All Of Us Are Dead Zombies นิยาย & เรื่องราว

Zombies 2 nang makarandam siya ng bagot at gutom. Past noon na pala at gutom na naman siya kaya marahan siyang tumayo at pumunta ng canteen. Nasa ibabang floor ayon sa pinagtanungan niyang guard sa floor na iyon. Tamang-tama umupo siya sa kanang bahagi bitbit ang pagkain nang makita niya si Zerus. Nagtatakang napatingin siya rito. Anong ginagawa ng isang Zerus sa Mississippi?

“Help me? I don’t want to die!” Nero was hiding behind Principal, and Leora was just shouting, but she never left her place. Uno didn’t know what to do while me and Shanti were hugging each other. Maya-maya ay lumapit sa akin si Uno at hinatak ang kamay ko upang mapalapit sa kaniya. “We’re all gonna die! Let’s leave! Zombie! See you soon, Mother!” sigaw ni tres. Nagulat kaming lahat ng batukan ni Sebastian ang lalaki at bigla siyang tumayo at lumapit sa akin. Bigla niyang malakas na hinatak ang kamay ko dahilan upang mapalayo ako kay Uno.

I guess luluwa na ang eyeballs ko kaka-irap. Without wasting time, the three of us headed to the cafeteria. Nasa labas palang kami ng cafeteria nang makarinig kami ng nakakabasag eardrums na tili. Gosh, di ba sila nauubusan ng boses kakatili. It's always like this. Kahit saan ka pumunta, makakarinig ka ng nakakabasag eardrums na tili. And the reason? Of course, it's no other than my brother, Kien, and Reizel's brother. They are a heartthrobs.

They are obedient servant. Nakita ko na umigting ang panga ni Adrastos. "Kung gusto mo ng tao na gagawing mong hayop, puwes huwag kang pumunta rito. Homo sapiens ang Suiciders dito at hindi hybrids para gawin mong hayop." "They are bound to be killed, not to be your fucking servant." Mr. Charter and Adrastos, No, all of the staffs of Live Suicide ay walang pinagkaiba.

Dahan dahan ang lakad namin hanggang sa maramdaman ko ang malamig na kamay na unti-unting humahawak sa aking mga paa. "Waaaaaaah!! Mumu." Hysterical na saad ko at nagpapapadyak hanggang sa mawala ang nakahawak na kamay. Kaniya-kaniya na kami ng takbo. Nagkahiwa-hiwalay na kaming lima dahil sa limang pasilyo na pinasukan namin isa-isa. Napahinto ako sa pagtakbo ng makita ko ang mga zombie na may epilepsi. Hindi lang isa kundi lima na nag-aabang, napabuntong hininga ako at nakita ko sa dingding na mamamatay ang dim light with in ten seconds kaya naman hinintay kong mamatay ito.

Naibulong niya sa sarili na kung narito man lang sana si Timothy ay hindi ganito ang mangyayari sa kanilang mundo. MABILIS ang bawat hakbang ni Hanzul sa bawat pag-usad niya'y nakakapatay siya ng mga Zombie. Tila hindi nauubos ang mga ito, bigla siyang natigilan at inilibot sa buong paligid ang tingin kung saan siya naroroon. Paano ba mauubos ang mga ito, kung sa bawat makagat na mortal ng mga zombie ay nagiging katulad ng mga ito.

reklamo ko. "Like d! Kasalanan pa ba 'yun. Basta ikalma lang natin 'yung sarili natin."ani Julian habang nakasiring sa kanyang baril. Maya-maya ay bigla kong naaninag na may tumatakbong zombie papunta sa aming direksyon, kaya naman halos manghina ang aking mga tuhod at tumayo ang aking mga balahibo. "Juliaaan! May paparating na Zombie!"bulalas ko sabay tago sa kanyang likuran at kinubli roon ang aking sarili. Putek!

Halos mabulunan ako ng makita ang grupo ni Drale kasama siya. Lumapit sila sa table namin, "Hon." Hinalikan ni Kyl ang noo ni Kez. "Andito na pala kayo, upo kayo." Saad ni Kez. Tumayo kami ni Kez para makapasok sila. Huling umupo si Drale kaya magkatapat kami. Sinamaan ko ng tingin si Kez. Syempre pakana nanaman ng magaling kong kaibigan 'to.

Ang tanging nasa isip lang nila noon ay magligtas ng buhay. Simula noon, hindi na siya nakakain ng marshmallow na galing sa daddy niya. Kahit yung galing sa mommy niya. Pareho silang namatay sa sumunod na mission habang pauwi sa kanya. Doon nagsimulang gumuho ang mundo ni Zoe. Napansin ni Elijah na namumula na ang mga mata ni Zoe. Hinawakan niya ang maliit na kamay ng dalaga at nag-tanong nang dahan-dahan, "Naaalala mo na, 'di ba?"

Iniwan sila dalawa upang makapag-usap. "November two bukas, ang sabi ng iba sa mga kalukuwang nakasalamuha ko, ever year of November two, when someone light a candle for them as a remembrance of their death, at eight pm, they may rest in peace." "That was the only way a soul of the dead in this world to finally be at ease," dagdag pa nito. Malalim na ang tulog ni Tina ng gabing iyon habang si Ruth ay ilang oras na ding nakatitig sa labas ng bintana, malakas ang ulan ng gabing iyon.