Alamat Ng Pagong นิยาย & เรื่องราว

"Mawalang galang na ho, pero mas maganda ho sana kung uuwi na lang ako. Hindi ko na ho ipipilit sa anak n'yo na walang bayag ang pagiging Ama sa anak ko. Hindi rin ho ako intrisado kung ano ang meron kayo at kung tatanongin n'yo ako kung sino ako? My name is Natalia Punongbayan! From the City of Dreams Manila! Na may kasabihan na; Sa bansang mahal ang bigas gayundin ang gas, maraming mandurugas, marami ring PATATAS... PILIPINAS!! And I thank you!" Matapos ko 'yon sabihin ay sumulyap pa ako kay Argo na umiiling lang sa'kin bago taas noo ko silang tinalikuran. Parang may stiff neck pa nga ang leeg ko habang naglalakad palabas ng bahay.

May meeting siya sa mga executives. "Saan daw?" "Esejutib," tugon ni Ponce sa ina. "Saan 'yon?" "Baka lugar sa Maynila." Napangisi ako na naiiling. "Hindi saan kundi sino," pagtutuwid ko sa maling pag-unawa nila. Tumingin ako kay Mr. Cheng. "I married someone better than you." "Sa tingin mo, papayag ako na may ibang umangkin sa iyo?"

Sumunod siya rito. "Nasaan tayo?" tanong niya. "Sa Baguio, Benguet. Baguio is the flower capital of the Philippines and known for their Panagbenga Festival," paliwanag nito. Tumango siya. Hindi na bago sa kaalaman niya ang tungkol doon pero nakakamangha pa rin na makita niya ang Baguio ng personal.

____________________ Philippines Manila Airport Ang mainit na klima dito sa Pilipinas ay nag-aalala ng napakaraming magaganda at mapapait na ala ala. "Were here baby Ali. This is mommy's home town!" wika ko habang pangko ni Third ang anak namin. "Naaalala ko tuloy ang kuya Jonas mo, anak." wika ko ulit bagay na hindi naman maiintindihan ni baby Ali dahil hindi siya nakakaintindi ng tagalog. Alam ni Ali na nasa heaven na ang kaniyang kuya Jonas at hindi niya alam ang kondisyon ng kuya niya dahil pinili kong huwag munang banggitin sa kaniya ang tungkol doon dahil masyado pang bata si baby Ali.

natigil ako sa pagkalikot sa phone ko nang tawagin ako ni Manong Bong. "Sa bahay na lang po, Manong. Bakit po? Gusto niyo po ba kumain na muna tayo bago tayo umuwi?" Nakangiting tanong ko. Nasa Silay City pa naman kami, hindi pa nakalabas sa kanto papuntang airport kaya kung gutom na si Manong, puwede pa kaming kumain muna sa mga kainan dito sa Silay.

"Bakit po ang sabi ng Papang sa Maynila kayo nakatira? Kaya doon po namin kayo hinahanap." "Oo meron kaming bahay doon at du'n din kami nakatira noong bago kami magkahiwa-hiwalay. Pero dahil nagmigrated na ang Papa sa Europe kaya matagal na rin kaming hindi umuuwi doon. Ito naman ang dati pa naming bahay. Pero nakabili ang Papa ng bahay sa Maynila. Dahil sa klase ng trabaho niya at saka gusto rin kasi ng Papa na sa Maynila kami mag-aral. Ang akala siguro ng Papang n'yo natuloy na ibenta ito. Ang totoo ibinenta na talaga ito ng Papa sa mga Alquiza noon. Dahil ang gusto ng Lolo n'yo sa Europe na kami tumira lahat kapag nakapagtapos na si Darryl ng Medisina. Pero hindi naman iyon ang nangyari.

Sinubukan kong magtanong muli, umaasang makakakuha ako ng anumang impormasyon. “Nasa Hacienda Mondragon ka, hija. Sa liblib na bahagi ng Batangas.” Batangas. Malayo sa Marilao. Walang paraan para makatakas. Lalo akong nanghina sa narinig ko. Ang hacienda na ito ay kilala sa buong bansa. Napakayaman nga pala ng isang Drake Mondragon, kaya pala kayang-kaya niyang magtago ng isang tao ng ganoon kadali. Bago pa ako makapagtanong muli, yumuko na ang kasambahay at lumabas ng silid, muling nilock ang pinto. Naiwan akong muli, kasama ang pagkain na hindi ko man lang nagawang galawin.

"Sino 'yon?" Kunot-noong tanong ni Roxanne kay Maribel. "Si Ms. Antonio 'yon. Siya ang mayordoma rito, 'yong nag-uutos sa mga kasambahay kung ano ang gagawin nila. Siya rin ang katiwala ng mag-asawang Montenegro. Mabait 'yan si Ms. Antonio, may pagka-istrikta nga lang pagdating sa trabaho dahil syempre gusto niya maging maayos lahat. Wala siyang anak. Tumanda na siyang dalaga sa pamilya ng Montenegro. Dito na niya nilaan ang halos buong buhay niya dahil bata pa lang siya nang makatuntong siya rito. Kinupkop kasi siya ng mag-asawa. At bilang pasasalamat sa pagkupkop sa kaniya ay ibinigay niya ang kaniyang serbisyo at nangakong pagsisilbihan ang mga ito habang siya ay nabubuhay," paliwanag sa

Isang napaka-gandang umaga na naman ngayong araw, ang mga manok ay malalakas ang tilaok, ang mga kalabaw naman ay mukhang masiglang masigla. Ngayong araw ay mag-aani kami ng mga palay nina nanay at tatay. “Mayap a abak,” bati ko sa aking ina. “Magandang umaga rin sa'yo, anak,” tugon ni mama habang nag luluto. Ang aming bahay ay gawa sa kahoy, at kami'y naka tira sa San Isidro—probinsya ng Pampanga. Dumiretso ako sa palikuran at nag simula ng mag sipilyo at mag hilamos ng mukha.

“Barangay Pio Del Pilar street, Master Sayruz.” At saan pupunta ang babaing ‘to? Teka?! May ibang lalaki pa ba siya? Tss. Nakaka-interesante talaga ang ginagawa mong to Angie. Isang residensyang lugar, na mapapapisil ka na lang ng ilong dahil sa nadaanan namin na hindi ko maintindihan ang amoy. Uso din sana ang magtanim ng mga halaman sa bawat bahay. Dapat bawat bahay merong halaman. Tsk. Para naman nawawala ang masangsang na amoy saka sa oras na ito, napaka-alinsangan na sa lugar na ito.