All Of Us Are Dead Zombies Novels & Stories

Zombies 2 nang makarandam siya ng bagot at gutom. Past noon na pala at gutom na naman siya kaya marahan siyang tumayo at pumunta ng canteen. Nasa ibabang floor ayon sa pinagtanungan niyang guard sa floor na iyon. Tamang-tama umupo siya sa kanang bahagi bitbit ang pagkain nang makita niya si Zerus. Nagtatakang napatingin siya rito. Anong ginagawa ng isang Zerus sa Mississippi?

Nagkaroon ako ng isang kakaibang panaginip—madugo at marahas. Napanaginipan ko ang namatay na si Stephen. Sina Carlos at ang iba pa ay mapuputla ang mukha, naninigas ang katawan, at dahan-dahang lumalapit sa akin na parang mga zombie. Ang boses nila ay parang mga multo sa isang horror movie. Mula sa kanilang lalamunan ay lumabas ang malamig na tinig.

I guess luluwa na ang eyeballs ko kaka-irap. Without wasting time, the three of us headed to the cafeteria. Nasa labas palang kami ng cafeteria nang makarinig kami ng nakakabasag eardrums na tili. Gosh, di ba sila nauubusan ng boses kakatili. It's always like this. Kahit saan ka pumunta, makakarinig ka ng nakakabasag eardrums na tili. And the reason? Of course, it's no other than my brother, Kien, and Reizel's brother. They are a heartthrobs.

They are obedient servant. Nakita ko na umigting ang panga ni Adrastos. "Kung gusto mo ng tao na gagawing mong hayop, puwes huwag kang pumunta rito. Homo sapiens ang Suiciders dito at hindi hybrids para gawin mong hayop." "They are bound to be killed, not to be your fucking servant." Mr. Charter and Adrastos, No, all of the staffs of Live Suicide ay walang pinagkaiba.

Dahan dahan ang lakad namin hanggang sa maramdaman ko ang malamig na kamay na unti-unting humahawak sa aking mga paa. "Waaaaaaah!! Mumu." Hysterical na saad ko at nagpapapadyak hanggang sa mawala ang nakahawak na kamay. Kaniya-kaniya na kami ng takbo. Nagkahiwa-hiwalay na kaming lima dahil sa limang pasilyo na pinasukan namin isa-isa. Napahinto ako sa pagtakbo ng makita ko ang mga zombie na may epilepsi. Hindi lang isa kundi lima na nag-aabang, napabuntong hininga ako at nakita ko sa dingding na mamamatay ang dim light with in ten seconds kaya naman hinintay kong mamatay ito.

Naibulong niya sa sarili na kung narito man lang sana si Timothy ay hindi ganito ang mangyayari sa kanilang mundo. MABILIS ang bawat hakbang ni Hanzul sa bawat pag-usad niya'y nakakapatay siya ng mga Zombie. Tila hindi nauubos ang mga ito, bigla siyang natigilan at inilibot sa buong paligid ang tingin kung saan siya naroroon. Paano ba mauubos ang mga ito, kung sa bawat makagat na mortal ng mga zombie ay nagiging katulad ng mga ito.

reklamo ko. "Like d! Kasalanan pa ba 'yun. Basta ikalma lang natin 'yung sarili natin."ani Julian habang nakasiring sa kanyang baril. Maya-maya ay bigla kong naaninag na may tumatakbong zombie papunta sa aming direksyon, kaya naman halos manghina ang aking mga tuhod at tumayo ang aking mga balahibo. "Juliaaan! May paparating na Zombie!"bulalas ko sabay tago sa kanyang likuran at kinubli roon ang aking sarili. Putek!

"Aim it toward his head. That's how you could kill your target. A zombie will never die unless you hit the bullseye." Dahan-dahan na siyang bumitaw at ramdam ko ang pag-atras niya. Huminga ako nang malalim at inisip na zombie nga naman ito. Pero nang maisip ko na si Darius ito ay gumalaw bahagya ang kamay ko at sakto na ang pwesto. Bang! "Woah? Not bad ah," si Carmella. Namaywang siyang nakatingin nito at nakangiti pa.

Halos mabulunan ako ng makita ang grupo ni Drale kasama siya. Lumapit sila sa table namin, "Hon." Hinalikan ni Kyl ang noo ni Kez. "Andito na pala kayo, upo kayo." Saad ni Kez. Tumayo kami ni Kez para makapasok sila. Huling umupo si Drale kaya magkatapat kami. Sinamaan ko ng tingin si Kez. Syempre pakana nanaman ng magaling kong kaibigan 'to.