โรแมนติก

“ฉันเอง จะตกใจอะไรหนักหนา ไม่มีใครเข้ามาในห้องนี้ได้นอกจากฉันอยู่แล้ว” เขาพูดเสียงไม่สบอารมณ์ มองใบหน้านวลที่ส่องกระทบกับแสงสีส้มจากหลอดนีออนแล้วพาใจสั่น ดวงหน้าหวานยามต้องแสงสีนี้ผสมผสานกับความเห่อร้อนจากความอาย ทำให้เธอเกิดความงดงามราวกับภาพวาดจากจิตรกรชั้นเอก เขาเผลอไผลหลงมองนิ่งงัน ลืมความไม่พอใจเรื่องที่เธอผลักร่างของตนจนสิ้น “ตาขอโทษค่ะ” เธอก้มหน้างุด ข่มความอายเมื่อเขามองเธอไม่วางตา เอ่ยคำขอโทษต่อเจ้าหนี้รายใหญ่ของบิดา เขาจะว่าเธอก็ไม่ถูกเพราะทีแรกเธอนอนคนเดียวในห้องนี้ แล้วตื่นมาเจอใครอีกคนอยู่ด้วยก็ต้องตกใจเป็นธรรมดา “ทำหน้าที่เธอให้ดี แล้วฉันจะให้อภัย” สิ่งที่เขาต้องการมีเพียงแค่นี้คือหาความสุขจากร่างสาวอวบอิ่ม ที่ทำให้เขาคิดถึงมาตลอดทั้งวันอย่างที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน

เมื่อนางร้ายเบอร์หนึ่งของมหาวิทยาลัยอย่าง เพนนี ลูกสาวนักการเมืองผู้ทรงอิทธิพลถูกหยามเกียรติด้วยการโดนเมินจากผู้ชายที่ดูธรรมดาที่สุดในคณะวิศวะอย่าง อาร์ต ปฏิบัติการตามตื้อฉบับยัยตัวร้ายจึงเริ่มขึ้น เธอทำทุกทางเพื่อจะชนะใจเขา แต่ยิ่งเข้าใกล้เธอกลับยิ่งพบว่ากำแพงที่เขาสร้างไว้นั้นไม่ได้มีไว้กันคนนิ่งเฉย แต่มันมีไว้เพื่อป้องกันคนในใจที่เป็นเพื่อนสนิทของเขาเพียงคนเดียว ในเกมที่เพนนีตั้งใจว่าจะเป็นคนคุม เธอกลับตกหลุมรักความแปลกของเขาจนถอนตัวไม่ขึ้น ความร้ายที่เธอเคยใช้เอาชนะคนทั้งโลกกลับใช้ไม่ได้ผลกับผู้ชายที่รักเพื่อนสนิทตัวเองสุดหัวใจ “นายชอบคนเรียบร้อยงั้นเหรอ? ได้! ฉันจะเลิกร้ายเพื่อให้นายมองแค่ฉัน แต่จำไว้นะอาร์ต ถ้าฉันไม่ได้นายผู้หญิงคนไหนก็อย่าหวังจะได้!”

