Always Something There To Remind Me นิยาย & เรื่องราว

Bakit wala akong matandaan at maalala sa lahat ng mga nakita at napanood ko mula sa camerang iyon? Sa hindi malamang dahilan ay bigla ko na lamang ibinato ang camera at nagsisigaw habang ngumangawa. Pinaghahampas ko rin ang aking ulo, sinasabunutan ang sariling buhok, at pilit na inaalala ang mga alaala na hanggang ngayon ay malabo ko na nga yata pang maalala pa. Bakit hindi ko maalala? Of all people bakit kailangan ko pang makalimutan ang lahat ng iyon?!

Masyado na siyang pagod palagi sa work pero nakukuha niya pa rin akong asikasuhin. "Mom, I told you that you shouldn't take care of my things every morning. Dapat focus ka na lang sa work mo." But she just laughed, yeah as usual. She always laugh to all my reminders everytime. Akala niya nagbibiro ako sa mga sinasabi ko.

Hindi ito simpleng alaala na pwedeng kalimutan sa paglipas ng oras, kundi isang presensyang humahabol kahit sa katahimikan. Sa bawat paghinga, bumabalik ang mga sandaling hindi mo inaasahan—mga tingin na mas malalim kaysa dapat, mga salitang mas mabigat kaysa inaamin, at mga damdaming unti-unting sumira sa pader na matagal mong itinayo. Sinubukan mong tumalikod.Sinubukan mong tumakbo. Pero ang totoo, kahit saan ka man pumunta… dala mo pa rin siya.Dahil may mga bagay na hindi lang basta dumadaan sa buhay mo.

Bawat sulok ng lugar na iyon ay may alaala niya. Yung counter kung saan siya na promote as bartender. Yung hallway na madalas niyang daanan. Yung exit kung saan kami nag-uusap kapag pareho kaming gustong umiwas sa ingay sa loob. Even the smallest things remind me of her. Minsan kahit simpleng baso lang na nakapatong sa maling pwesto ay naaalala ko kung paano niya iyon aayusin habang nagrereklamo sa ilalim ng hininga niya.

"Hmm. And here I thought you never forget important things." Napalunok ako, pilit iwinawaksi ang init na unti-unting sumisirit sa sistema ko. "I—uh... I might need a little reminder." Bahagya siyang tumawa, mababa at puno ng panunukso. "Then maybe I should jog your memory... properly." Parang biglang nanuyo ang lalamunan ko, kaya napakagat ako sa labi bago pa muling magsalita. Ang hirap mag-focus—lalo na’t ganito siya kalapit. "W-What purpose?"

Tiningnan niya ang mga papeles na nasa kaniyang kamay. Hindi niya pa iyon tapos na basahin at natutulala na naman siya. Muntik niya pang makalimutan na may meeting sila mamayang hapon. Huminga siya ng malalim. “Yes, Reanne. Remind me that again later.” Bilin niya. Ibinaba ni Reanne ang hiningi niyang kape at naglakad na ito paalis nang mapansin na wala na siyang ipag-uutos.

Ako na ang bahala kay Kristina. Hindi ko napigilan ang bahagyang ngiti sa labi ko. Sa gitna ng lahat—pagod, kaba, at takot—may isang bagay na nananatiling pareho. Kahit gaano siya ka-busy o kabigat ang iniisip niya, hindi niya nakakalimutang alagaan ako, kahit sa mga simpleng bagay na minsan ako mismo ang nakakalimot gawin para sa sarili ko.

Kaya imbes na gumaan ang loob ko, mas lalo akong kinabahan. “Nakalimutan ko lang,” dagdag niya pa, sabay iwas ng tingin. “Nasanay na ako na palaging kumakatok. Don’t overthink.” Hah! Mas lalo akong nag-overthink nang sinabi niya ‘yon.

“Thank you.” “Sam,” tawag ko ulit, mas mahinahon ngayon. “You’re stronger than you think. Pero minsan, okay lang din magpahinga. Kaya if you ever feel like everything’s too much, I want you to remember this place. We can come back anytime. Sabihin mo lang sa akin ang babalik tayo dito.”

wika pa nito na napapa isip. Paano niya natutunan ang bagay na yan? At her Young age! Did someone teach her? Bakit pakiramdam ko, someone's remind me of her... Bakit pakiramdam ko may mga alaala akong nakalimutan,, may mga imahe akong natatandaan pero lahat ng yun malabo sa paningin ko. Yung hospital, someone's tried to revive my body! But how come?