All Web Novels & Stories

ไม่มีสามีไม่ถึงตายแต่หากไม่มีเงินซื้อข้าวกินนั่นต่างหากที่จะต้องตายจริงๆ สามีไม่มีแล้วอย่างไร ผู้ใดสนใจกันเล่าขอเพียงมีบ้านให้นอนอุ่นมีข้าวให้กินอิ่มเท่านี้ข้ากับน้องก็พึงใจที่สุด!

นิยายเรื่องนี้เป็นเพียงเรื่องที่สมมติขึ้น ไม่เกี่ยวข้องกับเรื่องจริงแต่อย่างใด ชื่อบุคคล และสถานที่ที่ปรากฏในเนื้อเรื่อง ไม่มีเจตนา อ้างอิงหรือก่อให้เกิดความเสียหายใดๆ

เมื่อสวรรค์เล่นตลก ส่งดวงวิญญาณสาวจากโลกยุคปัจจุบันให้ย้อนเวลามาสวมร่างเฉินหลันซิน บุตรีภรรยาเอกแห่งจวนเสนาบดีกรมพิธีการ ผู้มีชะตาอาภัพเป็นเพียงหินรองฝ่าเท้าให้หลินซูอี่ก้าวข้ามไปครองคู่กับพระเอก และต้องจบชีวิตลงอย่างน่าอนาถในท้ายเรื่อง นางหรือจะยอมตายไร้ชื่อในหลุมศพเย็น ในเมื่อล่วงรู้บทสรุป ลู่ทางรอดเดียวคือต้องรีบผูกด้ายแดงให้พระเอกนางเอกได้ครองคู่กันเร็วที่สุด ยิ่งจบไว ชีวิตนางยิ่งปลอดภัย! ทว่า... เป้าหมายอย่าง ฮั่วจื่อเซียน หรือก็คือติ้งกั๋วกง ผู้บัญชาการกองทัพฉางเยี่ยนอันเกรียงไกร กลับมิใช่ตะเกียงขาดน้ำมันให้ผู้ใดมาชักจูงได้ง่ายดาย ภายใต้ใบหน้าหล่อเหลาที่เย็นชาดุจน้ำแข็ง นัยน์ตาสีนิลกลับมองทะลุแผนการตื้นเขินเหล่านั้นจนหมดสิ้น ริมฝีปากหยักได้รูปกระซิบข้างหูนางด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่ทำให้คนฟังถึงกับเข่าอ่อน “ในเมื่อเจ้าขยันปูทางให้ข้านัก เช่นนั้นก็จงมาร่วมเดินบนเส้นทางสายนี้กับข้าจนแก่เฒ่าเถิด ฮูหยินของข้า...”

"ฉันชื่อไต้ฝุ่น วิศวะเครื่องกลปีสาม จำไว้ให้ขึ้นใจด้วยนะ" "ผู้หญิงอย่างเธอ ระวังจะได้เจอกับไอ้คนปากปีจอ"

ม่านม่าน หญิงสาวที่ถูกองค์กรเก็บมาเลี้ยงตั้งแต่เล็ก และฝึกนางให้เป็นนักฆ่าทำงานให้องค์กร แต่ก่อนที่นางจะไปทำภารกิจใหม่ในวันรุ่งขึ้น วิญญาณนางดันถูก ตู้ลี่ม่านดึงเข้ามาแก้แค้นเรื่องที่นางถูกใส่ร้าย

รวมเรื่องสั้น_1_เป็นการรวมผลงานเรื่องสั้นของนามปากกาเจ้าหนอนผีเสื้อ...ขอให้นักอ่านทุกท่านเพลิดเพลินกับทุกตัวอักษร ***คำเตือน!*** เรื่องนี้เป็นเพียงเรื่องสมมุติที่แต่งขึ้นจากจินตนาการเพื่อความบันเทิงเท่านั้น ชื่อตัวละคร สถานที่ และเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นล้วนเป็นเพียงเรื่องที่สมมุติขึ้นเท่านั้น รวมทั้งยังมีเนื่อหาที่อาจขัดต่อจารีตประเพณีอันดีงาม ขอความกรุณานักอ่านทุกท่านโปรดใช้วิจารณญาณในการอ่านด้วยนะคะ

