มาเฟีย

"เลือกเอาว่าจะยอมเป็นผู้หญิงของผม หรือจะยอมให้ข่าวว่าคุณเป็นเมียน้อยของผู้กำกับเฮงซวยถูกปล่อยออกไป"

เมื่อพ่อของเขา และ แม่ของเธอ ต้องกลายเป็นคนรักที่ไม่สามารถรักกันได้... ความไม่สมหวัง ...จะตกมายังพวกเขาหรือไม่ เขาจะทำอย่างไร เมื่ออุปสรรคความรัก คือแม่ของเขา... เธอจะทำอย่างไร จะมีความสุขได้อย่างไรในเมื่อแม่ของเธอไม่เคยสมหวังในความรัก...ไปเอาใจช่วย ไปรอลุ้นความรักของพวกเขากันใน... Fairy นางฟ้ามาเฟีย

‘เขา’ ปลอมตัวเข้ามาเป็นบอดี้การ์ดเพื่อทำลายตระกูลของเธอ ส่วน ‘เธอ’ กลับหลงรักบอดี้การ์ดปลอมๆ อย่างเขาหมดหัวใจ “ผมมันก็แค่บอดี้การ์ด ถ้าคุณหนูอยากให้ช่วย ก็ลองขออ้อนวอนผมดีๆ สิครับ” เรธ หรือ อีรอส ฟาเรนต์ อายุ 32 ปี ในชีวิตนี้ไม่เคยรู้จักคำว่า ชอบ หรือคำว่า รัก ต่อให้จะมีใครมาอ้อนวอนอยู่ตรงหน้าก็ทำเพียงแค่เบือนหนี “สำหรับคุณหนูแค่นิ้วคงยังไม่พอสินะครับ” ไอรีน โรสเซส อายุ 26 ปี ต้องขึ้นมาเป็นผู้นำแก๊งและผู้นำตระกูลชั่วคราวเมื่อพ่อของเธอล้มป่วย จึงต้องหาบอดี้การ์ดมาปกป้องตัวเองจากแก๊งอื่น ที่พยายามจะฆ่าเธอ “นายจะช่วยอยู่ปกป้องฉันตลอดไปได้ไหม?”

เมื่อทางเลือกเดียวที่ฉันจะหนีจากขุมนรกนี่! คือการรับข้อเสนอของนายพลท่านหนึ่งเพื่อไปเป็นนางบำเรอในค่ายทหาร

‘คุณชายน้ำแข็งต้องอุ่นให้ละลาย แต่ใครหนอจะเป็นไฟอุ่นละมุนช่วยหลอม ละลายน้ำแข็งที่แสนจะเย็นชาอย่างเขา’ เพ็ญนีติ์สาวสวยสายสตรองผู้เป็นเสาหลักของครอบครัว ทำงานทุกอย่างเพื่อหาเงิน แต่โชคชะตากลับเล่นตลก ถูกกล่าวหาว่าเป็นเด็กเอ็นฯ แถมเมาจนเผลอมีสัมพันธ์ที่ลึกซึ้งกับหมาป่าหน้ายักษ์ ชายหนุ่มผู้แสนจะเย็นชาดุจน้ำแข็งขั้วโลก เงินก็ไม่ได้ ความสาวก็มาโดนพราก ซ้ำร้ายต้องโคจรมาเจอกันอีก

เมื่อการเกิดขึ้นจากการถูกบังคับมาเฟียหนุ่มนิสัยแสนป่าเถื่อนกับคุณหนูแสนดื้อรั้นจึงต้องทำทุกวิธีทางเพื่อให้การหมั้นล้มเลิกลง

ทั้งชีวิตและจิตใจ มอบให้ไว้ เพียงผู้เดียว... ความรักระหว่างเจ้านายกับบอดี้การ์ด มันจะเป็นไปได้จริง ๆ นะเหรอ?

ความบังเอิญที่นำมาซึ่งความโชคร้ายแต่สุดท้ายก็นำมาซึ่งความรักที่ยากจะลืมเลือน

"ไม่รักก็คืนอิสระให้ฉัน" "ระหว่างเรามันเลยจุดที่จะถามหาความรักไปไกลแล้ว ดำดิ่งไปด้วยกันแบบนี้แหละ...ฉันขาดเธอไม่ได้ว่ะ"

