Abot Tingin Sa Pangungusap นิยาย & เรื่องราว

FLASHBACK. Nagising s'ya na parang ang bigat ng kan'yang katawan at hindi s'ya nakakapagsalita. Gusto n'yang magsalita ngunit walang tunog iyon at huli na ng mapagtanto n'ya na may tubo pala na nakapasak sa kan'yang bibig. "Hmmmmm!" ungol n'ya para kuhanin ang atensyon ng kung sino man na naroon. Kumakawag din ang kan'yang kamay at pilit na inaabot ang IV na nakakabit sa kan'ya.

Mas lumala pa diko alam kong anong gamot yon basta ng sabi n'ya para daw sa sakit ng ulo. Baka ikakamatay n'yo pa sir kong iinom pa kayo ulit non, sir may sasabihin pala ako sa'yo. Importante ito para kasing mag laman ang mga sinasabi n'ya sa'kin. Tayka lang po sisiguraduhin ko mo nang walang makarinig oh makakita sa atin. Check ko mona ang pinto sir para sure tayo. Bakit ano yon? Kinakabahan naman ako sa'yo Darwin ano ba kasi yan? Bakit gan'yan ka maka-react?

Inabot niya pa ang noo ko at pinatag ang pagkakakunot nito. "What's wrong? Something's bothering you? What is it?" Mali pala yung unang sabi ko, may mga times din pala na madami-dami yung word count niya. Yun ay sa tuwing nakasimangot ako sa kanya o di kaya kapag nagwawala at umiiyak ako. At ito pa, sa tuwing nakikipag-usap siya sa akin para siyang ibang tao. Sobrang lambing nito hindi kagaya kapag nakikipag-usap siya sa iba. Lalo na dun sa mga nurse na halatang nagpapapansin lang sa kanya.

Kahit na mag iisang linggo na yung sugat niya kailangan pa rin kasing palitan lagi ng benda medyo okay naman na ito pero sabi ng doctor kelangan pa ring gamutin at linisan para masigurong di mainfection. "Sakit talaga ng ulo ko,bakit ba kasi iniisip ko pa yung halik na yun? ay nako naiinis lang ako first kiss ko kaya yun at nabigla pa ako,dapat naman kasi nagpaalam nalang siya na gusto niya pala akong halikan di yung nangbibigla siya,,,tssskkk feeling mo lang yun girl pero nainis lang yun sayo kaya ka n*******n" usal ng isip ko. Maliligo na muna ako bago bumaba at maghahanda pa ako ng almusal niya.Kaya naman na niyang bumaba sa hapag pero ewan ko sa mokong na yun bakit ayaw pa talaga bumaba

That would be so awkward! Masakit sa talampakan, masakit sa ulo at lalong masakit sa bangs! Gab was insisting yesterday na pagusapan nila ang problema. Pero masyado pa kasing masakit sa kanya. She couldn't get over na ang bruha talaga ang dinaluhan nito. Sinanay kasi siya ni Gab na naroon lang ito lagi, kakampi niya. Kaya ngayon, pakiramdam niya sobra siyang trinaidor nito which is hindi naman talaga.

O Hindi? "Isa pa, Kung umasta ka ngayon parang wala ka sa aking sinabi no'ng nakaraang araw ah, Hindi ba isa akong walang pusong tao? Mali. Hindi ka nga pala sigurado kung tao ba talaga ako o isang robot." Dagdag niya pa bago tuluyang pumasok ng cr kaya napa-sandal nalang ako sa pader.

"Gusto mo ba lumabas ulit at mamasyal?" Awtomatikong napalingon siya rito ulit at hindi makapaniwala sa narinig. Tama ba ang pagdinig niya o nabibingi lang siya? "M-mamasyal?" Ngumiti ito. Tuluyang nalaglag ang kaniyang puso! ngumiti si Audric? Ngumiti ito! Ngumiti ang lalaki at hindi nakaligtas sa paningin niya iyon. Hindi rin siya dinadaya ng kaniyang paningin. Totoong ngumiti ito at siya ang dahilan ng ngiti nito!

nakangiting sagot nito na ikinatikhim n'ya ng malakas para pigilan ang hindi matawa dahil sa tawag nito sa adobo at sinigang. "It's adobo and sinigang K not Abobo ang Shinigeng. Fvck! Saang planeta ka ba galing ha?" "Ohhh! Just like the kamote and kukote ba?" inosenteng tanong nito na hindi n'ya na napigilan ang munting tawa na umalpas sa kan'yang bibig.

taas kilay nito " yun ang hindi ko alam mo mula ng umuwi tayo galing sa hiking nayun hindi na nya ako pinapansin at nagiging mainitin ang ulo nya sakin hindi ko alam kung bakit" malungkot na turan ko " naku anu kaba baka pagod lang halika subukan nating kausapin" sabay hila nito sakin at patakbo naming tinungo ang office ni gideon

Humabol ako sa aking hininga, gumagapang palayo sa kanya nang walang pakshet na pananaw kung saan ako pupunta. Patuloy akong nanalangin na makakakuha ako ng sapat na oras para mailigtas. Isang bota ang puring-puring tumama sa akin sa mismong pisngi. Sumigaw ako sa sakit. Hindi ito kasama sa pakshet na plano. “Sapat na!” Ang boses na iyon ay puring-puring pamilyar o baka ang ugong lang sa aking mga tainga at sakit sa aking ulo ang nagpapaisip sa akin ng mga bagay?