ในวันเรียนจบรัศมี มายา พลาดท่าเสียตัวให้คนรักของเพื่อน นั่นเป็นตราบาป เธอรู้สึกผิดมาตลอด เธอลักลอบมีสัมพันธ์กับคนรักของเพื่อน เธอกลายเป็นคนชั่ว เป็นผู้หญิงทุเรศ ใครบ้างจะเห็นใจ ไม่หรอก ไม่มีใครเห็นใจเห็นค่าคนที่แย่งของคนอื่น แม้จะบอกว่าถูกเขาข่มขู่มันก็เปลี่ยนความจริงไม่ได้ เขาคนนั้นเล่นกับเธอจนเบื่อหน่ายแล้วก็เขี่ยเธอทิ้งเมื่อเจอคนใหม่ที่ถูกใจกว่า เขาโยนเงินมาหนึ่งก้อนพร้อมกับคำพูดว่า 'ไปเอามารหัวขนนี่ออกซะ พี่ไม่ต้องการและพี่คิดว่าเบลล์ก็คงไม่ต้องการ' . . ไลน์ ไลน์! แจ้งเตือนดังขณะที่ฉันกำลังเก็บของล้าง มิ้มที่ส่งวีดีโอ พี่กองทัพยิ้มและสวมกอดมิ้มด้วยความดีใจหลังจากที่เขารู้ว่าเขากำลังจะเป็นพ่อคน แตกต่างกับวันนั้นที่เขารู้ว่าฉันท้อง ใบหน้าของเขาไม่มีรอยยิ้ม ซ้ำยังยื่นเช็คให้บอกว่าเอาไปจัดการกับเด็กในท้อง

ความบังเอิญที่เขาได้เข้ามาช่วยเธอไว้ แต่เธอก็หาเขาไม่เจอ ถ้ามีโอกาสอีกครั้ง เธอก็อยากที่จะขอบคุณเขา จนกระทั่งมาเจอกันในคณะเดียวกัน ทำให้เธอได้รู้จักเขามากขึ้น

ซื่อหลันมาเกิดใหม่ในร่างของ หลิงอัน หลิงอัน หญิงสาวกำพร้า หลิงอันด้วยความทะเยอทะยานอยากเข้าวังเพื่อจะได้หาช่องทางไต่เต้าขึ้นเป็นนางสนม เพื่อจะได้มีชีวิตที่สุขสบายแต่โชคไม่เข้าข้างเพราะนางเป็นเพียงตัวประกอบของนิยายในช่วงต้น ๆ เรื่องเท่านั้น นางโดนใช้เป็นหมากในการแย่งชิงแล้วต้องตายอย่างอนาถในวังหลวง… เมื่อลืมตาขึ้นซื่อหลันก็ได้รู้ตัวว่านางได้กลายเป็นหลิงอันแล้ว ในวันที่กำลังเข้าวังเพื่อคัดเลือกเป็นนางกำนัล หลิงอันนั่งรถม้า มาพร้อมกับญาติผู้พี่ ชูเฟย “ชูเฟย!!” ชูเฟยเองก็เป็นตัวประกอบในต้นเรื่องเช่นกัน แต่กลับดีกว่า หลิงอันมากมายเลย เพราะอีกไม่นานหลังจากที่ ชูเฟยนั้นตกรอบไม่ได้เข้าวัง ชูเฟยก็ได้ช่วย บุรุษผู้หนึ่งเอาไว้ นางมอบความรักให้เขา แต่เมื่อความจำเขาคืนมาเขากลับมอบทองคำให้ชูเฟยมากมายเพื่อตัดสัมพันธ์ของทั้งสองอย่างไร้เยื่อใย แต่ชูเฟยนั้นมั่นคงในรักไม่ยอมรับทองคำเล่านั้น นางยอมตายเพื่อพิสูจน์รักของนาง “โง่สิ้นดี เจ้าไม่เอาข้าเอาเอง!! เงินน่ะข้าขอละกัน” มาจ๊ะแม่นาง ชูเฟย หากเจ้าอยากเข้าวัง ข้านี้จะบอกความลับให้รับรองได้ชัวร์… ต่อมาชูเฟยก็ได้เข้าวัง ส่วนหลิงอันก็พบกับบุรุษผู้นั้น เอาล่ะเพื่อทองคำ สามีจ๋ากลับบ้านกันนะ

