Ang Aking Ama 소설 & 이야기

“May sapak ka ba sa utak, Amara? Grabe ka naman maka dukha, oh eh kung hindi ka dukha, bakit ka nangutang sige nga?” Dagdag pang sermon nito, sinamaan naman ito ng tingin ni Amara. “Whatever part of be quite ang hindi mo naintindihan? Like seriously, I am Amara Channel Aragon, the only heiress of ARAGON- wait, you won’t understand anyway so there is no point telling you that, you peasants don’t read business magazines or watch business channels, mas gusto niyo pang panuorin iyong mga cliché na pelikula at drama sa TV, and I am seriously paying you back, you just wait, okay?”

"Wow,, Daddy maraming Toys, sa akin yan lahat,.? Tanong nito, isang matamis na ngiti ang tugon ko sa kanya.. Sobrang Saya ng puso ko.. Ang buong akala ko hindi ko na sila makikita.. At akala ko hindi kami magkakaanak.. Isa na akong ganap na Ama.. Ganito Pala ang pakiramdam ng isang Ama.. Ang mag ina ko.. Pangako ko sa aking sarili iingatan at alagaan ko ang Mag ina ko.. Hindi ko na hahayaang mawala sila sa akin ulit.

Napaismid na lang ako dahil dito. "Aalis na kami, Ma," pagpapaalam ko kay Mama. "Kain ka kaya muna?" yaya ni Mama kay Am-Am. Agad naman umiling si Am-Am at saka hinimas-himas ang kaniyang tiyan. "Busog na po ako, Tita," saad nito. Napataas naman ang aking kilay matapos marinig ang kaniyang tawag kay Mama. "Oh, sige. Mag-ingat kayo," ika ni Mama.

What's that? P.S : AMICA MEA IS A LATIN WORD FOR MY LOVE. I USED GOOLE TRANSLATION. Since that day I have a hunch that Braxton has been visiting me here. But how is that possible? I mean, Hiroshi told me Braxton doesn't know he buys an island. So how come he knows im here? Napukaw ang aking pagiisip nang maamoy ko ang nilutong adobo ni mamang. Honestly, paborito kong kainin ang adobo ganon din si charity.

Joko Vague ang kaalaman ko sa puntong ito. Alam ko na noon pa man na ang aking ama ay isang taong walang hiya, pero ito ay mas malala pa. Ibinaba siya nito sa isang kategoryang mas malala pa kaysa sa isang simpleng gago o isang taong kalye.

"Akala namin ay patay kana? Paano ka nakarating sa Zamboanga?" Napansin ni Amy's Real Mother ang alalahanin sa mata ng anak, at siya'y nagsimulang magkwento. “Anak,” simula ni Amy's Real Mother, “noong mga unang taon ko sa Zamboanga, hindi ko na maalala kung paano ako napadpad doon. Wala akong maalala. May mga panahong parang nabura ang lahat sa aking isipan—pati ang mga alaala ko sa inyo, pati na rin ang aking sariling pangalan.”

Ngunit nahinto siya sa kalagitnaan ng kaniyang pagbabalak. “ORLANDO…” mahinang banggit ni Amara sa pangalan ng aking ama. Mula sa bintana ng kaniyang mga mata ay nakikitaan ko siya ng emosyon. Sakit, pagsisisi at takot. Sandali akong natigilan dahil sa nakikita kong halo-halong emosyon mula sa kanya.

Naiomra ang kanyang mga kamao habang ang mga luha ay walang tigil na dumadaloy sa kanyang magandang mukha. "Argus, ako ito," bulong ni Amara sa kanyang isipan dahil wala pa ring boses na lumalabas sa kanyang bibig. Narito ako sa harap mo ngunit hindi mo man lang ako nakilala, patuloy na pag-iyak ng kanyang puso sa matinding dusa. Naramdaman ni Amara ang isang matalim at totoong sakit sa kaibuturan ng kanyang dibdib dahil sa pangyayaring iyon.

Tumalikod na ako, sapat na yung narinig ko at naipamuka nyang pera lang talaga ang habol nya sakin. Bakit ba kasi umasa pa ako? Mali na naman ako ng minahal. Malaya na nga ako, pero hindi naman ako mahal ni Amiara. Wala rin namang saysay 'tong nalaman ko.

Lumapit si Ama sa akin at hinawakan ako sa aking balikat, may luhang tumutulo sa kanyang mata pero walang galit, walang paghihiganti, walang puot. “Saan mo siya nakita Anak? Sa Intramuros?” tanong ni Ama. Tumango na lang ako bilang tugon pero nakatanggap ako ng isang suntok sa mukha dahilan upang matumba ako. Agad namang pumagitan sa amin si Li Wei, “Maaaring napadpad lang dun si Palan-taw!” ipinagtanggol naman ako ng aking kaibigan.