เขาคือตัวร้ายที่ไม่มีใครต้องการ เลือกหญิงสาวก็เพื่อเป็นตัวแทนอีกคน แต่สุดท้ายแล้วทำร้ายเธอไปเท่าไร พอเธอหอบลูกเขาหนี เขาก็แทบเป็นหมาบ้าตัวหนึ่ง!! พบบทรักที่ร้อนแรงกว่า ทั้งบ้าเถื่อน ทั้งเลือดสาดกระเซ็น พระเอกที่ขึ้นอย่างเสือลงอย่างโบ้

แฟนเก่า ที่เธอทอดทิ้ง กลายเป็น เจ้าพ่อมาเฟียยิ่งใหญ่ ที่เธอต้องเข้าใกล้ด้วยเหตุผลบางอย่าง 'ทิ้งกูไปไม่ลา วันนี้เสือก! กลับมาให้กูเอา' ------------------- เขารักมาก จึงแค้นมาก จนคลุ้มคลั่ง เขา จับผูกด้วยโซ่ตรวนเสน่ห์หา ขัง เธอ ด้วยความแค้นที่สุ่มเป็นไฟเผาใจมาหลายปีเพราะถูกทิ้งอย่างไม่ไยดี

วิวาห์รอหย่า : เมื่อเธอกับลูกไม่สำคัญ เขาก็ควรปล่อยกันไปเสียที : : : : “เธอต้องเป็นตัวแทนของลลิษ” ทิวัตถ์บอกด้วยน้ำเสียงที่เข้มกว่าปกติ แต่สายตายังว่างเปล่าเหมือนเคย “โปรดตัวเล็กกว่าเธอ” ปรีดิทารู้สึกขมปร่าไปทั้งลำคอ แต่ก็พยายามแจกแจงให้คนตรงหน้าได้หวนคิดสักนิดว่า เธอกับผู้หญิงคนนั้นต่างกัน “ไม่ติด” ทิวัตถ์ยกไหล่สูง “เธอขาวกว่าโปรด” หญิงสาวยังพยายามอธิบาย “แต่ก่อนยังกระเดือกได้” คนใจร้ายเบ้ปากนิดๆ ตาจ้องปรีดิทาก่อนตอบ “โปรดไม่เหมือนเธอ” เธอยังย้ำพร้อมมองไปทั่วร่างกายของตัวเอง แล้วได้ยินคำย้ำกลับมาให้เจ็บสะท้าน “ก็ไม่เคยบอกว่าเหมือน ก็แค่ตัวแทนปะวะ” ประโยคท้ายถูกกล่าวออกไปด้วยเสียงหนัก เป็นการยืนยันสถานะอย่างชัดเจน แค่ตัวแทน

"แต่ที่ฉันต้องการคือตัวเธอ" "ถึงฉันจะสวยจนใครๆ ก็ต่างอยากได้ตัว แต่ฉันก็ไม่ง่ายที่จะไปกับคนที่พึ่งเคยเจอกันครั้งเดียวหรอกค่ะ" "แน่ใจเหรอว่าครั้งเดียว…ดีเจอลิซ" "ดะ ดีเจอลิซ…อะไรของคุณ ฉันชื่อลิลิน…" "หึ…" "ยะ อย่าบอกนะว่าคนในคืนนั้นเป็นคุณ!?" . . "นายต้องการอะไรกันแน่…" "ฉันบอกแล้วไงว่าฉันต้องการตัวเธอ เธอไม่ต้องทำอะไร…แค่เตรียมตัวเป็นผู้หญิงของฉันก็พอ"

เมื่อโรงแรมถูกเทคโอเวอร์อย่างสายฟ้าแลบ "เอื้องทราย" ผู้จัดการสาวฝีมือดี จึงต้องกลายเป็นเพียงเชลยสาวรับใช้ของคอสโม่ เจ้าของคนใหม่ผู้เต็มไปด้วยไฟแค้น เขาบีบบังคับให้เธอชดใช้ความผิดที่ไม่ได้ก่อ ด้วยการทรมานทั้งร่างกายและหัวใจ ทว่าเกมแค้นที่กำลังเข้มข้นกลับต้องหยุดชะงัก เมื่อมี "มือมืด" ปรากฏตัวขึ้น หมายจะช่วงชิง 'สมบัติ' ที่เขากำลังเล่นสนุกไป เมื่อความเกลียดชังกลายเป็นเกมเดิมพันที่อันตรายยิ่งกว่าสิ่งใด จุดจบของเกมนี้ จะใช่การถลำลึกสู่ "รักที่ยากจะปฏิเสธได้" หรือไม่

หลังจากพ่อของเธอเสียชีวิต ครอบครัวเธอถูกพ่อของเขารับมาอุปการะ แต่ “บุญคุณ” ในวันนั้น กลับกลายเป็น “คำสั่งลงโทษ” ในวันนี้ เขาแบกความแค้นของครอบครัวไว้เต็มอก และปล่อยให้มันถาโถมลงที่เธอคนเดียว ไม่มีใครฟัง ไม่มีใครสนใจว่าเธอไม่ได้ทำอะไรผิด เขาจึงเป็นคนแรกที่สอนเธอว่า…ความแค้นมันเจ็บได้มากกว่า “ความรัก” เสมอ.