“หนะ หนูไม่มี อึ่ก~” ขณะที่เด็กสาวนั่งหมดหวังอยู่ที่พื้นถนน.. และกำลังคิดว่าจะทำด้วยวิธีไหนดีถึงจะสามารถเอายาที่ขโมยมา เอาไปให้พ่อได้ เธอเป็นแค่เด็กสาว เด็กน้อยผมเปียตัวเล็กๆเองนะ เป็นแค่เด็กที่ใช้ชีวิตอยู่กับพ่อแค่สองคน เป็นแค่เด็กที่หาวิธีจะช่วยพ่อ.. ทำไม ผู้ใหญ่ถึงใจร้ายแบบนี้ “ทั้งหมดเท่าไหร่” แต่จู่ๆก็มีเสียงปริศนา เสียงเด็กชายคนนึง.. เขาถามออกไปก่อนจะยืนขวางและคั่นกลางระหว่างคนใจร้ายกับเด็กสาวผู้น่าสงสาร “..จะจ่ายให้หรือไง?” “ถามว่าเท่าไหร่” __________ “หนูเจอเขาแล้วนะพ่อ” ธิชาหยิบจดหมายในกระเป๋าขึ้นมา จดหมายที่เขียนด้วยลายมือของคนเป็นพ่อ.. ที่ฝากฝังไว้ในนาทีสุดท้ายของชีวิต ว่าถ้าฉันเจอเขาอีกครั้ง จดหมายนี้จะต้องถึงมือเขาให้ได้ในสักวัน ใช่ค่ะ.. ตอนนี้ฉันไม่เหลือใครแล้ว แต่ไม่เป็นไรค่ะ เพราะถุงยาและข้าวกล่องในวันนั้น ยื้อชีวิตพ่อฉันได้ยาวนานเป็นสิบๆปี

สตรีอย่างจ้าวเยว่ก็เสมือนคมในฝัก ภายนอกแม้จะดูเกียจคร้านจนผู้คนเบือนหน้าหนี ทว่าความสามารถที่มีนั้นไม่อาจดูแคลนได้ แต่เมื่อต้องปกป้องชายที่ขึ้นชื่อว่าเป็นสามีจึงไม่อาจปิดบังความสามารถได้อีกต่อไป

เผลอไปวันสแตนกับคนแปลกหน้า จนพลาดท่าตั้งท้อง เจอกันที กลับพบว่าเจ้าของรอยสักรูปหัวกะโหลกและงูคือโฮสต์อันดับ 1 และเป็นเจ้าของร้านธันเดอร์โฮสต์ผู้หยิ่งจองหอง (ไม่มีนอกกายนอกใจนะคะ)

การกลับชาติมาเกิดใหม่ กลายเป็นภรรยาของแม่ทัพผู้เกรียงไกร เจ้าของคมดาบที่บั่นคอนางในชาติก่อน ทั้งยังต้องคลอดลูกให้เขา! นี่คืออันใด? ไม่จริงใช่ไหม? **** ชายหญิงแต่งงานมิอาจเลือกคู่ครองตามแต่ใจ คู่ชีวิตศีลเสมอกัน บัณฑิตคู่กับบัณฑิต คุณชายสูงศักดิ์ย่อมคู่กับคุณหนูในห้องหับแสนเรียบร้อย ทว่าแม่ทัพผู้สูงส่งเกรียงไกรทั้งเคร่งครัดศีลธรรมจรรยากลับได้ภรรยาเป็นสตรีจอมมารยาเล่ห์เหลี่ยมแพรวพราวทั้งกลิ้งกลอกไม่ต่างจากจิ้งจอกสาว การเป็นสตรีผู้เพียบพร้อมงดงามมีคุณธรรมสูงส่งช่างยากเย็นแสนเข็น การประคองชีวิตคู่ที่ดำขาวผิดแผกเยี่ยงนี้จะเป็นสุขตลอดรอดฝั่งได้หรือไม่ ปัญหาหลังเรือนคงมิใช่บานปลาย จนต้องตามแก้ไขทุกวันกระมัง

เถ้าธุลีในกาลก่อน มอบโอกาสหวนคืน... จากมารดาเลี้ยงผู้ร้ายกาจในความทรงจำอันเลือนราง สู่มารดาผู้หมายมั่นที่อยากจะแก้ไขชะตาที่ผิดพลาด เมื่อสายลมของอดีตพัดหวน เหออวี้หลัน จะถักทอสายใยรักครั้งใหม่ให้มั่นคง หรือจะปล่อยให้กงล้อโชคชะตาซ้ำรอยเดิมอันปวดร้าว?

