ณิการ์
“ได้โปรดปล่อยหนูเถอะนะนายท่าน อึก! ฮือๆๆ” หล่อนดิ้นร้องไห้สะอื้นยกมือไหว้ขอความเมตตา พันภพได้แต่ยิ้มแล้วมองร่างเปลือยเปล่าผิวสีน้ำผึ้งที่ตัวเองใช้หางเกี่ยวรัดยกเข้ามาหาตัวเองแล้วก็ตวัดแขนทั้งสองข้างกอดหล่อนปล่อยหางที่รัดสาวน้อยออก
“ฉันไม่ฆ่าเธอหรอกเดือนดารา เพราะเธอคือคนสำคัญของฉัน” คำว่าคนสำคัญของพันภพทำให้เดือนดาราเข้าใจไปอีกความหมาย แต่สำหรับพันภพแล้วหล่อนคือตัวแปรสำคัญในการแก้คำสาปของเขาเท่านั้นเอง
“สำคัญ? แล้วทำไมนายท่านถึง...” แล้วเธอก็นิ่งเงียบไปเมื่อสบกับดวงตาสีเหลืองเป็นประกายวาววับของนายท่านจนต้องกลืนน้ำลายเหนียวๆ ลงคอเมื่อท่อนแขนใหญ่โอบรัดเธอแน่นขึ้นกว่าเดิม
“ถึงอะไรล่ะ ตอนนี้เธอก็ต้องทำหน้าที่สำคัญเหมือนกันเดือนดารา เพราะฉันต้องการเธออีกแล้ว” ไม่อาจปกปิดความต้องการของเจ้าตัวร้ายของตัวเองได้ในตอนนี้ พันภพแข็งร้าวไปทั่วท่อนเนื้อและยิ่งได้กอดเด็กสาวที่เปลือยมีกลิ่นหอมประจำตัวยิ่งทำให้เขาอยากกระแทกตัวซอยถี่แรงๆ ในตัวของหล่อน
“อ่า ไม่ไหวแล้ว อยากได้ตอนนี้เดือนดาราของฉัน” แล้วเขาก็กดแนบบดเบียดท่อนเนื้ออวบใหญ่ที่แข็งขึงของตัวเองเข้าหาความเป็นสาวหล่อนทันที
972