Ang Aking Ama Novels & Stories

Tugon ko sa tanong niya. "Nakakainggit siya, kase ang sweet mo sa kanya, minsan nagtataka ako kung pangit ba ako o isa ako sa mga tao na hindi dapat irespeto kase bakit ako lang yung sinasaktan mo, siguro wala talaga akong halaga kaya walang may gusto sa akin." Nakita ko kung paano tumulo ang luha ni Amara habang puno ng kalungkutan ang mga matang nakatingin sa akin.

Anong meron sa pag-aalala ko? “Amara.” Banggit niya sa pangalan ko pero umiling at umatras ako dahil hindi ko alam kung dapat ba akong matakot o hindi. Ramdam kong mabait siya at hindi siya gagawa ng mga bagay na hindi maganda pero hindi pa rin ako sigurado dahil hindi ko naman siya kilala. Paano kung bampira pala siya tapos hindi lang niya maalala? Paano kung bukas o sa makalawa makikita ko na lang ang mga pangil niya. Ayaw kong iparamdam sa kaniya na hindi ako masaya para sa kaniya, of course I’m happy for him.

"Sophia, sabihin mong mali ako, pakiusap sabihin mong mali ako." "Hindi ko alam kung ano ang—" "Ang iyong ama-ama." Pabulong ang kanyang boses ngunit tumama ito sa akin na parang tren. "K********t mo ang iyong ama-ama." Nanigas ako—huminto ang puso ko. "Ano? Hindi, iyan ay baliw—"

samantala Maya Maya lang ay muli kong naramdaman Ang pagkirot ng mga tinamo Kong sugat dahil sa. "omg! si bes! asa'n na kaya sya?" muli ko ring naalala Ang gulo na nangyari kanina kung saan inatake kami ng tatlong babae sa kalagitnaan ng pag-inom namin ni Izel. gago naman Kasi itong Isagani na 'to, sinama pa ako, Hindi ko tuloy nagawang ipagtanggol Yung best friend ko.

" Anong pangalan mo? " Nakangiti pa din ito kaya nabawasan na ang takot at inis na nararamdaman ko dito. Gumanti ako nang ngiti saka sumagot. " Samantha Lee Vasque po." Pagkabanggit ko nang pangalan ay unti-unting nawala ang mga ngiti sa labi nito. Nakatitig ito na para bang minumukhaan ako, " Sinabi mo bang Vasque?"

“Huminto akong sumagot. Huminto siyang subukan. Apat na taon na iyon.” Iniikot-ikot ni Lila ang tasa sa mga kamay. “At ngayon nandito ako. K********t ang ama niya. Natutulog sa kama ng ama niya. Suot ang damit na binili sa kanya ng ama niya.”

Ika nga mama sa'kin pero hindi ko yon sinunod. Kailangan pa ba yon mama? Hayaan mo muna s'ya Lorna sabihin mo sa akin ang tungkol sa sarili mo para makilala naman kita. Pagsasalita ulit ng bakla sa'kin. Scarleth Zamora ll po ma'am, at... hindi ko pa natapos ang sasabihin ko agad n'ya akong sinuway.

"Salamat." "Nag-isip ka ba kagabi?" "Halos hindi nga ako nakatulog." Napailing si Angela. "Normal lang 'yan. Hindi naman kasi basta-bastang offer ang ibinigay sa'yo." Tahimik na humigop ng kape si Amara. "Alam mo, Angela... natatakot pa rin ako." "Saan?" "Sa posibilidad na mabigo ulit." Ngumiti ang kaibigan at marahang tinapik ang balikat niya. "Mas nakakatakot ang hindi mo subukan."

Sino ba talaga ako? Ramdam ko yung frustration na unti-unting pumipiga sa dibdib ko. Oo, alam ko na si Celeste Amara Valdez ako—anak nina Mama at Papa, ate ng mga kapatid ko. Pero parang may parte ng pagkatao ko na hindi ko mahawakan. Nagbalik din sa isip ko yung panaginip ko kanina—yung babae, yung mommy… “Was that real? Or imagination ko lang?”

Leaving me dumbfounded. END OF FLASHBACK /Present Napatitig ako sa sarili sa salamin kung saan suot suot ko na ang isang magarang royal wedding dress. Nag lakad na ako palabas at nakita ko ang mama kong nakaabang sa akin. Natigilan ako, it's been a week since I last saw her. "Ma!" Panimula ko at patakbong sinalubong siya ng yakap. "Xena, baby. You look so gorgeous." Compliment ni Mama.