“คิดจะเอาเงินสกปรกปิดความผิดของตัวเอง มันไม่มีทางสำเร็จหรอกนะ เพราะฉันนี่แหละที่จะไปยื่นหลักฐานกับดีเอสไอ ฟ้องว่านายทำชั่วอะไรไว้บ้าง” เวลัญจ์กำมือเล็กๆ เข้าหากันแน่น และเตรียมจะขยับไปยังเป้าหมายนั่นก็คือ...ประตู “งั้นผมก็คงปล่อยคุณไปไหนไม่ได้ตอนนี้ อยู่นอนกับเจ้าพ่ออ่างอย่างผมสักอาทิตย์แล้วค่อยกลับไปเต้นแร้งเต้นกาต่อดีไหม...หึหึ” ชายหนุ่มแกล้งแลบลิ้นออกมาเลียรอบริมฝีปากจนมันวาว ทำเอาอีกฝ่ายถึงกับขนลุกซู่สุดสะท้านไปหมด “ฝันไปเถอะ เพราะคนชั่วอย่างนายไม่มีสิทธิ์ลอยนวล” พูดจบเวลัญจ์ก็ตัดสินใจวิ่งตรงไปที่ประตู แต่ขาเล็กๆ ขยับได้เพียงสองสามก้าวก็ถูกมือหนาแกร่งคว้าหมับที่ไหล่กลมกลึงไว้ได้ หล่อนออกแรงสะบัดด้วยความตกใจ พลางรีบหันมาเตรียมทำท่าจะตบเขา “อ๊ะ...อ๊ะ..อย่าเชียวนะ ถ้าคุณตบมา! ผมก็จะจูบกลับ!” ชายหนุ่มขยิบตาให้และทำเสียงจิ๊กจั๊กในลำคอ “ไอ้...” เวลัญจ์ขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน ก่อนจะเชิดหน้าขึ้นจนทรวงอกพองขยาย “ฉันไม่กลัวหรอก อย่ามาใช้ลูกไม้ไก่กาแบบนี้กับฉัน”

เจ้าสาวอุปถัมภ์ “เรื่องมิ่งขวัญว่าไงเฮีย” อธิปไตยเปลี่ยนเรื่อง เห็นพี่ชายโมโหก็เลยไม่อยากพูดเรื่องเขียนฟ้าอีก “ว่าไงอะไรยังไง” “เฮียยัดเยียดความเป็นผัวให้เด็กมันแล้ว จะไม่รับผิดชอบหรือไง” “ก็ให้แม่ดูแลไป” “แม่จะส่งมิ่งขวัญไปเรียนในเมือง” “ก็ดีแล้ว ยังเด็กอยู่ ควรจะเรียนหนังสือ” “เฮียรู้ด้วยนะว่ามิ่งขวัญยังเด็ก” อธิไตยประชดพี่ชายหน่อยๆ “เออ... มีตานะโว้ย” “อ้อ... ผมก็ไม่ได้ว่าเฮียตาบอด” “ไอ้นี่กวนส้นรองเท้า” “แม่บอกว่ามิ่งขวัญเรียนจบกลับมา จะให้แต่งงานกับเฮีย” “แค่กๆๆๆ” สาวน้อยกรุบกริบ เมื่อความรักมันรุนแรง เขาจึงต้องทำทุกวิถีทางเพื่อให้ได้สาวน้อยมาครอบครอง แม้ว่าวิธีการนั้นจะต้องเข้าหาเธอทางหน้าต่าง แทนประตูบ้านก็ตามที!!!

อ่อยรักพ่อเลี้ยง เรื่องราวของ พ่อเลี้ยงสิงห์คำ ที่เผลอเมาจนเกิดค่ำคืนสุดแสนพิเศษกับ น้ำผึ้ง สาวน้อยผู้แสนน่ารัก จากความผิดพลาดเพียงชั่วข้ามคืน กลับกลายเป็นจุดเริ่มต้นของความสัมพันธ์ที่ไม่คาดฝัน เรื่องราวความรักแสนอบอุ่น ที่เต็มไปด้วยความน่ารัก ความฟิน และรอยยิ้ม ชวนให้หัวใจเต้นแรงไปกับทุกช่วงเวลาของทั้งคู่ "นม! นมแถมใหญ่เสียด้วย" โปรดติดตามความฟินได้ที่นิยายเรื่อง อ่อยรักพ่อเลี้ยง

