A Failure To Communicate Novels & Stories

“Mas magaan na po ang katawan ko ‘di tulad kanina na para akong matutumba anytime.” Nagkatinginan si Lucas at ang doktor ngunit hanggang ngayon, maging ang binata e naguguluhan at tila ba hindi maintindihan ang nais ipahiwatig. Kahit si Selene, nagpapabalik-balik ang mga mata sa dalawa. Ano bang pilit pinag-uusapan ng mga ito at bakit parang one-sided communication ang meron sila? “May mali po ba sa ‘kin?” pagtatanong niya, dahilan para mabasag ang namutawing katahimikan sa pagitan nila.

We also discussed our second plan in case something went wrong during the operation. There was no room for mistakes. We had to be prepared for anything. Hindi rin malabong masugatan kami ng mga kalaban and that's normal. Walang sumusugod sa gyera ang hindi nasusugatan. Our father also made sure we had a way to communicate with him once the mission was over. Whether we succeeded or failed, he needed to know immediately so the necessary backup could be deployed.

Laging mabilis na nagre-reply si Celine sa mga messages nito, pero dahil sa time difference nila, madalas ay may delay ang usapan nila. Ang ganitong klaseng hindi kumpletong komunikasyon ay tila isang kutsara ng langis na ibinuhos sa nagliliyab niyang pangungulila! Imbes na maibsan ang pagnanais niyang makita ito, mas lalo pang lumaki at nag-apoy ang pagkaka-miss niya sa lalaki! Ang lungkot ay nanuot sa buong sistema niya, dahilan para magkaroon siya ng matinding insomnia gabi-gabi.

"Sa mga pagkakamali natin noon." Natahimik siya. Alam naming pareho ang ibig sabihin ko. Marami kaming pinagdaanan. At ayokong maranasan ng mga anak namin ang mga bagay na pinagdaanan namin dahil sa kakulangan ng komunikasyon. Gusto kong lumaki silang marunong magsabi ng problema. Marunong humingi ng tulong. At higit sa lahat, marunong umunawa.

Sumasakit na ang ulo ko sa kanila sa totoo lang! "Ayan! Masyado ka kasing seloso kaya pati ang bayaw mo pinagseselosan mo! Tsaka mag usap nga kayong dalawa niyang iniirog mong perlas hindi 'yong puro araro na lang! Communication is the key ganern kasi!" Mabilis at halos habulin ni Aiza ang hininga niya ng dahil sa mga pinagsasabi niya. Hinila niya na rin ulit si Brent at inambaan ng suntok kung hindi pa rin sasama sa kaniya.

"I will just end up stuttering. Mapapahiya lang ako sa mga makakakita sa akin, especially there are a lot of people outside." Bumaba na si Chelsea sa parking lot para mauna na siyang sumakay sa kotse, at ako naman ay hihintayin na lang siguro na makaahon sila. Another mission failed. Balak ko pa naman sana talaga na mapilit si Chelsea na ma-practice ang communication skill niya toward others. Syempre magsisimula 'yon sa pagsasanay ko sa kanya na makipag-communicate sa mga vendors or fast food crew to provide her needs.

She buried herself scrolling through her phone. Ano ba kasi ang dapat gawin kapag na sa tenth floor galing ang elevator at naghihintay ka kung kailan bababa? Nakakapagod na rin kaya maghintay sa loob, tapos wala pa siyang kausap. Oh, right. Communicating has been very difficult for her since she stopped living life. Unless it’s for business, walang reason para magkausap.

"Galing ako doon kanina. At hindi iyon ang unang pagkakataon. I don't know where she was those times, or what she's doing, or thinking of doing. Calli didn't even bother to share it with me. What if one day she suddenly disappears, and I'm not ready?" Naunawaan ng manager ang takot ni Lluna. Hindi niya ito masisisi kung bakit ganoon na lamang ito mag-isip, dahil minsan na itong nasaktan nang husto at iniwan ni Junica nang walang pasabi o malinaw na dahilan. "That's why they say communication is the key, Lluna." "That's useless if she won't tell me..." Giwang-giwang na ang ulo ni Lluna sa sobrang kalasingan, ngunit likas pa rin ang taglay niyang ganda na umaakit sa paligid.

Ngunit tila ay mas lalo lamang itong naging badtrip. Oh-oh. Mukhang mali ang topic na kanyang napili. “Well, kung ayaw mo, e ‘di h’wag.” Nagkibit balikat siya at tinalikuran na ito. She bit her lower lip. She’s really not a good communicator. Dapat lang talaga sa kanya ang manahimik na lamang. Pinikit niya na ang kanyang mga mata at sinubukang matulog.

May problema kaya ito o baka busy lang sa trabaho kaya hindi siya magawang ma-text o matawagan? Sadyang nalilito siya sa nangyayari dahil hindi naman ganoon ang ugali ng kanyang kaibigan. Lagi itong may oras at panahon pagdating sa kanya kahit gaano man ito kaabala. “Besty, ano na ba ang nangyayari sa ‘yo? Halos two weeks na tayong walang communication, hindi ako sanay sa ganitong set-up…” bulong niya sa sarili.