Ang Aking Ama Novels & Stories

Pumitlag pa ang puso niya sa saya. “Puwede ko bang kargahin si Baby Amanda?” nakangiti pa ito habang pinagmamasdan ang tila anghel na sanggol. Parang larawan talaga ng isang tunay na ama na nasasabik hawakan ang kan’yang anak.

Wala pa naman siya dito kanina, pero bigla na naman siyang sumulpot. "Ate!" saway sa kaniya ni Ramona, pero huli na ang lahat nakita ko nang paparating ang ama ni Ramona habang masama ang tingin sa akin. Lagot na naman ako nito.

"Mama!' Ang sakit po nang pagkakahawak niyo sa kamay kooo! Ang natatakot na sabi ni fatima sa kanyang ina. Humarap siya sa kanyang anak at sinabi: ,, Wag na wag ka nang makikipagkita sa batang iyon ,lalong lalo na sa kanyang ama! Ang galit na saad ni rosalina sa kanyang anak,habang naglalakad sila palayo sa mag- ama. "Papa" Bakit po biglang nagalit yung mama niya?" Nagalit po ba siya dahil sa akin?" Ang malungkot na tanong ni sabrina sa kanyang ama,nang lumingon si sabrina sa kanyang ama,nakita niyang malapit nang tumulo ang luha sa mga mata nang kanyang ama. Na ikinalungkot lalo ni sabrina.

Mahabang litanya ng aking Ama. "I'm sorry Dad. Pagod talaga ako tonight. May Business trip ako tomorrow. Maybe we can talk about this after I came back from my Business trip. Pupunta ako sa bahay, okay Dad. Bye." Paalam ko sa aking Ama sabay ibinaba ang tawag. Isinubsob ko na lamang ang aking ulo sa malambot kong unan.

"At isa pa, alam kong hindi kayo papayag na magtrabaho ako sa kanya kung hindi rin naman niya ako tatratuhin nang maayos." "Alam ko naman yan. Alejandro is a good guy. He may be cold and stoic most of the times, but he's a good person," wika ng kanyang ama habang sumandal na rin sa armrest ng sofa. "Sobrang dami na niyang naitulong sa akin, and I will be forever grateful."

Napatingin kaming dalawa kay Ama, hindi makapaniwala sa kanyang sinabi. "Hindi ko maipagkakaila na natatakot pa rin ako," dugtong ni Ama habang tumitingin sa akin nang may pagmamahal. "Pero nakikita ko rin... na sa tuwing kasama mo siya, Gabriel, nakangiti siya nang totoo. At hindi ko kayang maging hadlang sa kaligayahan ng anak ko." Lumapit si Ama sa amin at sa huli, niyakap niya kaming pareho—isang yakap na puno ng pagtanggap, bagaman may halong lungkot dahil sa pagbabago ng lahat.

Lizabeth's POV "Who's that girl?" tanong ng batang babae na kung hindi ako nagkakamali ay Raen ang pangalan. Lahat sila ay napatingin sa direksyon ko nang magsalita si Raen. Ang kanyang ama ay kagaya ng anak niyang babae, walang kaemo-emosyon ang mukha. Habang ang ina naman niya ay napaka lawak ng ngiti at hindi mo aakalaing may dalawang anak na dahil sa sobrang ganda.

I cried more reason I can't breath properly. "I'm sorry.." rinig kong sabe ng aking ama habang nanghihina at humagulgul na nakatingin sa akin. Ramdam kong gusto itong lumapit pero umatras ako. Inidolo ko ang lalaking to. He's the best father for me. Siya ang pinaka the best na ama para sa akin pero siya rin pala ang pinaka the best na nanakit sa akin. Umiling ako sa aking ama.

AMARA One day I wad dream to have a happ family, but didn't happened since my Mom and Dad died in the car accident according to my Grandma's and Grandpa's when I was 4 years old. Lumaki ako sa pangangalaga nila at pagmamahal. Okay naman sana ang buhay namin sa province kaso lang ng mamatay si Lolo unti unting humina ang negosyo ni Lola at kailangan kong makipag sapalaran sa Manila para sa scholarship na pinagkaloob sa akin ng school.

Ganito ba talaga kahirap magmahal ng mas matanda sayo? "Aki," pagtawag ni mama sa akin sabay hawak ng kamay ko. "Look, yung sa atin… Alam mong hindi ito madali. Nasa lugar tayo kung saan bawal..." "I know, pero hindi ko kaya ma," napa-buntong hininga ako, "Hindi ko kayang nakikita kang nakikipagmabutihan doon sa taong yun. Hindi mo ba naiintindihan, ma? Gusto ko akin ka lang. Kayo ni Amy, ako ang dapat mag-alaga sa inyo at hindi ibang tao. Mahirap bang gawin yun na kailangan pang ibang tao ang gumawa?"