ในอดีต... เขาคือคนที่ฝากรอยแผลไว้ลึกสุดหัวใจจนทำให้เธอไม่เชื่อในความรัก แต่หลายปีผ่านไป... ทั้งสองกลับโคจรมาเจอกันอีกครั้งในวันที่โลกของเธอพังทลายและไม่เหลือใคร และเป็น 'เขา' คนนั้น ที่ยื่นมือเข้ามาฉุดดึงเธอไว้ เขาทำดีกับเธอทุกอย่าง เป็นคนเดียวที่อยู่เคียงข้างและคอยเข้าใจ แต่สำหรับคนที่เคยมีอดีตที่ไม่น่าจดจำร่วมกันนั้น เธอจึงมองความดีที่เขาทำ เป็นเพียง 'การชดใช้' มากกว่า 'ความรัก' 'ถ้านายทำเพื่อไถ่โทษ... แค่นี้มันก็พอแล้ว' 'ที่ทำอยู่ไม่ใช่เพื่อขอโทษ... แต่ทำเพราะอยากเริ่มต้นใหม่' เมื่อหัวใจหนึ่งเต็มไปด้วยความระแวง ส่วนอีกหัวใจเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด รักครั้งนี้จะกลับมาคืนรังได้จริง หรือจะเป็นเพียงแค่การฉายซ้ำของบทเรียนเดิม?"

เราสองคนต่างไม่ชอบขี้หน้ากัน แต่ดันได้มาอยู่ใกล้ชิดกันในฐานะเพื่อนร่วมงาน วันหนึ่งป้าผู้เป็นที่รักของเธอล้มป่วยและจำเป็นต้องใช้เงินจำนวนมากมารักษา เธอจึงต้องแบกหน้าไปอ้อนวอนให้เขารับเลี้ยงในตำแหน่ง "นางบำเรอ" ชั่วคราว ด้วยความเกลียดชังเธออยู่แล้ว เขาจึงตอบตกลงข้อเสนอนั้นเพื่อย่ำยีร่างกายเธอ ดูถูก เหยียดหยามเธอ เพื่อให้เธอเจ็บปวดใจมากที่สุด ใครจะไปคิดว่า "ความใกล้ชิด" จะถูกก่อตัวเป็น "ความรัก" อีกทั้งยังปากหนักไม่ยอมรับ "หัวใจ" ตัวเอง

เธอถูกส่งให้ไปเป็นชู้ระดับVVIP ให้กับเศรษฐีวัยดึก ของเล่นที่สามีส่งตรงให้กับนาย "สวัสดี เธอคือของขวัญของฉันคืนนี้ เธอชื่ออะไรคนสวย"เสียงของเขาทุ้ม พร่า มีเสน่ห์มาก คิราอรปรือตาขึ้นมองเขา ยิ้มอย่างเย้ายวนส่งให้กับเขา เธอกำลังเริ่มแสดงบทของตัวเอง "คิรา..ชื่อคิราค่ะ ท่าน" "คิรา..ชื่อน่ารักจัง แปลว่าอะไรครับ"เขาทรุดลงบนเตียง นั่งข้างเธอ เชยคางมนของเธอให้เงยขึ้นมาเพื่อเขาได้พินิจมันอย่างเต็มที่ เธอสวยเหลือเกิน ผิวเนื้อนุ่มละมุนไปหมด และหอม..กรุ่นกลิ่นสาวเข้าจมูก เธอมีกลิ่นที่เหมือนกับส้มผสมกับวานิลา หอมหวานน่ากินจริงๆ พรุ่งนี้เขาจะต้องให้ประพัทธ์เลื่อนนัดกับนายเชิดแล้ว "แปลว่าดวงอาทิตย์ค่ะ" ตอบเขาไปแบบนั้น ตาของเขาสวยเหลือเกิน สัมผัสของเขานุ่มนวลไม่ได้ทำให้เธอรู้สึกหวาดกลัว เธอมองสบตาเขาราวกับต้องมนต์ เธอไม่เคยรู้สึกอะไรแบบนี้มาก่อน....นิ้วของเขาที่แตะต้องเธอ มันอ่อนเบา ราวถนอมและทำให้เธอวูบวาบไปหมด นั่นอาจจะเพราะเธอมึนๆ และบอกกล่อมตัวเองไว้ด้วยบทบาทของนางบำเรอ มันถึงทำให้คิราอรปล่อยกายและใจกับชายแปลกหน้า ยอมรับสัมผัสจากเขาโดยไม่มีอาการขยะแขยงหวาดกลัว ท

