Amante De Larga Distancia 소설 & 이야기

Ang distansya ay unti-unti nang naglalaho, at sa pwesto nito ay nabubuo ang matibay na pundasyon ng pagmamahal at pagtitiwala—pundasyong hindi kayang sirain ng anumang bagay, at hindi nasusukat sa anumang halaga ng salapi. TO BE CONTINUE

ZAIRA POV Matindi ang kaba sa aking dibdib habang iniisip ko anumang oras ay magtatagpo na kami ng aking ka long distance relationship. Hindi ko rin masabing talagang ka ldr ko siya dahil hindi naman talaga dapat ako aalis ng Pilipinas kundi sa pinag utos sakin nito at ng kaniyang lolo. Kung hindi lang dahil sa lintik na pagmamahal na ito , sana ay matagal na akong nakabalik sa Pinas at nagliliwaliw kasama ang aking pamilya . Dahil sa kahirapan ay sumuong na din ako sa deal na binigay sakin ng Lolo nito at ng aking nobyo. Malaking pera din ang kapalit ng aking serbisyong pagpapatahim kay Amara at magiging anak nito. Nang malaman ni Founder ang tungkol sa pagbubuntis ni Amara at pag alis nito

Sinundan pa iyon ng boses ni Loreign. "Para kayong nagshoshoot ng romantic drama kung magtitigan diyan," naiiling na bulong ni Loreign na hindi nakatakas sa tenga nila. Kaagad silang napahiwalay sa isa't isa. Sinigurado ni Amanda na may sapat nang distansya sa pagitan nila at malayo siya kay Theo. "S-Sige na! Gumagabi na at baka malamigan dito sa labas ang lola mo," ani Amanda.

sabi ni Calista na may bahid ng frustration sa boses. "Naguguluhan ako kung bakit bigla ka na lang naging attached sa akin pagkatapos akong hindi pinansin sa loob ng tatlong taon na para bang ako lang ang para sayo. Pero kung kaya mong mag-maintain ng distansya ng ganoon katagal, siguro hindi ganoon kalalim ang nararamdaman mo. lumitaw."

saad ko, sandali kaming tumahimik ng bigla akong may naisip. Mukha namang expert si Elina sa love, matanong nga "Elina kapag ba umamin ka sa isang tao na may gusto ka sakanya at pagkatapos nun ay parang wala lang iyon sakaniya at hindi ka pa pinansin anong kayang ibig sabihin non?" Tanong ko sakanya.

magalang kong sagot. Ngumiti siya at pinaupo ako sa harapan niya. "Well, it's not that okay since I missed him so much. Seaman kasi siya kaya long-distance relationship kami. Mabuti na nga lang at advance na ang technology natin kaya nagkakausap kami," paliwanag niya.

Napagkasunduan nila na mag aantay sya ng tamang oanahon kung kailangan handa na ang dalaga na makita syang muli para sa kaligtasan narin ng dinadala nito. Kahit na labag sa kalooban ay napilitang sumang ayon si Ashton. Lalo pa at kapakanan. ng mag ina ang nakataya. Handa syang magtiis at maghintay basta ay matanaw nya lang ito kahit sa malayo. Pansamatalang mamahalin nya ito mula sa malayo.

Ngumisi ang labi ni Amaya. “Uy. Contract.” Natatawang asar niya. “Oo, I know him. Mr. Villamos right?” Tumango ako. “We’re not talking anymore, it feels like he’s distant because of my carelessness. Hindi ko naman siya gustong saktan, but somehow I kind of miss his presence.” Maktol ko at ngumusong uminom. “Baka na-fall ka na doon?” Nanlaki ang mata ko.

Ang tagal na nun! Umiling naman ito. "I think it was when we really did kiss, like kissing. Not just smacking." Sagot nito na ikinapula naman ng pisnge ko. "It makes sense, because both amour, the more intimate we are, the more that you will feel each other no matter how long is the distance." Paliwanag nito at inayos naman nito ang buhok ko na medyo magulo. "Pero bakit ganoon? Hindi ko maramdaman ang nararamdaman mo?" Kasi kung totoo iyon, dapat maramdaman ko rin di ba?

Ang samahang hindi matitinag kahit gaano pa kami kalayo sa isa’t isa. At doon ko napagtanto, ang tunay na pagkakaibigan ay hindi nasusukat sa kung gaano kadalas kayo magkita, kundi kung paano ninyo patuloy na minamahal at inaalala ang isa’t isa sa kabila ng distansya at panahon. Sa isip ko, magkikita pa tayo, Heart... at kapag dumating ang araw na ‘yon, siguradong magiging kasing saya pa rin ng dati.