Novel & Cerita Always Something There To Remind Me

"Let's just say I have a good memory." Pagkatapos ay may isa pa itong message. "Kapag gusto kong tandaan ang isang bagay, hindi ko iyon nakakalimutan." Matagal na tinitigan ni Nevaeh ang mga salitang iyon. May kung anong bahagyang gumalaw sa kanyang puso. Ngunit sa huli ay napailing na lamang siya. Mukhang sobra na naman siyang nag-iisip.

the voice whispered. Warm. Gentle. Broken. My chest tightened painfully. “Mom?” I whispered. The memory surged. A letter. Hands shaking. Tears. “You have to forget,” she said. “You have to survive.” My breath hitched. “Why?” I cried. “Because if you remember—” The memory cut. Sharp. Incomplete. But one thing remained. One word. One name. Burned into my mind. Clearer than anything else. My heart pounded. My lips parted.

Ang kaninang mga luhang natuyo ay muli na namang nagbabadya, kaya ibinaling ko nalang ang atensyon sa ginagawa. Ayoko nang maging mukhang kawawa sa harapan niya. Pagod na ako, sobrang pagod na pagod na ako. Upon typing, I suddenly remember the term my auntie May always reminded me about. _“Minsan, kung sino pa ang nanakit sa atin. Sila pa yung makapagbibigay sa atin ng kaligayahan.”_

"Would you hate me for that?" It was a selfish idea. Even without him reminding me of this night, I know that it would never leave me. The memories of tonight would haunt me, and that's the scary part of it. Makakalimutan niya lahat, pero mananatili sa'kin 'yon. Kahit hindi niya ipaalala, kahit hindi niya sabihin. Maalala ko lahat basta siya. It would be a beautiful reminder of pain.

“You can… you can trust me. I’m always here for you.” Iniwas niya ang tingin, nanliit ang mga mata pero natinatagong hinanakit at pagpapanggap iyon. “I… think I want to remember,” mahina niyang usal, na para siyang inosenteng bata. “But… maybe not eveything… yet.”

Tinalikuran ko na siya at pumasok sa room ko. Imbes na humupa na ang inis ko lalo niya lang dinagdagan dahil sa sinabi niya kanina. Why am I even thinking these things? I should always remind myself that everything is casual and everything is for papers.

Sumigaw kapag may sumusunod o hindi kaya ay tumakbo kapag malayo pa. Huwag kukunin ang candy o pera na ibinibigay. At kung anu-anong paalala na tanging kaligtasan lamang nila ang iniisip niya. "Take care. Always remember my reminders, okay?" "Yes, dad/daddy!" Masunurin naman nilang tugon kaya nakangiti lang na pinisil ni Al ang pisngi ng magkambal bago magpaalam upang pumunta na sa trabaho niya.

Araw-araw akong pumapasok sa opisina na ang bungad sa akin ay mga mukhang hindi ko na alam kung dapat ko pang pagkatiwalaan. Araw-araw din akong sinisingil ng Dragon Z, hindi man direkta, pero ramdam ko ang presensya nila, parang anino na sumusunod kahit saan ako magpunta. Tatlong beses na silang nagpadala ng “reminders.” Sa mundo naming ginagalawan, hindi reminder ‘yon—warning ‘yon. At ang susunod? Hindi ko alam kung makakaligtas pa ako.

At may mga pag-ibig na kahit ilang beses mamatay—bumabalik pa rin. “Because the heart always remembers… even when the world forgets.”

Bumalik sa akin ang kanyang sinabi noon. "Always remember that when you need me, just call my name and I'll be there. Walang pag-aalinlangang darating ako. Always!" "DAMN YOU, THIRD!"