Actor / Actress Novels & Stories

“สาวน้อยของฉัน ยกขาขึ้นอีกสิ” ว่าแล้วมือหนาก็จับเรียวขางามข้างหนึ่งขึ้น เพื่อจะได้เปิดทางรักให้ตนได้เข้าไปครอบครอง “โอว์ ไม่นะนายหัว คลีนไม่ไหวแล้ว คลีนจะกลับห้อง” สาวน้อยร้องห้ามเมื่อรู้ว่าอีกฝ่ายจะทำอะไรกับตนอีกครั้ง พยายามดิ้นเอาขาข้างที่ถูกยกขึ้นของตนลงที่พื้น แต่ก็ไม่ได้ผลเมื่อคนที่ยืนแนบชิดด้านหลังนั้นแรงเยอะเหลือเกิน “ไม่เอานะหนูน้อยของฉัน อย่าขัดขืนเลย ไหนๆ ก็หลงทางมาแล้ว ยอมเถอะ” เอ่ยเสียงแหบพร่า พร้อมกับปล่อยขาเรียวลงพื้นให้ยืนมั่น เมื่อเห็นว่าเธอยืนขาเดียวไม่ ไหว “นายหัวใจร้าย คลีนเกลียดนายหัว” สาวน้อยเอ่ยตัดพ้อคนยืนแนบข้างหลังตน “อาบรักกันก่อนค่อยอาบน้ำนะ” ว่าแล้วก็จัดการนำแก่นกายของตัวเองสอดแทรกจากทางบั้นท้ายงามงอนของสาวเจ้าเข้าไปอย่างอวดดี “อ๊ะ กรี๊ด! เจ็บ....” สาวน้อยร้องกรี๊ดออกมา พร้อมกับดิ้นหนี แต่ก็หนีไม่พ้นเมื่อด้านหน้าของตนเป็นผนังห้องน้ำ จะดิ้นมาด้านหลังก็ติดคนตัวโตที่ยืนแนบหลังตน

มิเชล โรจนรัตติกร  หญิงสาววัยยี่สิบสี่ เธอได้มางานแต่งงานของเพื่อนสาวที่กรุงโรม แต่ทว่าเธาเจอกับหนุ่มใบหน้าหล่อเหลา สุขุมลึกลับในไนต์คลับหรูในเมืองหลวง การที่เจอกับเขาในวันนั้น มันทำให้เธอมีผัวถึงสองคน

“ดิฉันท้องค่ะ” ตัดสินใจแล้วว่าจะบอกชายหนุ่ม “ฉันจะแน่ใจได้ยังไงว่าเด็กในท้องเป็นลูกของฉัน” น้ำเสียงกระด้างกระเดื่องเปล่งลอดออกมาจากริมฝีปากหนาหยักได้รูปของผู้อำนวยการหนุ่มของโรงพยาบาล ซึ่งคำพูดของเขามันช่างกรีดใจของพยาบาลสาวร่างอวบเหลือเกินตอนนี้ “ทำไมผู้อำนวยการพูดเหมือนกับว่าดิฉันนอนกับคนอื่นไม่ได้นอนกับผู้อำนวยการล่ะคะ” พยาบาลสาวถามผู้อำนวยการหนุ่มที่ยืนกำมือหันหลังให้ตนเองอยู่ที่โต๊ะทำงานของเขา หึ! ฟักทองหันมาแสยะยิ้มหยันสาวอวบ ก่อนจะเดินมาเชยคางมนคนตัวเตี้ยให้แหงนเงยขึ้นสบตาตนเองแล้วพูดต่อ “ฉันจะไปแน่ใจได้ยังไงพยาบาลนิด เธออาจจงใจปล่อยให้ตัวเองท้องเพื่อจับฉันก็ได้ อีกอย่างฉันก็ใส่ถุงยางทุกครั้งตอนที่เอากับเธอ” พูดจบก็ปล่อยมือจากคางมนแล้วเบือนหน้าหนี “ใช่ ผู้อำนวยการใส่ถุงยางทุกครั้งและถุงยางก็แตกทุกครั้งไม่ใช่เหรอคะ” ชณินันท์ชี้แจง “เธอรู้ว่าถุงยางแตกแล้วทำไมไม่กินยาคุม เป็นถึงพยาบาลไม่น่าโง่ปล่อยให้ตัวเองท้อง นอกเสียจากเธอจงใจจะจับฉันตั้งแต่แรกแล้วพยาบาลนิด” เขากำมือตัวเองแน่น เพื่อไม่ให้พลั้งเผลอไปทำร้ายพยาบาลสาว

เมื่อเธอถูกเพื่อนในกลุ่มของโรมถามว่าอยากลองมีs-xกับโรมไหม ลูกแก้วก็ตอบไปอย่างมั่นใจว่า ‘อยากค่ะ‘

