kung saan siya dadaan?

Bago pa niya masagot ang text, tumawag ang assistant niyang si Jona.

“Ma’am Amanda, naiwan n’yo po rito iyong relo na regalo n’yo kay Sir Dominic.”

“Ay, oo nga!”

Napahawak siya sa noo. Anniversary nila ni Dominic ngayon. Ilang araw pa naman niyang pinag-isipan kung ano ang ibibigay rito, tapos maiiwan lang niya sa opisina.

“Sige, babalikan ko. Hindi pa naman ako malayo.”

Nang mag-green ang ilaw, lumiko siya pabalik sa art museum na pinagtatrabahuan.

Hindi naman dahil naniwala siya sa text. Kailangan lang talaga niyang kunin ang regalo.

Nasa entrance na si Jona nang dumating siya at agad nitong iniabot ang relo.

“Happy anniversary po sa inyo ni Sir Dominic.”

“Thank you. Sige, umuwi ka na rin ha.”

Muling umalis si Amanda.

Hindi pa siya gaanong nakakalayo nang makarinig siya ng sunod-sunod na sirena. May mga ambulansyang mabilis na dumaan sa kabilang lane, kasunod ang ilang police car.

Napatingin siya sa mga iyon.

Hindi niya alam kung bakit, pero bigla niyang naalala ang text.

Pagdating sa susunod na intersection, pinahinto ng isang traffic enforcer ang mga sasakyan.

“Ma’am, sarado po ang Riverside Road. May malaking aksidente. Maraming sasakyan ang nagbanggaan.”

Napatigil si Amanda.

“Kailan nangyari?”

“Mga alas otso y medya po. Sa kabilang route na lang po kayo dumaan.”

Hindi agad siya nakasagot.

8:30 PM.

Iyon mismo ang oras na sinabi sa text.

Nang makakita siya ng puwedeng tigilan, ipinarada niya ang kotse at agad na kinuha ang cellphone.

Binasa niya ulit ang dalawang mensahe.

Kanina, iniisip niyang may nangti-trip lang sa kanya.

Ngayon, hindi na siya sigurado.

Nag-reply siya.

“Sino ka? Paano mo nalaman ‘yung tungkol sa aksidente?”

Hindi naipadala.

Sinubukan niya ulit, pero ganoon pa rin. Tinawagan niya ang numero, pero hindi rin pumasok ang tawag.

Napatingin si Amanda sa direksyon ng Riverside Road. Kita pa mula sa malayo ang ilaw ng mga ambulansya at police car.

Kung hindi niya naiwan ang relo, malamang dumaan na siya roon.

At kung tama ang oras...

Ayaw na niyang isipin kung ano ang puwedeng nangyari.

Biglang tumunog ang cellphone niya.

Si Dominic.

“Nasaan ka na? Kanina pa kita hinihintay.”

“May malaking aksidente sa Riverside Road. Sarado iyong daan kaya kailangan kong umikot.”

“Aksidente?” Biglang nagbago ang boses nito. “Okay ka lang? Nasaktan ka ba?”

Napangiti si Amanda. “Okay lang ako. Hindi ako umabot doon, kinailangan kong bumalik sa museum.”

“Nasaan ka? Susunduin kita.”

“Huwag na. Pauwi na rin ako.”

“Sigurado ka?”

“Oo. Maghintay ka na lang diyan.”

Bago ibaba ang tawag, ilang beses pa siyang pinaalalahanan ni Dominic na mag-ingat.

Pagdating ni Amanda sa bahay, naamoy agad niya ang niluluto mula sa kusina. Mainit sa loob, malayo sa malamig at basang panahon sa labas.

Kakapagpalit pa lang niya ng sapatos nang lumabas si Dominic. Naka-white shirt ito, itim na pantalon at may suot pang apron.

Kagagaling lang nito sa business trip, pero nagawa pa nitong maghanda para sa anniversary nila.

Agad siyang nilapitan ng asawa.

“Sigurado kang okay ka lang?”

“Oo nga. Tingnan mo, wala naman akong galos.”

Tiningnan pa rin siya ni Dominic mula ulo hanggang paa bago siya hinila sa yakap.

“Kinabahan talaga ako.”

Napangiti si Amanda habang sumasandal sa dibdib nito. “Kaya nga dapat nagpahinga ka na lang. Kakauwi mo lang, nagluto ka pa.”

“Anniversary natin. Siyempre gusto kitang ipagluto.”

Tatlong taon silang naging magkasintahan bago nagpakasal, at tatlong taon na rin silang mag-asawa. Sa tagal nilang magkasama, hindi kailanman nagkulang si Dominic sa pagpaparamdam na mahal siya nito.

Kaya minsan, napapaisip talaga si Amanda kung paano siya sinuwerte nang ganito.

“Bakit ba ang bait mo sa akin?” tanong niya.

Ngumiti si Dominic at hinalikan siya sa noo. “Asawa kita. Kanino pa ba ako magiging mabait?”

Natawa si Amanda at mas humigpit ang yakap dito.

Nang bumaba siya matapos magpalit ng damit, nakahanda na ang dinner. May kandila at bulaklak sa mesa, pati isang maliit na jewelry box sa tabi ng plato niya.

Isang diamond necklace ang laman niyon.

Si Dominic mismo ang nagsuot nito sa kanya. Ibinigay naman ni Amanda ang relong muntik na niyang makalimutan, at agad din iyong isinuot ng asawa.

Masaya ang naging gabi nila. Nagkuwentuhan sila habang kumakain, nagtawanan, at pinag-usapan pa kung saan sila puwedeng pumunta kapag pareho na silang may libreng oras.

Dahil doon, kahit hindi lubos na nawala sa isip ni Amanda ang kakaibang text, hindi na muna niya iyon pinag-isipan.

Tatlong araw ang lumipas.

Makulimlim ang hapon at tahimik sa loob ng opisina niya sa art museum. Abala si Amanda sa mga papeles nang tumunog ang cellphone sa tabi niya.

Pagtingin niya sa screen, agad siyang natigilan.

Iyon na naman ang numero.

Ang numerong nagbabala sa kanya tungkol sa Riverside Road.

Binuksan niya ang text.

“Grandview Hotel. 9:00 PM. Room 1408. Dominic Arboleda at Rizelle Castro.”

Ilang segundo lang siyang nakatitig sa screen.

Hindi niya alam kung ano ang mas mahirap intindihin.

Ang pangalan ni Dominic.

O ang pangalan ni Rizelle sa tabi nito.

Si Dominic ang asawa niya.

Si Rizelle naman ang isa sa pinakamalapit niyang kaibigan.

Napahawak nang mahigpit si Amanda sa cellphone.

Noong unang beses na nag-text ang numerong iyon, hindi siya naniwala.

Pero nagkatotoo ang sinabi nito.

At ngayon, hindi na aksidente ang ibinabala sa kanya.

Asawa na niya.