A Hundred Days With You の小説・ストーリー

Ilang segundo lamang ay unti-unti na akong inaatok hanggang sa nawalan na ako ng malay. Nagising na lamang ako na may benda na ang buo kong mukha. Napatingin ako sa kisame at napatitig kung tama ba itong desisyon na ginawa ko. I gave up everything at tinanggap ang alok na ito dahil sa takot at pera na makukuha ko dito. Para naring itinapon ko ang aking sariling kalayaan pero kailangan kong gawin ito. Mas malaking pabor ang pagsagip niya sa akin kaysa sa bagay na ito. Magpapanggap lang naman ako at pagkatapos ng limang buwan makakalaya din ako. "Kumusta ka dito?" Tanong ni Nathalie sa akin nung nabisita ako sa tinutuluyan kong beach house na nirenta niya.

Sana lang ay walang makakita sa amin dahil baka kung ano ang isipin. Ginamit namin ang kotse niya papunta roon. Walang umiimik sa aming dalawa kaya pinikit ko ang mga mata ko para sana umidlip sandali pero hindi ko na namalayan na nakatulog pala ako. "I will do everything just to take you back." "Pinagbigyan kita sa gusto mong umalis ng bansa. But now that you're back I will never let you go again. No, never."

kapagkuwa'y tanong niya habang inaayos ang kamang hihigaan ni Clarissa. "3 days ang leave ko, dikit sa day off kaya limang araw din tayong magwawalwal. Saan ba magandang Club? 'yon maraming gwapong mayaman," tawang tawa sabi nito saka hinila ang kamay niya at nag sayaw sayaw sa harapan niya. Natawa na rin siya. "Ang harot mo !" "Hoy, kailangan natin magharot paminsan minsan noh.. lalo ka na. Harot harot din pag may time, diligan mo na 'yan rosas mo kung ako sayo–"

Halos trenta minutos ko inayos ang sasakyan nya bago tuluyang umandar, inayos ko na rin ang gulong nya dahil flat nga talaga. “You’re good to go, miss.” Sabi ko at tinignan sya. Nanlaki ang mata nya at niyakap ako, “OMG! What will I do without you, thank you! You really saved my day, girl!” Medyo lumayo na ko dahil may grasa ako sa damit, puti pa naman ang polo na suot ko, lalaban ko na lang mamaya, sana matanggal pa, pag hindi, yari nanaman ako, at bibili nanaman ako nang bago.

Gano’n siya nandidiri sa kasintahang kagabi lang ay ibang babae ang hinahalikan. “Happy anniversary, you guys!” sabi naman ni Bianca na may dala pang pa-cake. “You turned three today!” Gusto niyang burahin ng sampal ang ngiti nito. Kung hindi niya nakitang kaulayaw ito ni Dominic kagabi, she would believe her seemingly genuine happiness for her and her fiance. But she already knew that behind her smile was a snake she allowed to stay and live in her house.

Sana nga lang ay matiis niya ang ugali nito. 100 days will surely be a decade of t○rture for her.

kuwento ko at napatingin siya sa akin. "Ano'ng usapan?" kuryos na tanong niya. "Fifteen days lang akong kasama niya at pagkatapos no'n wala na. Pang-thirteen days na ngayon, dalawang araw na lang." malungkot kong sabi at napangiti si Andrea pero hindi ko yun binigyan ng malisya. "Ganun ba? Ibig sabihin pagkatapos ng fifteen days aalis ka na? Saan ka naman pupunta?"

sagot ng dalaga makaraan ang ilang sandali. "That's more of less one hundred days." Humalukipkip siya at sandaling nag-isip. Napaka-haba ng isang daang araw, pero kahit paaano ay hindi siya babagabagin ng konsensya niya. "Okay, pagbibigyan kita sa pabor na hiningi mo noong nakaraan. You can stay here in the next one hundred days for free." Sa nanlalaking mga mata ay nag-angat ito ng tingin. "T—Talaga?"

Bakit kailangan pa niyang bilangin ang mga araw ng kanilang pag-aaway? Gulong-gulo ang isip ni Janella at nakaramdam ng kaba ngunit dahil nakikita naman niyang may intensyon si Vernon na makipagkasundo o magbaba ng pride ay hindi niya isinampal sa mukha nito ang kanyang tunay na inis at takot. Matapos mag-isip nang malalim at magkwenta ng mga nagdaang araw sa kanyang isip, sa wakas ay sumagot siya sa isang pautal-utal na tono. "Seventeen days?"

Pero tuwing naaalala ko ang hitsura niya noong gabing iyon—ang panginginig ng kanyang mga kamay at ang takot sa kanyang mga mata—alam kong kailangan kong maging matatag. "This is just a job, Sofia," bulong ko sa sarili ko. "Ninety days. Isang mahabang summer vacation lang ito." Kinuha ko ang maleta ko at sinimulang ilabas ang mga gamit ko. My designer silk pajamas felt like a joke. Habang nag-aayos ako, narinig ko ang isang mahinang kalampag mula sa hallway. It was a rhythmic sound—*thud, drag, thud, drag.*