“ครับ” เขารับคำในขณะที่เธอหันไปมอง คนตาโตเหมือนนึกอะไรออก รีบกัดปากเสไปมองทางอื่น “อุ๊ย!” เธออุทานเมื่อเขาขยับเข้ามาหา จับมือเธอเอาไว้ ช่อเพชรมองตาปริบๆ แก้มร้อนผ่าว “คืออาก็ยังไม่มีเมีย” “ค่ะ ยังไม่มีเมียแล้วเกี่ยวอะไรกับช่อละคะ” เธอดึงมือหนี เดินไปคนพะโล้ ภามลูบท้ายทอยตัวเองไปมา เออ... เขายังไม่มีเมียแล้วไปบอกเด็กมันทำไมกัน “คือจริงๆ อาก็อยากมีเมียนะครับ” *** “คิดถึงอาหรือเปล่า ไหนบอกให้ชื่นใจหน่อยสิครับ” “ไม่เห็นจะคิดถึงเลย” เธอเสมองไปที่บึงบัว ตักไอติมกินแก้เขิน “แต่อาคิดถึงช่อแทบขาดใจ” “คุณอา” เธออุทาน มองเขาตาโต คนบ้ามาสารภาพอะไรตอนนี้ ช่อเพชรแก้มร้อนผ่าว สบตาแล้วเขินจนมือไม้ไม่รู้จะพาไปไว้ตรงไหนดี สุดท้ายก็ถือไอศกรีมขนมปังกรอบเอาไว้แน่นเหมือนเดิม “ไอติมติดปากอีกแล้วครับ” เขายิ้มที่มุมปากของตัวเองเพื่อบอกเธอ ก่อนจะยื่นหน้าเข้ามาหา ทำท่าจะเช็ดให้ด้วยปากร้อนๆ อีกครั้ง

“กลางวันแสกๆ ไม่อายฟ้าอายดิน” พันศักดิ์เบือนหน้าหนีจากภาพตรงหน้า เด็กสาวใบหน้าเปรอะเปื้อนไปด้วยน้ำตา ตัวสั่นเทาสะบัดมือหนีมองเขาด้วยสายตาตัดพ้อ ก่อนจะเดินกระเผลกๆ ออกจากกระท่อม หนุ่มใหญ่สบถยาวเหยียดเมื่อหันไปเห็นก้นขาวๆ ของเด็กสาววัยสิบแปด เธอเอาเสื้อผ้าขาดๆ ปิดบังเนื้อตัว ร้องไห้สะอึกสะอื้นเดินหนีด้วยเนื้อตัวสั่นเทา “จะไปไหน” ร่างสูงใหญ่เกือบร้อยแปดสิบห้าเซนติเมตรตามมากระชากแขนเล็กของเด็กสาว เธอสะดุ้งสุดตัวยังร้องไห้ไม่ขาดสาย “มังคุดจะกลับบ้าน” มังคุดตอบเสียงสั่นๆ สะอื้นจนตัวโยน “เดินแก้ผ้าไปแบบนี้น่ะเหรอ” ขาเอ่ยถามอย่างหงุดหงิดใจไม่น้อย “แล้วจะให้มังคุดทำยังไง” เด็กสาวถามเสียงสะอื้น “เอาใบกล้วยปิดไหมกันอุจาดตา” เขาประชดแต่เธอกัดปากตัวเองแล้วสะบัดมือหนี “โกรธรึที่มาขัดจังหวะ” พันศักดิ์เลิกคิ้วขึ้นถาม “ปากร้าย มังคุดไม่เคยคิดจะมีผัวทีเดียวสิบคนหรอกนะ” “อ้อ... นึกว่าอยาก” “ลุงศักดิ์!” เธอเสียงดังใส่เขายังร้องไห้สะอึกสะอื้นน้ำตาเปรอะเปื้อน กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดด!

