Alamat Ng Manok 소설 & 이야기

sagot ni Cartier. Pekeng humalakhak si Manang saka ako binalingan. Napanguso na lang ako at nagkunwaring inaayos ang comforter ng kama ko. "Saan kayo niyan mananatili, Hija? Dito sa Cebu o sa bahay niyang ama ni Ayla?" Tanong ni Manang nang makalabas si Cartier. "Baka sa Maynila kami, Manang. Nandoon kasi ang trabaho niya," sagot ko.

Ang gaan din ng pakiramdam ko sa kan'ya. "Saan ka pa galing niyan?" Wika ko na ngayon ay ngiting-ngiti. Tumingin muna ito kay Noah bago sumagot. Sinulyapan ko din si Noah na nakangiti habang nakatingin sa amin. "Galing kami ng Manila, bale magbabakasyon sana kami dito. Narinig ko na maganda ang dagat dito." Sambit niya na tila nasasabik. "Kasama ko pala ang hubby ko! Bumibili lang siya doon ng cake." Wika niya.

tanong nito na napakamot pa ng ulo. "S...Sorry po, sa Makati po tayo." wika ko. Hindi na sumagot ang Manong at nagpatuloy na ito sa pag drive. Hindi ko nga alam kong saan ba ako pupunta, pero bahala na. Bahala na kong saan mapadpad ako ngayong gabi makalimot lang ako ng kahit isang araw kinabukasan naman magiging okay rin ako. Two hours Later ng nagsalita ulit ang Manong.

Sino naman 'yun? "Ah, sino naman po 'yun?" pagtataka ko at tumigil muna sa pagkain. Medyo naintriga lang ako. Malay ko, baka nga related sa akin ang taong ito at makatulong pa para makauwi na talaga kami ni Alex. "Si Danilo Macario ay isang Barangay Captain dito, 'yung bahay nila ay malapit lang do'n sa plaza," sagot ni Manang at uminom ng tubig.

“Pamangkin po?” "Oo, matanda lang ng ilang taon sa'yo. Nagkita kami kanina sa palengke at timing naman na naghahanap siya ng matutuluyan muna ng isang buwan dito sa Manila kaya sinabi ko na may isa pa akong apartment na walang naninirahan kaya doon nalang siya muna. Tuwang-tuwa nga anak mo eh na magkita sila." Kwento ni Manang sa akin.

~End of flashback~ and here I am naglalakbay patungo sa taong mahal ko. "Malapit na tayo miss, saan po ba kayo banda" sabi ni manong, napahaba yata yung pagkukwento ko kaya diko na namalayan na nandito na ako. At ang problema pa diko alam kung saan yung bahay niya. "Ah manong alam mo ba kung saan nakatira dito yung mga San Diego? "tanong ko kay manong, napatingin naman siya saakin at ngumiti.

"May natabi ka pa namang pera di ba?" "Opo, dala-dala ko po iyon palagi." "Gamitin natin papuntang Manila." May ilang damit kaming nasalba, iyong nasa sampayan namin. Hindi na din kami bumalik pa ng bahay. Hindi kami nagpaalam. Wala kaming pinagsabihan kahit pa si Aling Minerva. Mas mabuti daw na maglaho na lang kami sa lugar na 'to. "Huwag kang mag-alala, Anak. Alam ko ang adress ng bahay nina Angus sa Manila. Puwede mo siyang abangan doon sa labas ng bahay nila."

aniya, biglang lumambot ang boses, “taga-Manila ka na ba dati pa?” Bahagyang kumurap si Naomi, nagulat sa tanong. “Oo, taga-Manila ako,” maikli niyang sagot, kasabay ng pilit na ngiti. Dumating ang dalawang mangkok ng pares. Umuusok ang mainit na sabaw. Inabot ni Naomi ang mangkok na walang hipon. “Ayaw ko kasi ng hipon,” sabi niya, kaswal ang tono pero may bahagyang panginginig sa dulo ng salita.

Anyaya ni Aling Manay. Tumango naman ako dito. Inayos ko na muna ang walis at tiyaka sumunod kay Aling Manay para makuha ang mga labahan. Matagal ng byuda si Aling Manay, siya na lamang at ang dalawa niyang anak na lalaki ang magkasama sa buhay. May pera si Aling Manay kumpara sa'min, nasa abroad kasi ang isa nitong anak at ang isa naman ay nag-ta-trabaho sa Manila. Tinatanong nga ng karamihan bakit ayaw pang lumipat si Aling Manay sa ibang tirahan dahil kubo lamang ang bahay nito kahit na mapera, sagot lamang ni Aling Manay ay ayaw niya dahil hindi niya kayang iwanan ang bahay kung saan sila nakatira ng yumaong niyang asawa. Hindi din kalaunan ay nakarating na kami sa kanilang bahay. Dalawa

nahihiyang tanong niya. “Bakit? Ayaw mo bang sumama sa amin?” “Eh… aalis kayo, ’di ba?” Agad siyang nilingon ni Noah. “Babe, huwag ka magpaiwan. Sumama ka sa amin sa Manila. Doon ka muna sa bahay. Si Mama at si Marise na ang bahala sa’yo habang nagtatrabaho kami ni Lolo.” “N-nakakahiya naman. Hindi ko pa sila kilala.”