เขากักขัง จองจำ ตีตราเธอไว้เพื่อรอวันทวงคืน ************************************************************ “ทำแบบนี้ทำไม” อัคนินทร์พ่นควันบุหรี่ใส่ใบหน้าที่เปรอะเปื้อนน้ำตาด้วยสีหน้าร้ายกาจ มองเธอสำลักควันและไอออกมาอย่างสาสมใจ ก่อนจะกวาดตาคมไปตามหน้างาม มองสภาพผมเผ้ายุ่งเหยิงของอีกฝ่าย ลำคอขาวเปลือยมีร่องรอยจูบและรอยฟันประปรายลงไปยังบ่าและเนินอก พุ่มทรวงที่ถูกซุกซ่อนอยู่ใต้ปมผ้าซึ่งมีมือขาวบางขยุ้มมันไว้ เขาไม่คิดจะกระชากมันออก แม้ว่า สัดส่วนกลางหว่างขาจะตื่นตัวขึ้นมาอีกเพียงเพราะมองความยับเยินตรงหน้า “ประทับตราดีไหม” “พี่หิน!” เขาจับคางมน ตรึงหน้าแดงก่ำ สบตาไหวระริกด้วยแววตาร้าย “สำนึกเอาไว้ เธอเป็นผู้หญิงของฉัน มันจะเป็นอย่างนั้นจนกว่า...” เขาไล้ปลายนิ้วกับกลีบปากนุ่มด้านล่าง คำพูดนั้นนุ่มนวลไม่ต่างจากสัมผัส หากคนรับกลับสัมผัสได้ถึงการข่มขู่อันเยือกเย็น “จนกว่า...” “...” “เธอจะตาย”

“อย่าเรียกร้องความรักจากฉันเพราะฉันไม่มีให้ สิ่งเดียวที่เธอจะได้คือร่างกายตอนที่เราอยู่บนนี้” เขาชี้ลงบนเตียง มันคือการตอกย้ำให้ยอมรับความจริงสักที “ถ้ารับไม่ได้ก็แค่ออกจากชีวิตฉันไปซะ แล้วไม่ต้องหาวิธีกลับเข้ามาอีก แต่ถ้าจะอยู่ก็แค่จำกฏของเราให้ขึ้นใจ” กฎบ้ากฎบอ…คนตั้งกฎไม่รู้สึกอะไร แต่คนฝืนทำตามเพียงเพราะอยากเป็นเศษเสี้ยวเล็กๆ ในชีวิตเขา มันเจ็บราวมีเข็มนับร้อยเสียดแทงกลางใจ

อุบัติเหตุคืนนั้น คือจุดเริ่มต้นระหว่างเขาและเธอ ความแค้นดั่งรากไม้ยึดเหนี่ยวใจ จะแปรเปลี่ยนเป็นรักได้หรือไม่ พรหมลิขิตเท่านั้นเป็นผู้กำหนด

"มาเป็นผู้หญิงของฉันไหม" ข้อเสนอที่ทำให้เธอใจสั่น แค่คิดถึง "หน้าที่" ของการเป็นผู้หญิงของเขาแค่นั้นก็ทำให้เธอรู้สึกหวามไหวไปทั่วทั้งร่าง แค่คิดถึงสายตาของเขายามที่มองมาแล้วเธอจะกล้าปฏิเสธเขาได้หรือ

ความปรารถนารุนแรงที่มีเส้นบาง ๆ กั้นไว้ “ไหน ๆ พี่เคนก็คิดว่าเค้กง่าย เค้กมั่ว งั้นพี่ก็ไม่ต้องถนอมน้ำใจน้องสาวคนนี้อีกต่อไป เราจะตัดขาดคำว่าพี่น้อง เหลือแค่เรื่องเซ็กส์แค่เรื่องเดียวระหว่างเราสองคน!!” “แลกกับอะไร” “ถ้าพี่เคนต้องการ...แค่บอกตรง ๆ” “...” “จบเรื่องบนเตียงก็แยกย้ายกันไป ไม่มีสิทธิ์บังคับ” “อืม ตกลง”