Alamat Ng Manok Novels & Stories

Pitong buwan pa lang ang tiyan ko, sobrang nahihirapan na talaga ako.Minsan sa umaga halos hindi na ako makatayo.Buti na lang inaalalayan ako ni Allen o ni manang. "Manang,saan sila pupunta?"tanong ko kay manang, umalis kase sila Dia, Allen at Dos. "Pupunta sa Manila, uuwi naman sila bukas,"ani ni manang.

Tahimik lang kaming dalawa ni Lucas dahil hindi rin naman kami masyadong magkakarinigan dahil maingay ang motor. I just look at the night sky . casiopea. Palagi na lang iyang nan'dyan sa tuwing titingin ako sa langit. "nandito na po tayo ma'am, sir" announce ni manong halos 20 minutes din kaming sakay ng bangka. "Anong lugar ito manong?" i asked "Ito po ay sa bandang likuran ng lulubog lilitaw na isla" sagot ni manong.

"Manang, tulungan n'yo naman po ako. Siguradong may anak din po kayong babae o nakababatang kapatid na babae. Paano kung sa kanila mangyari ito? Manang, nakikiusap po ako. Help me." Nakitaan ko siya ng awa sa mga mata. Mabilis kong pinahid ang luha ko at ibinigay sa kaniya ang kapirasong papel. "Iyan po ang address namin sa Manila. Maawa na kayo, manag. Nag-aalala na sa akin ang mga magulang ko. Please po!" Hindi siya nagsalita pero hindi rin niya tinanggihan ang papel na inaabot ko. Kinuha niya ito at itinago.

Ang isang bote ay nagkakahalaga ng Two million US dollars, na katumbas ng higit sa 100 milyong piso na barya! Sa isang city-level restaurant tulad ng Manila, talagang top-notch ang alak na ito. Hindi naman kalabisan kung sabihin na ito ang yaman ng tindahan. Tinatayang kakaunti lang ang bote sa West Bay. Jen Zen, mangyaring mag-book! "Anong pinag-uusapan niyo?!"

Khaliyah POV PAG-UWI namin sa manisyon ni Nolan dito sa Manila, nakasalubong agad sa amin sina Bok at Bak. Nakatitig lang sila sa akin. Marahil ay alam na nila ang nangyari. Gusto kong ngumiti pero pinili kong iwasan na lang sila ng tingin kasi alam ko naman na kalaban din ang mga ito. Wala na akong kakampi sa bahay na ito kaya kailangan ko nang maging wais.

"Hey..." Sa pangalawang pagkakataon, nangilabot ang buong pagkatao ko nang marinig ko ang namamaos niyang boses sa kabilang linya. Kinagat ko ang ibabang labi ko at tumingin sa city lights. I don't even know what to say. Shit! "Where are you? Nasa Manila na ako," aniya at marahas na bumuntong hininga pa. Napaawang ang bibig ko nang mapagtanto ko ang sinabi niya.

tanong niya kay Manang. “Black, iha,” sagot nito. “Salamat po. Pero saan po banda ang office niya dito?” tanong niya ulit. “Ang office niya ay sa silid niya mismo. Katabing silid mo ang nasa kaliwa,” nakangiti na sagot nito sa kanya. “Salamat po!" “Alam mo, nakakatuwa ka, iha. Kahit na lumaki ka sa Amerika ay matatas kang magsalita ng Tagalog,” sabi ni Manang sa kanya.

Wika ni Manang Lucing. “Sorry po, manang! Naiwan ko kasi ang phone ko sa kwarto namin tsaka, gusto namin tapusin ang trabaho kaagad dahil magpapaalam kami kina Mam at Sir mamaya na manonood ng basketball.” Nakangiting sagot ni Mona.

Ani ni manang Perla, ang namumuo sa lahat ng katulong at tagapamahala sa mansyon nila. "Maraming salamat, Perla. Nga pala, honey. Siya si Perla o manang Perla pero puwede mo namang tawagin na lang siyang Perla. Dahil ayaw niyang masyadong pinapahalata ang katandaan niya." Pabirong turan ng asawa sa kaniya. Ngumiti na lamang sa labi si Alona at pasimple namang natawa ang manang sa sinabi nito.

Tugon ko kay Manang kaya napakamot nalang siya sa kanyang ulo. "Saka uuwi naman po tayo kaagad Manang eh. Malabo naman sigurong may makakilala sa akin na konektado sa hinayup*k na iyon." Dagdag na dahilan ko. Nasa malayong probinsiya na kasi kami ng Bulacan kaya't imposibleng matunton pa kami rito.