Ang Aking Ama Novels & Stories

pagmamakaawa niya "So, pag sa ibang lalaki ibibigay mo ang sarili mo. Ilan na ba ang nagdaan diyan siguro nahihiya kang malaman ko kung gaano na yan ka-" "Bastos!" Nagpumiglas siya saka ako sinampal. Malakas iyon halos mamanhid ang panga ko. "Bastos. Ako pa talaga..kung di kita inilayo roon baka hindi mo na makilala ang sarili mo kinabukasan. Or you usually do this thing.." Sasampalin niya ako ulit pero hinuli ko ang mga kamay niya. Ngayon wala na siyang kawala sa akin.

Hindi ba mas masakit iyon kaysa sa pagiging kinikilalang babae ng kanyang sariling ama? "Isipin mo kung ano ang gusto mo, kung gusto mong maging malaya, subukan mong gawin iyon kung kaya mo. Alam mo na mahahanap kita kung gusto ko, di ba? Kahit magtago ka sa pinakaloob na butas ng daga sa Aprika, tiyak na mahahanap kita at kapag nakita na kita noon, ang mararamdaman mo lang ay ang sakit habang nabubuhay ka." Sabi ni Damien na may seryosong ekspresyon sa kanyang mukha, kahit na sinasabi niya ang lahat ng mga salitang iyon, hindi man lang siya kumurap.

mahabang sagot ng bata. "Ganun ba, anak? Don't worry. Ngayong nandito si Daddy, dadalasan natin ang pamamasyal. Pupuntahan din natin ang iba't ibang pasyalan dito sa lugar natin. O kung gusto mo, mag out of town din tayo para makapunta tayo sa mga beaches. Ok ba sa iyo yun, anak?" mungkahi ng ama na mas lalong nagpasaya sa bata. "Yeheyyy... Sige po, Daddy. Sama po kayo Tita Joanna, ha."

mga pasaring pa rin ng punong dilim. "Hindi, Ama," payak na aking anya sa kanya. "Hindi ako bigo. Hindi ako mapalad. Nagtagumpay ako, Ama. Nagawa kong pigilan ka sa anumang kasamaang dadalhin mo. Nagtagumpay ako dahil ito ang kabutihan. Kailanman ay hindi magwawagi ang kasamaang kagaya mo," ang aking dagdag na wika sa aking ama.

rinig kong sabi n’ya. “Hello, Mama?”bati ni Amarie mula sa kabilang linya kakagising lang nito base sa boses nito kaya malawak ang ngiti sa labi ko. “Hello, sweetheart. Good morning”bati ko sa kanya mula sa kabilang linya. “Good morning, Mama. Where are you?”tanong nito. “Nandito ako ngayon sa Manila, uuwi ‘din si Mama kaagad, to see you, my love”nakangiting sabi ko.

Tumikhim naman ako para walain ang kirot na nararamdaman sa dibdib ko. "Ahh oo naman. Nakakahiya naman kay Mama Amanda kung hindi ako matututo. Mahal kaya ang bayad sa private tutor ko." Sagot ko. Hindi ako sigurado kung talagang fluent na ba si Amina magsalita ng Ingles basta alam kong may private tutor na nagpupunta noon sa bahay para turuan siya.

Hindi alintana kung may nakatingin o wala sa kanila. At heto pa, lumapit pa ang matandang ito sa mukha ni Amara na parang may binubulong. Kumulo ang dugo ko sa inis at galit. God! Amara, nachichismis ka na nga, ganyan ka pa kasaya sa ama ko. Damn! Hindi ko alam kung bakit ganito ang nararamdaman ko, parang sinaksak ang pride at ego ko.

Hindi ko akalaing ang taong lubusan kong kinamumuhian ay siya palang tunay kong Ama. XxXCGTXxX

I'm being such a cry baby huh? Ganito ako eh. Iyakin pagdating sa mga taong mahal ko. Masakit kase. Masakit na masakit kaya para maibsan ang bigat, iiyak ko nalang pero mas lalo atang lumala. Tiningnan ko ang pintu kong saan lumabas si Amara at wala akong ibang naramdaman kundi parang wala lang. Hindi ako apektado! I'm not affected!

"Sa tingin mo mas pipiliin kong paniwalaan ka kaysa sa ama ko?" Ang kanyang mga salita ay tumama sa akin na parang isang sampal sa mukha, na nagpalamig sa akin sa lugar. Alam kong hindi siya maniniwala sa akin, ngunit ang marinig niyang sinabi niya ito nang malakas... parang dinudurog ang puso ko. Ayoko ng makipagtalo. Sa halip, deretsahang tinanong ko, "So ano ang gusto mong gawin ngayon? Palalayasin mo ba kami sa bahay na ito?"