เพราะการเงินที่ขัดสน ทำให้นักเขียนสาวตัดสินใจตอบรับคำขอของเพื่อนสนิท ที่ฝากให้เธอนั้นดูแลลูกติดสามีเพียงคนเดียว ระหว่างที่เจ้าตัวไปทำงานกับสามีที่ต่างประเทศเป็นเวลาหก เดือน ระหว่างนั้นก่อเกิดเป็นความรักที่ผิดและพลั้งเผลอทุกข้อในจิตใจ.. แม่จะเป็นเพียงลูกเลี้ยงของเพื่อนสนิทแต่ก็ทำให้เธอไม่อาจทนความรู้สึกไปได้ เพราะยิ่งเธออยากจะตัดใจไม่ถลำลึกลงไปมากเท่าไร หัวใจของเธอก็ยิ่งไม่รักดีมากเท่านั้น

“แสบนักนะ! ดี! ดีดดิ้นแบบนี้มันก็ได้อารมณ์ไปอีกแบบ หึ“

“ลบรูปหนูออกจากโทรศัพท์เดี๋ยวนี้เลยนะคะ!” “แลกกับร่างกายของเธอ แล้วฉันจะลบให้” “ไอ้โรคจิต!!” “ไอ้เด็กเวร!”

แทน อายุ 24 ปี เป็นนักศึกษาปี 3 ของมหาวิทยาลัยแห่งหนึ่ง มีลูก 1 คนชื่อว่าน้องทิว เด็กชายอายุ 6 ขวบที่ช่างพูด "ผมมีลูกแล้ว ถ้าคิดจะรักผมก็ต้องรักลูกผมด้วย" ณัชชา อายุ 27 ปี ประธานบริษัทสาวสุดฮอต ที่ใครๆ ต่างก็หมายปอง ทว่าเธอนั้นกลับไม่สนใจใครเลย จนกระทั่งได้มาเจอกับแทนที่ได้มาทำงานในคลับที่เธอเป็นเจ้าของ "ฉันสามารถเลี้ยงดูนายกับลูกได้โดยไม่ต้องลำบากอีกต่อไป"

"ฟ้า..." "ตบฉันที" "ห๊ะ?" "ฉันฝันหรือเปล่านะยุ นายมาอยู่ตรงนี้กับฉันจริงๆเหรอ..." "ให้ตบใช่มั้ย" ฉันพยักหน้า วายุเลื่อนมืออีกข้างที่โอบฉันขึ้นมารั้งต้นคอฉันไว้ส่วนอีกข้างที่จับข้อมือฉันอยู่เขาก็ปล่อยให้มันเป็นอิสระ ก่อนจะเลื่อนมันขึ้นมาประคอบใบหน้าฉันให้เงยหน้าขึ้น "อะ อื้อ" เขากดจูบลงมาบนปากฉัน บดขยี้ค่อนข้างแรงจนฉันส่งเสียงออกมาเพราะรู้สึกว่าปากแตก "ตบด้วยปาก" พอถอนจูบออกวายุก็พูดขึ้น ฉันยังคงมองหน้าเขา ฉันเจ็บที่ปากแตก ฉันเจ็บและรับรู้ถึงรสสัมผัสริมฝีปากของเขา เรื่องจริง ฉันไม่ได้ฝันไปจริงๆ... ฉันโผเข้ากอดวายุ ใบหน้าฉันแนบกับแผ่นอกเปลือยเปล่าของเขา หูของฉันได้ยินเสียงหัวใจของเขา "ฟ้า..."

ใครๆก็หาว่าเราเป็นแฝดสาม ก็โอละพ่อสิครับ!! พวกผมนะ โคจรมาจากคนละที่ โตมาคนละแบบ อาเทอร์น่ะเป็นทนาย ส่วนแอสตั้นเป็นโจทก์ที่มาฟ้องผม และผม (เซ บัส) ก็คือจำเลย เหตุเกิดจากการเข้าใจผิด หรือเพราะโชคชะตาก็ไม่ทราบได้ เมื่อจู่ๆผมก็โดนแอสตั้นฟ้องคดีเปิดเผยทรัพย์สินปัญญาประดิษฐ์(Ai)ของทางบริษัท ดังนั้นแล้วผมจึงตกเป็นจำเลย มันบ้า ใช่มั้ยล่ะครับ หากทุกอย่างมันเป็นการฟ้องร้องกันโดยทั่วไป แต่ที่มันบ้าและพีคไปกว่านั้นก็คือ พวกผมดันไปมีอะไรกันแบบจัดสาม และวันที่ศาลฎีกาตัดสิน วันนั้นผมก็ถูกรถชนสาหัสปางตาย แต่ถึงอย่างนั้น ผมก็รักษาตัวเองตลอดระยะเวลาสองปี ท่ามกลางความเลว ร้ายเพราะนกเขาของผมมันดันไม่ขัน แต่ถึงอย่างนั้นแค้นที่ผมมีก็ต้องรอวันชำระและกลับมาเอาคืนพวกมันอย่างสาสม !!