Always Something There To Remind Me Mga Nobela at Kwento

Pilit na kinokontrol ko ang pagkairitang nararamdaman ko at pilit na ipinapaalala sa sarili ko na ito naman talaga ang dapat. Dapat nga hindi ako naiirita o naiinis kay Lucy o sa kahit na sino pang babae na nali-link kay Mikey, dapat magpasalamat pa ako sa mga ito dahil ipinapaalala lang ng mga ito kung saan ba dapat ako lumugar. Kumbaga ay constant reminder, madalas kasi ay tanga ako at lagi kong nakakalimutan ang bagay na iyon.

“Why should I? Wala naman siguro akong kinalaman doon—“ “It’s your father, Aliyah. Remember, your mother’s death anniversary. Malapit na yun. And I hope… kasama ka na nila sa pagkakataong ito…” Tears immediately formed in the sides of my eyes. Ramdam na ramdam ko rin ang pagkatuyo ng lalamunan ko. Oo nga pala, bakit ko nakalimutan? Am I too busy minding my own business na nakakalimutan ko ang mga ganoong bagay? Shit, alam kong sa oras na makita ako ng pamilya ko ay sasabihin nilang wala akong kasalanan pero…

"Gusto kong malaman kung ano talaga ang nangyayari, pero alam kong ayaw mo pang sabihin sa ngayon." Huminga siya nang malalim at pinagmasdan ang hindi mabilang na mga punongkahoy na halos takpan na ang kalangitan. "It's easy to say that we should forget all our problems for a while and let ourselves enjoy. But in every giggle I make, in every smile and in every guffaw, my problems always interrupt. Because we don't have the power to shut down our memory. When it wants to come, it comes."

Oo noong naaksidente ako palagay ko naalala ko naman ang lahat kasi kilala ko ang pamilya ko and all but I don't really know why I always felt that there's something wrong and missing. Iyong parang may importante akong nakalimutan pero kahit na anong pilit ko hindi ko na siya maalala. At sa paglipas ng mga taon tuluyan ko nang nakalimutan at hinayaan ko na lang ang lahat. Pero bakit kasi kung kailan okay at nasanay ako ngayon pa bumabalik ang anino ng nakaraang ayokong maalala pa?

Hindi man kay Damien ay at least kay Drake at Pau na lang na nagpakita na rin naman sa akin ng kabaitan kahit na papaano. I was about to go down when suddenly, I remembered I had forgotten something upstairs. Mahalaga iyon, kaya kahit na tinatamad ay muli akong bumalik sa kwarto para kuhanin ang bagay na naiwan ko. I remembered putting it on the bedside table. And I was so relieved when I saw it still there.

Hindi ko mo na sinabi sa kanila that my memories are back. I want to remember everything about myself bago ko sabihin sa kanila ang lahat, yeah I remember pero parang kulang e. After kong magpalit ay hinanap ko yong infinite necklace na binigay sa akin ni Vaughn, I want to see that necklace again Kung saan saan na ako naghahanap hindi ko pa din nakita, tanungin ko kaya si Mama or Daddy hmmpf!

Kinuha ko rin ang cellphone ko at kinunan siya ng larawan. "Remembrance, baka kasi pag gising mo... Limot mo na ako." ***

“ Tama na Rafael, itigil na natin ito, wala rin mangyayari kung sasabihan pa kita, sarado na ang isip mo, wala na kong magagawa kundi pabayaan ka sa imahinasyon mo na iyan, sige na uuwi na ako, babalik na lang ako kapag luminaw na ang isipan mo at kapag nagawa mo ng kalimutan si Angela.’ Wika ni Daniel na agad kumaripas ng takbo palayo kay Rafael. “ Hindi ko kailanman kakalimutan si Angela, hindi kailanman nawawala sa isipan ko si Angela, mamahalin ko siya habang nabubuhay ako.” Mahinang sabi ni Rafael sa kanyang sarili habang habol niya ng tingin si Daniel.

“Sa paligid ko ay maraming tao, ngunit iilan lamang ang maaari kong pagkatiwalaan. Karamihan sa kanila ay nakikita lamang ang pangalan ko at ang yaman ng aking pamilya. Hindi nila nakikita ang taong nasa likod ng lahat ng ito.” Tumingin ako sa kanya nang may pag-unawa. “Naiintindihan ko iyan. Kapag ang isang tao ay mayroong maraming bagay, madalas ay nakakalimutan ng iba na siya rin ay nangangailangan ng pakikinig at pag-unawa. Ang tunay na kasama ay hindi ang taong laging nakangiti kapag mayroon, kundi ang taong nananatili kahit sa mga panahong mabigat ang pasanin.”

At sa kanyang pag-iisa, naalala niya ang nakaraan na pinilit niyang tiisin, takasan at kalimutan…. Para kay Althea!