อย่ามองผมแบบนี้สิ เรื่องที่เกิดขึ้นกับเราเป็นความเต็มใจด้วยกันทั้งคู่ ผมไม่ได้บังคับฝืนใจคุณเลยนะ คุณจ้องผมเหมือนกับว่าผมล่อลวงคุณอย่างงั้น อีกอย่างเมื่อคืนคุณเป็นฝ่ายเริ่มก่อนแท้ๆ

“ชอบลูกสาวเจ้าของร้าน... ชอบเฌอครับ อยากได้มาเป็นเมีย”

“พี่จับนมทอฝันแล้วนะ” “อือ หนูรู้แล้ว มือพี่สากขนาดนั้น” ชานนท์เริ่มขยับฝ่ามือบนความอวบอิ่มนูนใหญ่ เนื้ออ่อนนุ่มจนเขากลัวว่าทอฝันจะเจ็บจึงค่อย ๆ คลึงเบา ๆ “พี่ชานนท์” “อือ” เขาละสายตาออกจากยอดกลางทรวงเพื่อสบตาทอฝัน “นมหนูมันไม่ช้ำง่าย ๆ หรอกนะ แรงกว่านี้ก็ได้” เขาหยุดชะงัก หรี่ดวงตามองเธอแล้วเริ่มคลึงแรงขึ้น “สักเท่านี้ไหม” “แรงอีก ทำเบาแบบนี้หนูจะไปรู้สึกอะไร” “ไหนว่ามือพี่สาก” “ก็สาก...แต่ไม่ใช่ทำอย่างกับว่านมหนูมันจะช้ำง่าย ๆ” .......................... นักมวยหนุ่มกับลูกสาวเจ้าของร้านทอง จากคู่ปรับกลายเป็นคู่รัก เรื่องจึงเฮฮาผสานโรแมนติก น่ารักกุ๊กกิ๊ก

ในบริษัทอสังหาริมทรัพย์ระดับแนวหน้าที่ทุกสายตาจับจ้อง “น้ำหอม” ไม่มีทางเลือกมากนัก เธอเพียงต้องการงานที่มั่นคงเพื่อประคองตัวเองและครอบครัว แต่การเข้ามาที่นี่กลับพาเธอไปเผชิญความเสี่ยงที่ไม่ทันตั้งตัว เมื่อคนที่เรียกเธอเข้าพบตั้งแต่วันแรก คือ “ธีระ” ประธานหนุ่มผู้กุมอำนาจสูงสุดของบริษัท เขาจำเธอได้ จากอดีตที่เธอแทบไม่เคยใส่ใจ แต่สำหรับเขา เธอคือคนที่เคยอยู่ในสายตามาตลอด และครั้งนี้เขาไม่คิดจะปล่อยให้เธอหายไปอีก จากลูกน้องธรรมดา เธอค่อย ๆ ถูกดึงเข้าไปใกล้ ผ่านงาน ผ่านข้ออ้าง และสถานการณ์ที่ยากจะปฏิเสธ ความใกล้ชิดที่ควรมีขอบเขต กลับค่อย ๆ กลายเป็นความรู้สึกที่ควบคุมไม่ได้ ท่ามกลางข่าวลือ เกมอำนาจ และสายตาของคนทั้งบริษัทที่พร้อมจะทำลายเธอได้ทุกเมื่อ ธีระควบคุมทุกอย่างได้ ยกเว้นความรู้สึกของตัวเอง ส่วนน้ำหอม ยิ่งพยายามถอยห่าง ก็ยิ่งถูกดึงกลับเข้าไปในความสัมพันธ์ที่อันตรายมากขึ้น เพราะในโลกที่อำนาจคือทุกอย่าง ความสัมพันธ์ระหว่างประธานกับลูกน้อง ไม่ใช่แค่ความลับ แต่มันคือ “ความเสี่ยง” ที่พร้อมจะทำลายทั้งชีวิตและหัวใจของพวกเขาได้ทุกเมื่อ