เรื่องของนางแบบสาวสวยของไทย ที่รับงานเดินแบบในประเทศแถบทะเลทราย หวังจะได้เงินก้อนโตเพื่อมาเปิดธุรกิจร้านกาแฟ แต่ทว่า ทุกอย่างไม่ได้เป็นอย่างที่เธอคิด คำโปรย ภายในกายร้อนรุ่มอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน ไม่เคยมีนางใดที่ ทำให้เขาใจเต้นแรงขนาดนี้ กลิ่นหอมอ่อนๆ ปลุกกำหนัดในตัวของชายหนุ่มให้คุกรุ่น!! ตัวอย่าง ชีคหนุ่มร้อนรุ่มเมื่อเข้าใกล้เธอ เขามองริมฝีปากบางที่เผยอน้อยๆ ยามเผลอนั้นอย่างชั่งใจ อาร์!!! เขาอยากจะสัมผัสริมฝีปากนั้นดูสักที ว่าจะหอมหวานสักเพียงใด ดวงตาคมกวาดไล่สายตาไปตามลำคอเรียวระหง ก่อนที่สายตาคู่นั้นจะหยุดอยู่ที่ปทุมถันคู่งามอย่างจงใจ ชีคหนุ่มหลับตานิ่งเพื่อระงับอารมณ์พลุ้งพล่านในตัวเขา

สรุปแล้ว วิธีถอนคำสาปก็คือการตามหารักแท้งั้นเหรอ? พูดง่ายแต่ทำยากชะมัด! อุตส่าห์รักษาความบริสุทธิ์ของตัวเองมาตั้งนาน ดันต้องมาเจอเรื่องวุ่นวายเพราะคำสาปบ้าบอนี่เสียได้! เอาเถอะ ในเมื่อโชคชะตาเล่นตลกกับฉันขนาดนี้ ก็ถึงเวลาที่ฉันจะเป็นฝ่ายกำหนดเกมเองแล้ว! เอาล่ะ หนุ่ม ๆ ทั้งหลาย เตรียมตัวให้พร้อม เพราะคุณหนูอย่างฉันจะเป็นคนเลือกเส้นทางของตัวเอง และไม่มีใครหน้าไหนมาสั่งฉันได้ทั้งนั้น!

“นายต้องการอะไร?” “นาย?” “ก็นาย…ไง” “เรียกชื่อฉันใหม่อีกที! ถ้ายังเรียกไม่ถูก เพื่อนเธอได้รู้เรื่องของเราแน่ๆ!”

ภารกิจสำคัญของนักเขียนที่ข้ามเวลามาเกิดใหม่ในยุคโบราณคือการเป็นผู้ช่วยมารดาหลบหนีจากบิดาไร้หัวใจ และพามารดาไปพบโลกใหม่ที่เต็มไปด้วยทุ่งดอกลาเวนเดอร์อันงดงาม เมิ่งสืออีถูก ย่าและอนุของหานชางเหยียนผู้เป็นสามีรังแกจนเกือบจะต้องตายไปพร้อมกับลูก ในเวลานี้สามีที่จากไปรบที่ชายแดนกลับมาแล้ว หวังในใจว่าสามีที่กลับมาจะคอยปกป้องดูแล ทว่านางกลับได้รับความเจ็บช้ำที่มากยิ่งกว่าจนแทบทนไม่ไหวและคิดหนี

อยู่ดี ๆ ก็ทะลุมิติมาเป็นสะใภ้ของบ้านหลี่ที่ใครต่างก็เบือนหน้าหนีเพราะเธอนั้นสุดแสนจะร้ายกาจ นิสัยยังเห็นแก่ตัวและน่ารังเกียจ ทำให้นีรชาแทบอยากจะตายอีกครั้งหากไม่มีสองแฝดที่น่ารักน่าเอ็นดูคอยยิ้มให้!!

คืนหนึ่งที่เต็มไปด้วยความผิดพลาด ความเกลียดชังที่เขาสร้างไว้กลับพังทลาย เมื่อเขากลับ ‘ติดใจ’ ในตัวเธอจนยากจะถอนตัว