11:59 Pm Novels & Stories

tanong ko. “Next week. Kaka-uwi mo lang from Italy, right?” sagot ni Timothy. “Oh, okay. Anything else I should know?” "Call time’s 8 AM. Doors open at 9, close at 10 PM. I don’t tolerate latecomers. If you want a glowing review—earn it." he said, sipping coffee like a proper kitchen villain. "Noted." I stood with a smile. "If that’s all, I’ll head out. I’ve got dinner with the fam."

Nakalimutan na rin niya ang kasunduan nila ni Marionne na bawal siyang uminom. Pagkatapos uminom, tiningnan niya ang oras—malapit nang mag-11:30 ng gabi. Kaya agad siyang umuwi. Mahigpit ang bilin ni Marionne: kailangan siyang makauwi bago maghatinggabi, kung hindi ay hindi siya papapasukin. Eksaktong 11:59 PM nang makapasok siya sa bahay. Pagkabukas niya ng ilaw sa sala at akmang pupunta na sa kuwarto, napansin niyang may malamig at tahimik na pigurang nakaupo sa sofa, parang yelong estatwa—si Marionne.

Napakabilis niyang maglakad at ang lalaki pa ng kanyang mga hakbang! "Wait lang naman! Ano ba kasi?" Binuksan niya agad 'yung pinto at mabilis niyang tiningnan ang orasan. "4:05 am ngayon sa Ordinary City. May kulang-kulang na dalawang oras pa tayo para matulog." "Sabi ko naman kasi sa'yo madami kayong hindi nalalaman kung ano talagang nangyayari sa syudad natin."

dagdag ko, “you promised earlier—keep your distance from Althea in front of Sevi.” Mas tumalim ang tingin ko. “No problem,” ulit niya. Ganun lang. Mabilis kaming nagkasundo. Parang business deal ang pinagkasunduan naming dalawa. Halos mag-11 PM na. Tahimik na ang buong paligid. Yung ibang tents, wala nang ingay, paminsan-minsan na lang may maririnig kang mahinang hilik mula sa ibang campers na sumuko na sa paghihintay.

There's four lock one is a password encoded and the three is normal lock may kadena pa nga eh. Something odd is happening... I grab two of my daggers and wear my specialize mask. Lumabas ako sa dorm at nag ikot-ikot sa paligid. My total guard was lifted when the speaker rang loudly. Dear Lyxians, the 9pm rule is now occuring until 6:00 in the morning. The CCTV or other camera and alarm devices were shutdown. Enjoy your whole night Lyxians. Tumunog ang weirdong tunog na sirena at pansin kong isa-isa namatay ang ilaw sa ibang kwarto.

“Ano bang eksakto kong sinabi? Sinabi ko sayo, mayroon kang isang buwan para ilagay ang limang milyon sa card na iyon.” Ang lalaki ay tinaas ang kanyang wrist at tumingin sa kanyang relo. “Ngayon ay 10:48pm. Mayroon ka pang isang oras at labindalawang minuto para ilagay ang limang milyon sa card na iyon. Tandaan mo, hindi ko gusto ng limang milyon lang. Ang sabi ko ay kailangan mong ideposito ang limang milyon ‘sa card na iyon’.”

"Late na, matulog na tayo," sabi ni Lander matapos tingnan ang relo sa pulso niya. Alas-11 na ng gabi. "Opo, Pa, Ma, Good night po. Kuya pwedeko na ba kunin si Uno?" pakiusap ni Reinella na kunin si Uno kay Reed. Pero lalo pa itong inilayo ng lalaki. "Samahan ko muna si Uno," sabi ni Reed.

Tama naman ang pagkakatingin nya, Si Cian ang tumawag pero bakit ibang ang boses nang nasa tawag? Bakit iba ang boses? nawala ba nya ang phone nya? Again!? Napabuntong hininga nalang si Astria at pinagpatuloy ang usapan nila nang tao sa kabilang linya. Matapos nang medyo may katagalang paguusap, naliwanagan naman na ang dalaga kung bakit iba ang boses na sumagot. She cleaned up her desk and look at the Clock, It's already 11:48 pm at ilang oras na ang lumipas ng magsimula ang Curfew sa dormitoryong pinagtutuluyan nya.

Pagkasara ng pinto, tahimik. Nakatayo si Adrian Blackwood sa may bintana, hands in his pockets, staring at the skyline like he owned it — which, honestly, baka totoo naman. He didn’t even look at me when he spoke. “You’re late.” “It’s 11:59.” I blurted out before I could stop myself. He glanced over his shoulder, a tiny flicker of amusement in his cold eyes. “Precise. I like that.” “Sit.”

“Time of death 10:53PM.” Hinayaan ng mga nurses ang mga Endrinal upang makapasok sa kuwarto at mayakap ang anak sa huling pagkakataon. Labis ang pag-iyak ng mga magulang nito na dahilan ng pagwala. Maging ang ama ni Andrea ay tahimik na humihikbi, not losing his composure but one can say that he’s hurting based on how his voice changes every time he speaks. It wasn’t loud but it wasn’t silent either.