"เมื่อ 'เมริน' ทายาทสาวสุดเนี๊ยบจากสยามคอร์ป ต้องโคจรมาพบกับ 'ก้อง' ช่างซ่อมบำรุงที่ชีวิตมีแค่เครื่องมือทำกินกับความมุ่งมั่นเต็มร้อย คนหนึ่งอยู่บนยอดตึกสูงเสียดฟ้า อีกคนดิ้นรนใต้แสงนีออนที่ริบหรี่... ในโลกที่ทุกอย่างตีค่าเป็นเงิน แม้แต่จังหวะหัวใจก็อาจจะมีราคาที่ต้องจ่าย!"

ภูผา มาเฟียหนุ่มเจ้าของธุรกิจนำเข้าและส่งออกอาวุธ​ และรถยนต์​ อายุ 27​ ปี เย็นชายิ่งกว่าน้ำแข็งขั้วโลกเหนือ มือขวา : ชาล มือซ้าย : ชาลี   มินิน เจ้าของร้านคาเฟ่​ อายุ​ 25​ ปี​ แฝดน้องคนสวยของตริติณ​ จากเรื่อง "โฟกัสเพียงเธอ" ลูกสาวของป๊าติวเตอร์​ และมามี๊มินนี่ จากเรื่อง"(ห้าม)รักเพื่อนสนิท" เพราะเหตุการณ์​ที่เธอช่วยชีวิตเขาไว้ในวันนั้น ทำให้มาเฟียที่แสนจะเย็นชาและน่าเกรงขามอย่างเขากลายมาเป็นไรเดอร์ส่งขนมประจำร้านของเธอในฐานะเจ้านายกับลูกน้อง และใช่! เจ้านายคือเธอ ส่วนมาเฟียที่ใครๆ ต่างก็เกรงกลัวอย่างเขาต้องกลายมาเป็นลูกน้องตัวเล็กๆ​ รับค่าจ้างรายวันจากเธอผู้แสนดี...จะเรียกว่าตกหลุมรักตั้งแต่แรกเจอ​ ก็อาจจะใช่ และถ้าวันนึง...เธอรู้ความลับที่เขาปิดบังเอาไว้มาตลอด​ เขาไม่ใช่แค่ผู้ชายธรรมดาและตกอับอย่างที่เธอเข้าใจ​ เธอจะเกลียดเขาหรือเปล่า แน่นอนว่า​ เขาไม่มีวันยอมให้เป็นอย่างนั้นแน่!           

“ในหัวคุณก็คงไม่พ้นเรื่องแก้แค้น บอกได้เลยว่ามันไม่มีประโยชน์ คุณก็เห็นว่าแม่ไม่ได้รักฉันเลย ต่อให้ฉันตายไปต่อหน้าเขาก็ไม่สนใจ” เธอสะอื้นฮักอย่างกลั้นไม่อยู่ “ถึงคุณจะแย่งลูกไปจากฉัน ก็มีเพียงฉันเท่านั้นที่เจ็บปวด ไม่ใช่แม่หรือใครทั้งนั้น” เรณุการะบายความเจ็บปวดในใจออกมาจนหมดสิ้น ตั้งแต่เล็กจนโต มารดาไม่เคยพูดกับเธอด้วยคำที่อ่อนโยน ไม่เคยให้ความรักความอบอุ่น มีแต่ดุด่า ทุบตีสารพัด พ่อเลี้ยงหนุ่มได้แต่ยืนอึ้งเกิดความรู้สึกสงสารหญิงสาวขึ้นมาจับใจ แล้วแบบนี้เขาจะใจร้ายใจดำกับเธอได้อีกอย่างไรกัน “จะให้ฉันกราบก็ได้ ได้โปรดอย่าพรากลูกไปจากฉันเลยเขาคือสิ่งเดียวที่ทำให้ฉันมีแรงลุกขึ้นมาต่อสู้กับโชคชะตาอันโหดร้าย ฉันสัญญานะว่าจะเลี้ยงเขาให้ดีให้ความรักความอบอุ่นแก่เขา อีกหน่อยคุณก็จะแต่งงานกับผู้หญิงที่คุณรักแล้ว จะมีลูกหลายๆ คนก็ยังได้ อย่าเอาลูกฉันไปเลยนะขอร้องล่ะ” เรณุกาพนมมือไหว้ทั้งน้ำตาลุกขึ้นเดินมายืนอยู่เบื้องหน้าชายหนุ่ม ย่อตัวลงเพื่อก้มกราบอ้อนวอนขอลูกในท้องเอาไว้ ทำเอาหัวใจที่เคยด้านชาไร้ความรู้สึกถึงกับกระตุกวูบ ยอมแพ้ต่อคนตัวเล็กอย่างราบคาบ

สวีพานแม่ทัพแห่งทัพสกุลหยางแคว้นต้าหลงระหว่างไปต้านศึกชนเผ่าที่ชายแดนใต้ มีคนหวังดีส่งคณิกาเข้ามาในกองทัพเขาจับสลากได้หญิงงามผู้หนึ่ง พอรู้ว่านางถูกจับมาขาย เขาจึงช่วยเหลือนาง ทั้งสองจึงร่วมมือกันปราบปรามพ่อค้ามนุษย์อย่างถอนรากถอนโคน

"หม่อมราชวงศ์วนิดา" ถูกพ่อขายให้เป็นเมียบรรณาการของ "เสือขาล" โจรผู้เหี้ยมโหดที่ทั้งลุ่มน้ำเจ้าพระยาหวาดกลัว จากการแต่งงานที่เต็มไปด้วยความเกลียดชัง กลับกลายเป็นความรักที่ถอนตัวไม่ได้ แต่เมื่อความจริงเปิดเผยว่าเธอคือลูกสาวของชายที่ฆ่าพ่อเขา ความรักและความแค้นจึงเหลือทางเลือกเพียงหนึ่งเดียว... ใครสักคนต้องเป็นฝ่ายสูญเสีย

นาวาตรีปรเมนทร์ เผ่าบัณฑิต เขาเป็นบุตรชายคนสุดท้องของครอบครัวเผ่าบัณฑิต เขาได้รับคำสั่งจากผู้บังคับบัญชาให้ตามสืบคดีสแกมเมอร์ คดีค้ามนุษย์ หลอกชาวต่างชาติมาทำงานคลอเซ็นเตอร์ ไปจนถึงการลักพาตัว ล่อลวงคนไทยไปขายยังต่างแดน และที่หนักหน่วงยิ่งกว่านั้นคือลูกสาวผู้บังคับบัญชาของเขากำลังตกอยู่ในอันตราย เธอถูกจับตัวโดยขบวนการนี้โดยบังเอิญ ปรเมนทร์ไม่ได้เป็นคนหวั่นไหวง่าย แต่เมื่อภารกิจเชื่อมโยงกับคนใกล้ชิดของผู้บังคับบัญชา เขาจึงต้องเผชิญทั้งงานและความรับผิดชอบที่มากขึ้น ขวัญข้าว เธอเป็นลูกสาวของผู้บังคับชาของปรเมนทร์ เธอตกเป็นเหยื่อศัตรูของคนเป็นพ่อ เธอถูกวางยาเพื่อสนองตัณหาเฒ่าอำมหิตที่หวังทำลายเธอหยามเกียติคนเป็นพ่อ โชคดีที่เขาช่วยเธอไว้ได้ทันเวลา แต่ฤทธิ์ยาวที่พลุ่งพล่านอยู่ในกระแสเลือดของเธอก็สร้างความหวั่นไหวให้คนช่วยไม่ใช่น้อย